ΑΛΒΑΝΙΑ: Προσκύνημα από μαθητές σε ιστορική Μονή στο μέσο νησιού της Αυλώνας. Του π. Ηλίου Μάκου. Ορθόδοξοι μαθητές/τριες από το 9χρονο σχολείο Αργυροκάστρου προσκύνησαν και ξεναγήθηκαν στο ιστορικό μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας, που βρίσκεται στο μέσο λιμνοθάλασσας, όπου η φύση είναι απολαυστική και αναζωογονητική.

Αλλά, εκτός από τη Μονή, περιηγήθηκαν και στην πόλη της Αυλώνας, όπου μεταξύ άλλων επισκέφθηκαν τον καθεδρικό ναό του Αγίου Θεοδώρου, το Μουσείο, την πλατεία κ.λπ.

Μέσα σ’ ένα εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον, στο μέσο λιμνοθάλασσας, στο Σβέρνετς της Αυλώνας, υπάρχει η ιστορική Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που την επισκέπτονται πολλοί τουρίστες, χάρις στις ανακαινιστικές παρεμβάσεις του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου.

Οι ειδικοί τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας χρονολογούν ως κτίσμα του 13ου αιώνα, ωστόσο νεότερα στοιχεία δείχνουν να έχει δομηθεί τον 10ο αιώνα.

Το καθολικό, κτίσμα του 13ου – 14ου αιώνα, αποτελείται από τον κυρίως ναό, από το νάρθηκα στη δυτική πλευρά και από τη στοά στη βόρεια πλευρά (ο νάρθηκας και η στοά ανήκουν σε μεταγενέστερη φάση, 18ος αι.).

Εκεί στην περίοδο του αθεϊστικού καθεστώτος λειτουργούσε στρατόπεδο και είχε υποστεί σημαντικές φθορές ο ιερός τόπος.

Έτσι ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της παρουσίας του εκεί, το 1996, τον αξιοποίησε με τη δημιουργία εγκαταστάσεων νεανικών κατασκηνώσεων, την κατασκευή γέφυρας, που συνδέει το νησάκι με την κοινότητα του Σβέρνετς, και με την αναστήλωση ναού και κελιών. «Σ’ αυτό το χώρο», έγραψε ένας προσκυνητής, «βρήκα το Θεό». Το να βρει κανείς το Θεό είναι γεγονός μεγάλο και εξαιρετικό.

Ιστορική Μονή στο μέσο νησιού της Αυλώνας

Μονή στο μέσο νησιού της Αυλώνας

Νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας

Ορθόδοξοι μαθητές από το 9χρονο σχολείο Αργυροκάστρου

Προσκύνημα από μαθητές σε ιστορική Μονή στο μέσο νησιού της Αυλώνας

Ιστορικό μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας

Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας

Ιστορικό μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο νησάκι Σβερνέτς της Αυλώνας Αλβανίας

Το Προσκύνημα των Μαθητών

Το προσκύνημα των μαθητών/τριών ήταν και μια δέηση στην Παναγία… Απλή, αλλά ολοκάρδια. Ξεδίπλωσαν μπροστά της την αγνότητά τους.

Και αισθάνθηκαν, ναι το αισθάνθηκαν, στην ψυχούλα τους, να τους παρακολουθεί με το γλυκό της βλέμμα. Την αισθάνθηκαν, ναι την αισθάνθηκαν, όχι μόνο ως μητέρα του Θεανθρώπου, αλλά και ως δική τους μάνα.

Ένιωσαν να τους «νιώθει». Να ανοίγει την μητρική αγκαλιά της, για να τους σκεπάσει κάτω από την αδιάκοπη προστασία της. Και παρέδωσαν τους πόθους τους στη στοργή της.

Ένιωσαν να τους διαπερνά το τρυφερό βλέμμα της και την «είδαν» κοντά τους. Γεύτηκαν τη γλυκύτητά της. Οσφρίστηκαν την ευωδιά των αρετών της. Άκουσαν βαθιά μέσα τους τις μητρικές ανάσες σου. Ασπάστηκαν ευλαβικά τις εικόνες της και μεταφέρθηκαν εμπρός της.

Και την παρακάλεσαν να γίνει το λιμάνι τους, η καταφυγή τους, ο θησαυρός της σωτηρίας τους, η πηγή της αφθαρσίας τους, ο πύργος της σωτηρίας τους.

Ύμνησαν τη μεγάλη Κυρά με της καρδιάς τους τον ιερό παλμό. Με μια χαρά ανείπωτη έψαλλαν: «Χριστός Ανέστη» και «Παντάνασσα, Σ’ ευγνωμονούμε»…

Στα Μοναστήρια, όπως και σε αυτό του Σβέρνετς, μεγαλώνει ο ειλικρινής πόθος για την Αλήθεια, που βοηθάει την ψυχή του ανθρώπου, της ανοίγει τους δρόμους ανάμεσα από τα ψεύδη και τις πλάνες, για να φθάσει ως την πηγή της αλήθειας, που είναι ο Θεός.

Στο Μοναστήρι του Σβέρνετς, όπου το πράσινο του περιβάλλοντος και η δροσιά της λιμνοθάλασσας προσφέρουν μια ανεπανάληπτη ηρεμία και εμπειρία. Συλλογίζεται κανείς και στη διάβασή του από τη γέφυρα, η οποία ενώνει τη στεριά με το μοναστήρι και μοιάζει με πορθμείο, που οδηγεί από τη γη στον ουρανό, που διευκολύνει το πέρασμα, και μπροστά στο παλαιό τέμπλο του ναού, ότι όσο η ζωή είναι καθαρότερη.

Όσο τα πάθη βρίσκουν λιγότερο τόπο σ’ αυτή. Όσο και ο άνθρωπος αγωνίζεται να τα ξεπερνά και να μένει ανέγγιχτος από το μολυσμό τους, τόσο πιο εύκολα βρίσκει κανείς το Θεό. Και μη φανεί παράξενο.

Τότε ο ίδιος ο Θεός έρχεται στον άνθρωπο. Αποκαλύπτει την ύπαρξή Του, τις αλήθειές Του και τα μυστήριά Του.

Κάνει να λάμπει το φως Του στις ψυχές και τις πλημμυρίζει με την πίστη. Τότε ο ίδιος ο Θεός εμφανίζει τον «Εαυτό Του». Και κατά συνέπεια εμείς τον βρίσκουμε.

Και ανακαλύπτουμε ότι όσο και αν ο ηθικός αγώνας είναι δύσκολος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, άλλη λύση.

Η «φυγή», δεν μπορεί να μας γιατρέψει από τις συμφορές που θα μας βρουν, από τις πληγές του ξεστρατίσματος.

Και ούτε να παρατήσουμε την αναζήτηση του Θεού μπορούμε, γιατί αυτό σημαίνει ότι πεθαίνουμε ψυχικά.

Άρα ευτυχισμένοι όλοι, που πιστεύουν…

πατήρ Ηλίας Μάκος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.