"Τα σύμφωνα συμβίωσης τη στιγμή που υπάρχει ο γάμος ο πολιτικός, για όσους δεν πιστεύουν, ο εκκλησιαστικός για όσους μπορούν να εμπιστεύονται και το Θεό και τους ανθρώπους, δεν φέρνουν ευτυχία, αλλά πλήξη" αναφέρει ο Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης σε άρθρ οτου που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της ενορίας Αγίου ΝΙκολάου Σιατίστης. Ανανυτικά: 

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Σήμερα γίνεται πολύς λόγος για σχέσεις, για σχέση, για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ζώντας όμως σε εποχή μιάς άλλης Βαβέλ, διαπιστώνουμε ότι μιλούν για σχέσεις οι άσχετοι. Μιλούν για σχέσεις οι αδύναμοι να σχετισθούν σε μια σχέση ουσίας και μιλούν αυτοί που μόνο επιδερμικά σχετίζονται.

Ποιά όμως είναι η σχέση και μάλιστα σχέση ουσίας; Η σχέση ουσίας είναι μόνον η ΑΓΑΠΗ. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική σχέση. Η πιο τρανή απόδειξη της αδυναμίας σχέσης είναι η θεοποίηση αυτών που ονομάζονται «ανθρώπινα δικαιώματα». Ο καθένας διεκδικεί το «δικαίωμά» του να κάνει ο, τι απολύτως θέλει. Επειδή όμως το θέλει, το θεωρεί καλό, και δικαίωμά του. Δεν υπάρχει πλέον καλό και κακό. Υπάρχει το δικαίωμά μου και επειδή εγώ το θελω είναι «καλο». Στην πραγματικότητα ζούμε στον απόλυτο εγωισμό και επί της ουσίας στην απόλυτη μοναξιά. Ο εγωισμός συνιστά αδυναμία και ανικανότητα επικοινωνίας και γεννάει την επιθυμία όχι σχέσης, αλλά μόνο χρήσης του άλλου. Ο εγωισμός συνιστά την αχρήστευση της σχέσης, της επικοινωνίας, της αλληλεγγύης, την αδυναμία της θυσίας, της θυσιαστικής προσφοράς. Ο εγωισμός γεννά την ανικανότητα της αγάπης, την ανικανότητα να αγαπάς. Με απίστευτη ευκολία ο άνθρωπος, ο άνδρας ή η γυναίκα, εγκαταλείπουν ο ένας τον άλλο, αλλά και τα παιδιά τους, στο «δικαίωμα» μιάς εικονικής ευτυχίας, στο «δικαίωμα» μιάς απόλαυσης, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια προβληματισμού, αλλά και έννοιας για τον άλλο. Δεν υπάρχει πλέον, παρά το απόλυτο εγώ.

Στην Εκκλησία όμως μιλάμε για άλλα δικαιώματα. «Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου», λέμε στη δοξολογία προς το Θεό. Δεν μιλάμε για τα δικά μας δικαιώματα, αλλά για τα δικαιώματα του Θεού. Αυτό φαίνεται περίεργο για το σημερινό άνθρωπο που βλέπει και κρίνει επιδερμικά. Ποιό όμως είναι το δικαίωμα του Θεού που ζητάμε να γίνει; Το δικαίωμα του Θεού είναι η αγάπη. Μας το δίδαξε ξεκάθαρα. Δύο είναι οι εντολές από τις οποίες όλος ο Νόμος και οι Προφήτες κρέμονται. «Να αγαπήσεις το Θεό με όλη σου την ύπαρξη και τον πλησίον σου σαν τον εαυτόν σου». Σε αυτή την τόσο μικρή πρόταση βρίσκεται όλη η ουσία της αγάπης. Η αγάπη είναι μια κίνηση δική μου, η οποία όμως με βγάζει από τον εαυτό μου. Μιά κίνηση που στρέφεται στο Θεό και διά του Θεού στον άνθρωπο. Αλλά αυτή η κίνηση υπάρχει μόνον όταν εγώ ζω. Όταν δεν αγαπώ, δεν ζω. Αυτή η αγάπη είναι ενιαία. Όταν όμως ο άνθρωπος «ζεί» στο απόλυτο εγώ, τότε δεν ζεί, δεν κινείται, δεν μπορεί να αγαπήσει.

Ο εγωισμός αποκλείει την αγάπη. Την αποκλείει, θα έλεγα, εκ φύσεως. Στον εγωισμό ο Θεός και ο άλλος είναι η κόλαση μου και όχι η χαρά μου. Ο κάθε άλλος είναι ο εχθρός μου. Σήμερα ο άνθρωπος διεκδικεί τα «δικαιώματά» του απέναντι και στο Θεό, αλλά και στην ίδια τη φύση, στην ίδια τη ζωη. Σήμερα διεκδικεί το «δικαίωμά» του να διαστρέψει και τη φύση και τη ζωή. Το αποτέλεσμα είναι ότι ζεί στη δυστυχία. Στην απόλυτη δυστυχία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος γίνεται προκλητικός. Προκλητικός γίνεσαι, όταν δεν νοιώθεις ασφαλής. Προκαλείς, για να νιώσεις ότι υπάρχεις, ότι είσαι κάποιος. Οι διαδηλώσεις «υπερηφάνειας» είναι η πιο τρανή απόδειξη. Βαπτίζοντας την κίνησή μου ως «υπερηφάνεια», ο πρώτος που θέλω να πείσω, είναι ο εαυτός μου. Ο τίτλος είναι απόλυτα χαρακτηριστικός της ανασφάλειας.

Ο άνθρωπος που πραγματικά αγαπά, ο άνθρωπος που νιώθει ότι δεν υπάρχει αγάπη χωρίς αλήθεια, ο άνθρωπος που συνειδητοποιεί ότι μόνο η αλήθεια ελευθερώνει, δεν είναι προκλητικός. Δεν είναι προκλητικός, επειδή χαίρεται και η χαρά τον πληρώνει και τον κάνει ασφαλή. Δεν χρειάζεται την επιβεβαίωση, επειδή νοιώθει ασφαλής, πλήρης και γι’ αυτό χαρούμενος. Δεν τον νοιάζει αν ο άλλος τον απορρίπτει, επειδή δεν ζεί από την σάρκα του άλλου, αλλά από το αίμα του Θεού.

Ξέρω ότι αυτά δεν τα καταλαβαίνουν πολλοί, γιατί δεν θέλουν να τα καταλάβουν, γιατί θα καταρρεύσουν αν τα καταλάβουν. Τα σύμφωνα συμβίωσης, δηλαδή ένας εξεζητημένος τρόπος ύπαρξης, τη στιγμή που υπάρχει ο γάμος ο πολιτικός, για όσους δεν πιστεύουν, ο εκκλησιαστικός για όσους μπορούν να εμπιστεύονται και το Θεό και τους ανθρώπους, δεν φέρνουν ευτυχία, αλλά πλήξη. Πιστεύω πως γνώρισα αρκετά τους ανθρώπους και προπαντός όχι στο προσκήνιο της υποκρισίας, αλλά στο παρασκήνιο, όπου βιώνει κανείς τις αποτυχίες του. Πιστεύω ότι αυτός ο «άλλος σεξουαλικός προσανατολισμός» είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια υπέρβασης της πλήξης, μια απεγνωσμένη προσπάθεια μιάς «άλλης εμπειρίας», που θα οδηγήσει όμως και πάλι στον απόλυτο εγωισμό και την απόλυτη μοναξιά.

*Από τον ιστότοπο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Σιατίστης-http://siatistaagiosnikolaos.gr/

Χατζηγιάννης Μ

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.