Κάποιος αδελφός, που δεν επιθυμεί να πει το όνομά του, ενώ θέλει να με χαρακτηρίζει ως ναρκισσιστή (είμαι αφού το θέλει) και αιρετικό (δεν είμαι, όσο και αν το θέλει) εκφράζει με ένταση, και θα έλεγε ο απροκατάληπτος αναγνώστης και θυμό (ίσως τον αξιολογεί ως ζήλον) τον αποτροπιασμό του για τα γραφόμενα στο άρθρο μου με τίτλο «Η παραφθορά του Μυστηρίου του Βαπτίσματος … σε μαγική τελετή, και η διελκυστίνδα δικαιωματικής απαίτησης του! Ανεξαρτήτως οικογενειακών δεδομένων».

Τα θέματα όμως της πίστεως και η θεολογική τους έκφραση δεν εξαντλούνται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και προσωπικές απορρίψεις!

Δεν θα μπω λοιπόν στον άχαρο ρόλο του αντικατοπτρισμού, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, αλλά να διευκρινίσω, τις τυχόν παρανοήσεις ή πιθανότητες κάτι να μην μπόρεσα να παρουσιάσω σωστά.

Πιστεύω μαζί με τον πατέρα της Εκκλησίας Ιλάριο Πικτάβου ότι η Αγία Γραφή δεν βρίσκεται στην ανάγνωση αλλά στην κατανόηση.

Και μαζί με τον μέγιστο Άγιο Αθανάσιο, ότι να είναι κανείς χριστιανός σημαίνει να ανήκει σε μια κοινότητα.

Ότι, το Βάπτισμα και η Ευχαριστία είναι τα δύο «κοινωνικά Μυστήρια» της Εκκλησίας στα οποία αποκαλύπτεται και εκφράζεται συνεχώς η αληθινή έννοιά της.

Ότι η έννοια της Γραφής αντιπροσωπεύει μια προσφυγή από την άνευ ελέγχου ερμηνεία, στην νηφάλιο ερμηνεία.

Από την μυωπική επιμονή στο γράμμα, στην έννοια του «σκοπού» ή του «χαρακτήρα» της Αγίας Γραφής. (Γ. Φλωρόφσκι)

Τούτων δεδομένων και κατά πρόθεσιν και αγώνα αποδεκτών και πιστευομένων και από εμένα, προσπάθησα να επισημάνω ότι το Μυστήριο δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, ούτε ευσεβής τυπικότητα!

Το Μυστήριο εξοπλίζει τον χριστιανό για να αγκαλιάσει ένα επιπλέον καθήκον: Να συμμετάσχει στο σωτήριο έργο του Ιησού Χριστού βοηθώντας στη θεραπεία ενός κόσμου που είναι άρρωστος. Ξεκινώντας την θεραπεία με τον εαυτό του.

Προσπάθησα να θέσω το κέντρο βάρους της υπόθεσης Βάπτισμα εκεί που όντως είναι. Στην κοινωνική –κοινοτική του θέση και στο περιεχόμενό του, που είναι να γεμίσει ο χριστιανός με πνεύμα σοφίας και κατανόησης, πνεύμα ορθής κρίσης και θάρρους, πνεύμα γνώσης και σεβασμού του θαύματος και του δέους της παρουσίας του Χριστού.

Να καταλάμψει την καρδιά του μια φωτιστική φλόγα για να συνειδητοποιήσει πόσο μεγαλειώδες είναι το δώρο (από τον Θεό) της ζωής.

Να συνειδητοποιήσει ότι η λαχτάρα του για αγάπη και κάθε ποιοτικά όμορφο, δεν είναι μια αδύνατη –απίθανη λαχτάρα, αλλά τον παραπέμπει και τον συνδέει με μια πραγματικότητα που η πηγή της είναι ο Θεός και την οποία καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας.

Να γνωρίσει ότι το Πνεύμα με το οποίο χρίεται είναι το Πνεύμα του Δημιουργού, που χτίζει και ανανεώνει τα πάντα και του Οποίου Πνεύματος, όταν συνειδητοποιήσουμε την παρουσία, μπορούμε να Το δούμε και στους άλλους.

Να δούμε την αξιοπρέπεια την ουσιαστική της ανθρώπινης φύσης και ταυτόχρονα την ευθραυστότητά της!

Αυτά όλα συνεπάγονται ευθύνη που αγγίζει τη ζωή μας συγκεκριμένα υποδεικνύοντας μας (έτσι πρέπει) και τις επιλογές που κάνουμε από τις οποίες εξαρτώνται πολλά.

Θέλησα να τονίσω με το κείμενό μου τη βαρύτητα του θέματος που δεν εξαντλείται (φυσικά δεν υπάρχει χριστιανός που διαφωνεί) στα εξωτερικά και τυπικά.

Να πω ότι όσα λέει ο άγιος Κοσμάς είναι ποιμαντική αντιμετώπιση της εποχιακής συνθήκης, και όσον αφορά την αποδοχή των οποιωνδήποτε τυπικών, από τους κατά συντριπτική πλειοψηφία αναλφάβητους (… έφτιαχνε σχολεία) συγχρόνους του, όσο και να τους διαφοροποιήσει από τους Καθολικούς!

Αν κάποιος νομίζει σήμερα ότι μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ας το δοκιμάσει! Hic Rhodus, hic saltus.

Η απολυτοποίηση ιδιογνωμιών κάποιων αγίων δεν μας κάνει ορθοδόξους απαραιτήτως μπορεί απλώς … κολλημένους.

Τα των αγίων όλα είναι αξιομνημόνευτα, αλλά δεν είναι όλα αξιομίμητα.

«Ο Χριστός είναι η αλήθεια, δεν είναι η συνήθεια» φωνάζει ο άγιος Κυπριανός από την εποχή των διωγμών.

Σχεδόν όλοι οι Ορθόδοξοι Σλάβοι δεν βαπτίζουν δια καταδύσεως, αλλά δια ραντισμού!! Λέτε να είναι ή δαιμονισμένοι ή διαταραγμένοι;;

Τα άκρα πάτερ είναι κάποιου άλλου, αλλά όχι του Χριστού.

Ο λόγος του κειμένου μου ήταν η επισήμανση της αναγκαίας, απαραίτητης και απαράβατης συνθήκης, να είναι οι γονείς κατά πρόθεση και πράξη μέλη μιας Ενοριακής Κοινότητας, προκειμένου να βαπτιστεί ένα μωρό!

Και να μην εξαντλεί η Εκκλησιαστική πράξη την ακρίβεια(;) της στην τυπική διαδικασία του Μυστηρίου εξαχνώνοντάς το από το ουσιαστικό, που προανέφερα περιεχόμενο, και κάνοντάς τη ή γραφική ευσέβεια ή παιδικό party!!

«Έχω βαπτισθεί όταν ήμουνα παιδί, αλλά αυτό δεν είχε κανένα νόημα για μένα. Ήταν κάτι που δεν σήμαινε τίποτε παραπάνω από μια απλή χειραψία»!!

Αυτά λέει για τον εαυτό του, όταν έχει αρχίσει την περιπέτεια της πίστεως ο … φίλος, του ανωνύμου συγγραφέως της απαντήσεως Αλμπέρ Καμύ.

Ατυχώς στις 4 Ιανουαρίου 1960 σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα χωρίς να προλάβει επισήμως να επιστρέψει…

Εμείς;;

Πότε θα αφουγκραστούμε οι παπάδες στο Ευαγγέλιο τον Χριστό να μας φωνάζει … προάγουσιν ὑμᾶς… Εκτός και αν αυταπατόμαστε ότι είμαστε ήδη μέσα …

Σωθείημεν δωρεάν άπαντες, ελέει και οικτιρμοίς του Μεγάλου Θεού ημών Ιησού Χριστού.

Εύχεσθε.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.