Ως Χριστιανοί πιστεύουμε ότι ο Θεός έδειξε ιδιαίτερη πρόνοια για τη δημιουργία του ανθρώπου. Τον έπλασε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» Του, του εμφύσησε «πνοή ζωής», και τον έκανε κύριο του κτιστού κόσμου.

Διαβάστε το Α’ Μέρος: Ευθανασία (Μέρος Α’): Το Πρόβλημα

Ως εικόνα του Θεού ο άνθρωπος μπορούσε να είναι αθάνατος. Όσο ο ίδιος, ελεύθερα και με τη θέλησή του, υπάκουε στον Θεό, δεν θα γνώριζε πόνο, κόπωση, βασανιστική αρρώστια και θάνατο.
Ο Διάβολος, ένας άγγελος που ξέπεσε από τη χάρη του Θεού λόγω της υπερηφάνειας, δεν μπορούσε να ανεχθεί την ευλογημένη κατάσταση που το νέο αυτό πλάσμα θα ζούσε κοντά στο Θεό. Έβαλε λοιπόν ιδέες φιλοδοξίας στον άνθρωπο και τον ώθησε στην ανυπακοή προς το Δημιουργό του.
Από τη στιγμή που ο άνθρωπος χρησιμοποίησε την ελεύθερη βούλησή του για να απομακρυνθεί από το Θεό, την πηγή της ζωής, βρέθηκε να ζει με την καθημερινή απειλή της αρρώστιας, του πόνου και του θανάτου.
Έτσι, ο πόνος και ο θάνατος δεν αποτελούσαν μέρος του αρχικού σχεδίου του Θεού για τον άνθρωπο, αλλά είναι αποτέλεσμα της ανυπακοής του ανθρώπου.
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο που θα πρέπει να έχουμε κατά νου.

Ο Θεός με την αγάπη και την ευσπλαχνία Του δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Χρησιμοποίησε κάθε ευκαιρία για να του διδάξει το θέλημά Του, και τέλος έστειλε στον κόσμο τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό, που έζησε ως υπάκουος άνθρωπος, πέθανε και αναστήθηκε από τους νεκρούς, δείχνοντας έτσι στον πλανημένο άνθρωπο τον δρόμο της επιστροφής στο Θεό μέσω της υπακοής.
Επίσης του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει τα θεϊκά χαρίσματα και τις ιδιότητές του, όπως νόηση, φαντασία και δημιουργικότητα, για να βελτιώσει τη ζωή του στον κόσμο αυτό.
Ο άνθρωπος το έχει επιτύχει αυτό, ιδίως στις μέρες μας, σε μεγάλο βαθμό, όπως είπαμε στην αρχή. Ωστόσο, το πιο βέβαιο πράγμα στη ζωή μας εξακολουθεί να είναι ότι μία μέρα όλοι θα πεθάνουμε.

Ο χρόνος και ο τρόπος του θανάτου για τον καθένα μας παραμένει άγνωστος, κι αυτό είναι πηγή μεγάλου άγχους για τον σύγχρονο άνθρωπο που έχει συνηθίσει να προβλέπει και να προκαθορίζει τα πάντα.
Έτσι, καυχιόμαστε ότι οργανώνουμε τη ζωή μας. Μάς αρέσει να κρατούμε χρονοδιαγράμματα, να νιώθουμε ανεξάρτητοι, να έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων.
Με τον τρόπο αυτό ξεχνούμε τη θνητότητά μας και έχουμε την πεποίθηση, ότι η επιστήμη θα μάς κρατήσει ζωντανούς για πάντα. Ξαφνικά μια αρρώστια ή ένα ατύχημα μετατρέπει τον υγιή άνθρωπο σ’ ένα αδύναμο, ανίκανο πλάσμα που κείτεται στο κρεβάτι ακίνητο, ίσως χωρίς συνειδητή επαφή με το περιβάλλον, και εξαρτάται από γιατρούς, νοσηλευτές, συγγενείς, φάρμακα, μηχανές και σωλήνες σίτισης.
Η κατάσταση αυτή μπορεί τελικά να οδηγήσει στο θάνατο, που όμως μπορεί να συμβεί μετά από μήνες ή και χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο άρρωστος θα πρέπει να ζει μ’ αυτό τον «αναξιοπρεπή» τρόπο.
Για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεί μία τέτοια πραγματικότητα.

Μια άλλη πηγή ανησυχίας για τον άνθρωπο είναι η φύση του θανάτου. Ο θάνατος είναι το μεγάλο μυστήριο, το τεράστιο ερωτηματικό που μπορεί να απαντηθεί μόνο μια φορά και προσωπικά για τον καθένα.
Κανείς άλλος δεν μπορεί να μάς πει πώς είναι, ή να μάς δώσει μία ιδέα για το τι να περιμένουμε από εκεί και μετά. Ακόμη, έχουμε καθιερώσει αδρά κριτήρια για τον «κλινικό θάνατο» ή τον «εγκεφαλικό θάνατο», αλλά κανένα επιστημονικό όργανο, όσο ευαίσθητο κι αν είναι, δεν μπορεί να ανιχνεύσει τη στιγμή που εκείνη η «πνοή ζωής» εγκαταλείπει το υλικό σώμα που στη συνέχεια πιστοποιείται ως νεκρό.
Έτσι, αυτό που γίνεται τη στιγμή του θανάτου, από εκεί και πέρα ξεπερνά τις φυσικές αισθήσεις και γίνεται υπερβατικό ή μεταφυσικό ζήτημα. Για τον Χριστιανό αυτό σημαίνει ζήτημα πίστης.

Έτσι, φαίνεται καθαρά ότι οι ανησυχίες του κοσμικού ανθρώπου πηγάζουν από δύο συναφείς αιτίες:
Την εκούσια περιφρόνησή του προς τον Δημιουργό Θεό και την υπέρμετρη εμπιστοσύνη στις δικές του δυνάμεις και γνώσεις, που όμως αποδεικνύονται περιορισμένες.
Αυτό είναι το δεύτερο σημαντικό σημείο στη συζήτησή μας: Αφού επέλεξε τον πόνο και τον θάνατο μέσω της εγωιστικής ανυπακοής του προς τον Θεό, ο άνθρωπος συνεχίζει να συμπεριφέρεται με ακόμη πιο υπεροπτικό τρόπο προς Αυτόν. Η απαίτησή του για «εύκολο θάνατο» μπορεί να θεωρηθεί ως εκδήλωση αυτής της συμπεριφοράς.

Συνεχίζεται…

Διαβάστε το Γ’ Μέρος: Ευθανασία (Μέρος Γ’): Η Ιατρική Άποψη

Του Δρ. Αντωνίου Κ. Παπαγιάννη
Παθολόγου–Πνευμονολόγου

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.