Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έπεσε (όπως και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού) στην δίνη της στερήσεως και της φτώχειας [περίοδος γερμανικής κατοχής]. Στερήθηκε και αυτό ακόμη το ψωμί και έφθασε σε σημείο να παρακαλεί τον Κύριο να την πάρει από την ζωή [η μετέπειτα Γερόντισσα Μακρίνα].

Όμως η πρόνοια του Θεού μεριμνούσε για εκείνη με θαυμαστά σημεία:

έξω από την πόρτα της επί έξι μήνες φύτρωναν χόρτα, με τα όποια τρεφόταν εκείνη και έτρεφε ένα φυματικό κορίτσι.

Η έλλειψη δυναμωτικών τροφών την έφερε σε κατάσταση γενικής αδυναμίας και εξαντλήσεως. Ο πνευματικός της όμως την βοήθησε και ζήτησε από τους ενορίτες την ενίσχυση της ορφανής 19χρονης κόρης.

Όταν κάποτε έφθασε στον θάνατο από την πείνα, την κακουχία και την υγρά πλευρίτιδα, δέχθηκε την επίσκεψη της Αγίας Παρασκευής, η όποια την σκέπασε με το παπλωματάκι της, την ζέστανε και την θεράπευσε.

Εκείνο που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι παρόλες τις κακουχίες εκείνης της εποχής η Μαρία ουδέποτε παρέλειψε τα πνευματικά της καθήκοντα που άρχιζαν από τις 03.00 π.μ.

Είχε τόσο ζήλο για τον εκκλησιασμό και για την ακρίβεια στην υπακοή του Γέροντά της, ώστε ο Θεός την γλύτωνε θαυματουργικά από την σύλληψη, τις σφαίρες των μυδραλιοβόλων και την εκτέλεση.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιερομονάχου Δημητρίου Καββαδία, «Γέροντες και γυναικείος Μοναχισμός», έκδοση Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.