Στην πόλη των Γεργεσηνών κυριαρχεί ο φόβος, η ανασφάλεια σε κάθε βήμα, μην τυχόν και συναντηθούν οι άνθρωποι μ’ αυτούς τους δυο δαιμονισμένους. Προκαλούν τρόμο και δέος, που εγκλωβίζει την ζωή της πόλης. Σαν ένας βρόχος που σφίγγει κι ολοένα την καταπνίγει.
Ίσως αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δυο άνδρες όλα θα ήταν καλύτερα, θα επικρατούσε ηρεμία και θα βασίλευε η ειρήνη. Θα δέσποζε και πάλι η χαρά στα πρόσωπα τους.

Όμως να, τώρα πλησιάζει ο Ιησούς, Εκείνος ο Διδάσκαλος, που τον ακολουθεί πλήθος κόσμου, Αυτός που έχει κατακτήσει τις καρδιές του λαού, έχει κάνει τόσα πολλά θαύματα.

Αισθάνονται λοιπόν, την δύναμη Του, μέσα στην πόλη, κι όπου υπάρχει Θεός εκεί είναι αδύνατο να παραμείνει ο διάβολος.

Γι’ αυτό τρέχουν να Τον συναντήσουν, νιώθουν να καίγονται και μόνον με την παρουσία Του, πριν καν μιλήσει, αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο.

Αυτοί , που κρατούσαν δέσμια μια ολόκληρη πόλη μέσα στην ταραχή και τον φόβο, τώρα τρεμάμενοι Τον παρακαλούν να τους λυπηθεί, να μην τους στείλει πάλι πίσω στο σκοτάδι, στην άβυσσο.

Ξέρουν Ποίος είναι, ομολογούν την Θεότητα Του, την κυριαρχία του στην ζωή και τον θάνατο, μόνο το βλέμμα Του αρκεί για να και αμέσως γκρεμίζεται η εξουσία τους.

Ικετευτικά του προκρίνουν ως τόπο την αγέλη των χοίρων κι Εκείνος τους προστάζει να πάνε κι αμέσως εξέρχονται από τους ανθρώπους.

Οι φρικτοί δαιμονισμένοι, γίνονται ήρεμοι άνθρωποι, ελκυόμενοι από την ιλαρότητα του Προσώπου του Χριστού, πλημυρισμένοι από την ειρήνη Του.

Τώρα πια φαντάζει ορατή η λύτρωση, η ελπίδα ξαναέρχεται κι η ζωή μόλις άρχισε, το Φως του Χριστού διέλυσε το σκοτάδι.

Αντί του διαβόλου, δεσπόζει η τόσο γεμάτη από αγάπη παρουσία Του στην περιοχή τους.

Ο φόβος και η ταραχή, παραχώρησαν την θέση τους στην ηρεμία και την ειρήνη, που μόνον Εκείνος μπορούσε να χαρίσει.

Όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να μένουν ταραγμένοι, παρόλο που τα δαιμόνια έχουν φύγει, έχουν χαθεί μια για πάντα. Ναι αλλά μαζί μ’ αυτά οι χοίροι, το παράνομο εμπόριο, που δεν επέτρεπε ο Μωσαϊκός νόμος κι αυτό έχει εξαφανιστεί.

Ο Χριστός εκτός από τους δαιμονισμένους, τους ελευθερώνει παράλληλα από την συνεχόμενη αμαρτία. Ότι μόνοι τους δεν μπορούσαν να πράξουν, το κάνει Εκείνος, θεραπεύει σαν Γιατρός με πολύ αγάπη και φροντίδα το τραύμα τους.

Μα εκείνοι δεν Τον θέλουν, κανένας δεν Του ζήτησε να τους απαλλάξει απ’ αυτήν την φοβέρα που σκίαζε την πόλη, πως πήρε μια τέτοια πρωτοβουλία.

Όλα ήταν τακτοποιημένα μέσα στο σκοτάδι, ο φόβος τα κάλυπτε, είχαν συνηθίσει την οσμή του θανάτου και τώρα τους προκαλούσε τρόμο το ξέφωτο της ζωής που τους οδηγεί ο Χριστός. Έσπασε την καθημερινότητα τους, βγήκαν από το κλείσιμο στον εαυτό τους, η ασφάλεια και η σταθερότητα της αμαρτία ήταν προτιμότερη.

Του ζητούν να φύγει, να εγκαταλείψει την πόλη τους, η ειρήνη Του, τους τρομάζει, η αγάπη και το έλεος Του, τους φοβίζει.

Εκείνοι άλλη εικόνα είχαν για τον Θεό, Τον αισθάνονταν δυνάστη, που χε τον νόμο γι να τους κρατά δέσμιους, γι’ αυτό και σκέφτηκαν την αμαρτία σαν μια μορφή επανάστασης απέναντι σ’ έναν Θεό που τους καταπίεζε.

Μόνο που Αυτός, ήρθε με τόση ηρεμία, αντί να τους επιπλήξει τους ευεργέτησε, αντί να τους πνίξει σφίγγοντας τους το ζωνάρι, τους ελευθέρωσε.

Όχι με τίποτα δεν μπορούν να τον δεχτούν, είχαν συνθηκολογήσει, πίστευαν ότι η αμαρτία είναι πιο πάνω από την αγάπη Του, ακόμα, πιο ανίκητη απ’ Αυτόν. Νόμιζαν ότι δεν υπάρχει επιστροφή απ’ αυτήν, επομένως ας φύγει μακριά, όσο γίνεται πιο μακριά.

Κι Εκείνος, μπαίνει στο πλοιάριο, με ηρεμία, χωρίς να τους φωνάξει, χωρίς να θιχτεί, άλλωστε τι ποιο οδυνηρό, πιο βασανιστικό από το βλέμμα της αγάπη Του, με μια απορία ζωγραφισμένη, πως γίνεται να επιλέγουν τον φόβο από την ελπίδα, τον θάνατο από την ζωή, την αμαρτία από την αγάπη και την συγνώμη Του. Τον διάβολο, απ’ Αυτόν τον Ίδιο που είναι η Ζωή.

Φεύγει και τους αφήνει μόνους και πάλι στην αμαρτία που τόσο καλά γνώριζαν, στην σιγουριά της που δεν ήθελαν με τίποτα ν’ αφήσουν.

Ανάμεσα στο πλήθος, που του ζητά επίμονα ν’ αποχωρήσει διακρίνω τον εαυτό μου, με τρομάζει αυτή η ελευθερία από την αμαρτία, το Φως που μου χαρίζει μέσα στα πιο βαθιά σκοτάδια.

Επειδή, ήταν καλύτερα μέσα στον Άδη της καρδιάς μου, υπήρχε η ασφάλεια της απομόνωσης και τώρα αυτός με βγάζει στον δρόμο της ζωής, στην ευθύνη της αγάπης για κάθε άνθρωπο.

Δεν είναι δεδομένο ότι θέλω να θεραπευθώ, ούτε τόσο σίγουρη η επιθυμία μου να νικήσω τον φόβο, να σπάσω τα δεσμά της αμαρτίας. Το σκοτάδι έχει γίνει η καθημερινότητα μου, η ασφάλεια κάθε φορά που θέλω να κλειστώ στο εγώ.

Οι φοβίες κι οι ταραχές, οι φίλες μου, αυτές που μιλώ και συζητώ, που μ’ εμποδίζουν να ξεχυθώ στην αγάπη, στην Ανάσταση που μου προσφέρει.

Ήρθε κι από την καρδιά μου, είδε τον φόβο και την ταραχή που επικρατούσε και σαν Γιατρός, άπλωσε τα γιατρικά του και επούλωσε τις πληγές μου.

Διέλυσε τα σκοτάδια μου, μα πριν καλά προλάβει να μ’ αγκαλιάσει, σάστισα, είδα τις αμαρτίες μου να έχουν χαθεί, το κοπάδι των λογισμών μου να έχει πέσει στον γκρεμό.

Μου έσπασε την ρουτίνα, την ανιαρή καθημερινότητα. Μάλλον ο θάνατος έχει γίνει ο μοναδικός συνοδοιπόρος μου, που σκοτώνει καθέναν και καθετί στο πέρασμα του.

Τώρα πώς να βγω στην ζωή, στην κοινωνία με τον Θεό και κάθε άνθρωπο, πώς να γευθώ τον παράδεισο της παρουσία των, η κόλαση μου, η βόλεψη μου. Μην τυχόν βγω από το εγώ μου, αυτός είναι ο δικός μου «Λεγεών», ο πιο ισχυρός δαίμονας με χιλιάδες στρατιές λογισμών, που δεν μ’ αφήνουν ν’ ανοιχθώ καθαρά στον Χριστό και τους άλλους.

Ας φύγει λοιπόν, η Ανάσταση Του, μου είναι βαριά, η αγάπη Του πιο δυνατή από τον εγωισμό μου, η αγκαλιά του πιο λυτρωτική από τα καλά μου έργα, όμως εγώ αυτά επιθυμώ να με σώσουν, παρά Εκείνος.

Λέω πως θέλω να ζήσω, μα όμως μόλις Αυτός διαβεί το κατώφλι της ύπαρξης μου, ολοένα και πιο πολύ κλείνομαι στους λογισμούς. Η ζωή είναι μεγάλη ευθύνη για να την ζήσει τελικά κι ο Χριστός έχει τόση αγάπη και συγνώμη, για να χωρέσουν στην στενή καρδιά μου.

Να φύγεις όσο πιο μακριά, αλλά για στάσου μήπως τελικά υπάρχει χώρος και για μένα. Τόση μεγάλη αγάπη που λυτρώνει την καρδιά μου από τους δαίμονες, που δεν μ’ ελέγχει, αλλά με δέχεται, μου επιτρέπει να καθίσω κοντά του, παρόλο που πριν λίγο χιλιάδες δαιμόνια έφυγαν από μένα.

Όχι γύρνα πίσω, ως άλλος Πέτρος, ναι είμαι ανάξιος να βρίσκεσαι στην ζωή μου, μα όμως χωρίς ΕΣΕΝΑ δεν ζω!

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.