Ευαγγέλιο Κυριακής: Κυριακή H Λουκά - O «πλησίον». Παρακολουθήστε από το κανάλι της ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE την ερμηνεία και τη σημασία του Ευαγγελίου της Κυριακής H Λουκά, με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. «Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;»: Μία, αγαπητοί μου, από τις ωραιότερες παραβολές του Ευαγγελίου είναι η παραβολή του Καλού Σαμαρείτου. Την είπε ο Κύριος με αφορμή την ερώτηση ενός νομικού «τίς ἐστί μου πλησίον;», και αποτελεί σύνοψη του μυστηρίου της θείας οικονομίας, περίληψη όλου του ευαγγελικού κηρύγματος. Περιέχει ύψος ιδεών, που θαυμάζουν οι αιώνες. Ω Κύριε! Το πρόβλημα των ανθρωπίνων σχέσεων που παρόλα τα σχέδια τα σύμφωνα και τα καταστατικά έχει γίνει το πιο περίπλοκο, το έλυσες εσύ με την παραβολή αυτή.

Κυριακή Η Λουκά – Ευαγγέλιο Κυριακής: Κατά Λουκά Ι'(10) 25-37. Μελετήστε το Ευαγγέλιο Κυριακής και κάθε ημέρας από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ Online.

Με τη φράση «Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» (Λουκ.10,37) έδειξες τον κανόνα συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του.

Υπήρξαν άτομα που ρύθμισαν και ρυθμίζουν τη ζωή τους σύμφωνα μ᾽ αυτόν. Αλλά πότε η ανθρωπότητα ως σύνολο θα νιώσει το πνεύμα σου, θα θελήσει να εφαρμόσει τα διδάγματά σου; Δεν θα κάνουμε λεπτομερή ανάλυση της παραβολής. Θα εμβαθύνουμε μόνο στη λέξη «πλησίον».

Ποιος είναι ο «πλησίον»; Λέγοντας «πλησίον» συνήθως εννοούμε τον κοντινό, το διπλανό που έχει ανάγκη τη βοήθειά μας. Κατά το βαθύτερο όμως νόημα «πλησίον», με την απόλυτη έννοια, αναδείχθηκε ΕΝΑΣ. Εκείνος που η αγάπη του είναι υπόδειγμα για όλους.

Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, πλάστηκε κοινωνικός. Έχει ανάγκη τον άλλο, για τον οποίο να μπορεί να λέει:

Αυτός είναι πλησίον μου, στη χαρά και τη λύπη, δε μ᾽ αφήνει ποτέ μόνο.

Ζητάει λοιπόν να δημιουργήσει σχέσεις με τους γύρω του. Συνδέεται με πρόσωπα, που το χαμόγελο, τα λόγια, οι τρόποι, τα προσόντα που φαίνεται να τους στολίζουν, η όλη συμπεριφορά, τον ελκύουν και του δίνουν ελπίδα, ότι ανάμεσα σ᾽ αυτούς θ᾿ ανακαλύψει τον καλό σύντροφο, τον πιστό φίλο, τον ειλικρινή σύμβουλο, τον ιδεώδη άνθρωπο. Κι όταν νομίσει πως τον βρήκε, φωνάζει χαρούμενος σαν άλλος Αρχιμήδης. Αυτός είναι ο άνθρωπος που ζητούσα!

Αχ ελπίδα απατηλή, πόσα δράματα δεν έχεις σκηνοθετήσει! Διότι έρχεται στιγμή που η φιλία αποδεικνύεται κίβδηλη, πέφτει το προσωπείο, γίνονται αποκαλυπτήρια του φίλου, και τότε λες κατάπληκτος. Αυτός λοιπόν είναι εκείνος στον οποίο υπολόγιζα και στήριζα ελπίδες;

Αλλοίμονο, πόσο με διέψευσε! Θυμάστε εκείνο το μύθο του Αισώπου; Δυο φίλοι βάδιζαν μαζί σε δάσος κι αλληλοϋπόσχονταν βοήθεια και συμπαράσταση. Ξαφνικά εμφανίζεται μια αρκούδα. Ο ένας τρέχει σκαρφαλώνει σ᾽ ένα δέντρο κι αφήνει τον άλλο κάτω. Αυτός, επειδή η αρκούδα δεν τρώει πτώματα, πέφτει κατά γης και προσποιείται το νεκρό. Το θηρίο πλησιάζει, τον περιεργάζεται ενώ εκείνος κρατάει την αναπνοή του, κάτι φαίνεται ότι λέει στο αυτί του και φεύγει. Τί είπε; θα το ξέρετε από τη συνέχεια του μύθου… Να η εγκαταλείψεις ενός φίλου σε ώρα κινδύνου.

Κι αυτό είναι το λιγότερο. Γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που ο φίλος μεταβάλλεται σε εχθρό, κακούργο και ληστή και δήμιο, και τότε ο απατημένος φίλος αναστενάζει και μονολογεί. Καταραμένη η ώρα που τον γνώρισα… Αλλά και αν ακόμη ο «πλησίον» σου μένει πιστός αφοσιωμένος και πρόθυμος για βοήθεια, έρχονται όμως στη ζωή στιγμές τραγικές, που «ο πλησίον» αυτός, παρόλη την καλή του διάθεση, δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Να, φτάνει ο θάνατος! Τί μπορούν να εσένα προσφέρουν οι άνθρωποί σου; Ή συμβαίνει κάτι χειρότερο, δηλαδή τί διέπραξες μια κρυφή αμαρτία, που και μόνο να τη σκέπτεσαι φρίττεις. Σε ποιόν, παρακαλώ, θ᾿ ανοίξεις την καρδιά σου; Αν την πεις σ᾽ αυτόν που νομίζεις δικό σου, δεν αποκλείεται να τρομάξει και να φύγει χιλιόμετρα μακριά λέγοντας:

Σε αηδιάζω. Σε θεωρούσα άνθρωπο, κ᾽ εσύ αποδείχθηκες ένα σιχαμένο τέρας…

Κι όμως εσύ έχεις ανάγκη ανακουφίσεως. Ποιος θα κατευνάσει την τρικυμία σου, ποιος θα επουλώσει την πληγή σου που στάζει αίμα; Για τέτοιες τραγικές ώρες ο προφήτης Δαυΐδ ψάλλει τους μελαγχολικούς εκείνους στίχους του 37ου ψαλμού:

«Ἡ καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέλιπέ με ἡ ἰ σχύς μου, καὶ τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμοῦ. Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ πλησίον μου ἐξ ἐναντίας μου ἤγγισαν καὶ ἔστησαν, καὶ οἱ ἔγγιστά μου ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν» (Ψαλμ. 37,11-12).

Οι άνθρωποι απογοητεύουν. Και οι πιο στενοί συγγενείς και φίλοι αποδεικνύονται ξένοι και κάνουν τη ζωή ακόμα πιο τραγική. Και όμως, παρόλες τις διαψεύσεις, ο άνθρωπος εξακολουθεί ν᾿ αναζητεί τον «πλησίον» του! Δεν υπάρχει λοιπόν αυτός; Ευλογητός ο Θεός! Υπάρχει εκείνος που αξίζει να ονομασθεί «Ο ΠΛΗΣΙΟΝ». Πριν από 2000 περίπου χρόνια έκανε την εμφάνισή του στις ακτές της Γαλιλαίας και χιλιάδες εγκαταλειμμένοι βρήκαν στο πρόσωπό του τον στοργικό φίλο, τον θαυμαστό σύμβουλο, τον ισχυρό προστάτη, και είπαν:

Αυτός είναι ο πλησίον μας.

Ποιος γραμματεύς ή φαρισαίος, αρχιερεύς ή λευίτης μάς επισκέφθηκε στα ταπεινά καΐκια μας, στα απόμακρα χωριά μας, στις φτωχές καλύβες μας; Ποιος μάς πλησίασε και άγγιξε τα παράλυτα ή λεπρά μέλη μας; Ποιος αγκάλιασε τα παιδιά μας; Ποιος έδωσε ψωμί στους πεινασμένους, φως στους τυφλούς μας; Γραμματείς και φαρισαίοι όλων των αιώνων, σας ερωτούμε. Κι αν εσείς από φθόνο και μίσος κλείνετε τα στόματά σας, και οι λίθοι της ερήμου της πέραν του Ιορδάνου θα φωνάζουν, ότι πραγματικός «πλησίον» του ανθρώπου είναι ένας και μόνος: Ο Ιησούς, τον οποίον εσείς αποκαλέσατε Σαμαρείτη (βλ. Ιω. 8,48).

Αυτός ο Σαμαρείτης έσωσε τον κόσμο. Πράγματι, αδελφοί μου. Κανένας άλλος δεν γνώρισε τις ανάγκες, τις θλίψεις, τους πόνους και τους πόθους μας όσο ο Χριστός, και κανένας άλλος δεν ανταποκρίθηκε στην ψυχή μας όσο αυτός. Έγινε το πάν για τον άνθρωπο.

Όπως κηρύττει ο άγιος Αμβρόσιος:

«Θέλεις να θεραπευθούν οι πληγές σου; Ο Χριστός είναι ο ιατρός. Σε πιέζουν οι αμαρτίες; αυτός είναι η συγχώρηση. Έχεις ανάγκη από βοήθεια; αυτός είναι η δύναμις. Φοβάσαι το θάνατο; Αυτός είναι η ζωή. Επιθυμείς τον ουρανό; αυτός είναι η οδός για εκεί. Θες να βγεις απ’ το σκοτάδι; αυτός είναι το φως. Πεινάς; αυτός είναι ο άρτος τής ζωής. Διψάς; Αυτός είναι το ύδωρ το ζών».

Θέλετε να δείτε την εικόνα του; Ανοίξτε το Ευαγγέλιο και μελετήστε την παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Ρωτήστε και τους πατέρας της Εκκλησίας, ποιος είναι ο Σαμαρείτης που έσωσε τον ληστευθέντα, και θα σάς απαντήσουν ομοφώνως ότι είναι ο Ιησούς Χριστός.

Ω Κύριε! Ποιος μπορεί να ψάλει πρεπόντως την αγάπη σου; Ο άνθρωπος έφυγε από τον παράδεισο, περιπλανήθηκε, έπεσε σε ενέδρες ληστών, παθών και κακιών. Και τί κακό δεν έπαθε από᾿ αυτούς! Γυμνός, πληγωμένος, αιμόφυρτος κείτονταν κατά γης. Κανένας από εκείνους που εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο της ιστορίας και επευφημήθηκαν στα θέατρα και στάδια ως σωτήρες και λυτρωτές δεν μπόρεσε να τον σώσει. Τα φάρμακά τους στάθηκαν ανίσχυρα. Κι ο άνθρωπος αγωνιούσε και εξέπνεε εν μέσω της μουσικής του Ορφέως και των συζητήσεων της ακαδημίας του Πλάτωνος και των σχολαστικών ερμηνευτών του μωσαϊκού νόμου. Αλλά σύ, Κύριε, από τα ύψη άκουσες τον επιθανάτιο ρόγχο, σπλαχνίστηκες, «ἔκλινες  οὐρανοὺς καὶ κατέβης» (Β΄Βασ. 22,10. Ψαλμ. 17,10). Επί μία τριετία δημοσίας ζωής και δράσεως στάθηκες στο πλευρό του ανθρώπου.

Και τί καλό δεν έκανες γι᾽ αυτόν! Κι αφού εκπλήρωσες την πατρική εντολή, αναλήφθηκες στους ουρανούς. Αλλά άφησες εδώ στη γη την Εκκλησία σου. Αυτή, Κύριέ μου, είναι το «πανδοχείον» της παραβολής (Λουκ. 10,34), το παγκόσμιο ιατρείο, το οποίο εφοδίασες με όλα τα μέσα για να βρίσκουν σ᾽ αυτό οι άνθρωποι, σε κάθε εποχή και τόπο, τη ριζική θεραπεία της νοσούσης ψυχής τους. «Ποιός πονεμένος τρέχει στὸ ἰατρεῖο τοῦτο καὶ δὲν θεραπεύεται;» (Παρακλ., ήχ. δ΄, Κυρ. εσπ., απόστ. καταν.).

Αγαπητοί μου! Το βαθύτερο νόημα της παραβολής είναι, ότι ο ιδεώδης «πλησίον» εκείνου που έπεσε στους ληστάς είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Άνθρωπε, τί θρηνείς; Δεν είσαι πλέον έρημος πάνω στη γη, δεν είναι Σαχάρα η ζωή σου. Σ᾽ αυτόν, τον ιδεώδη «πλησίον», θα βρούμε ανάπαυση, για να δώσουμε ανάπαυσι και σε άλλους. Μόνο αυτός θα μάς μάθει πώς να γίνουμε κ᾽ εμείς «πλησίον» των άλλων συνανθρώπων μας. Κι όπως η σελήνη έχει το πρόσωπό της προς τον ήλιο κι αντανακλά το φως του, έτσι κ᾽ εμείς, με την ψυχή στραμμένη στο Χριστό, θα γίνουμε φως, αντανάκλαση της αγάπης του στη γη αυτή των δακρύων και του αίματος, στην οποία οι ληστευθέντες είναι αναρίθμητοι κι αναζητούν τους «πλησίον» αυτών, τους πιστούς μιμητάς του καλού Σαμαρείτου.

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης

Ραδιοφωνικός Σταθμός Λαρίσης Νοέμβριος 1949

Εγγραφείτε στο κανάλι μας στο YouTube

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (2 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.