Με ρώτησε ένα φίλος: Τι προετοιμασία κάνεις όταν είναι να μιλήσεις για το Θεό; Ποια βιβλία χρησιμοποιείς; Τι διαβάζεις; Πού βρίσκεις παραπομπές; Ποιες οι πηγές σου;

Είναι αλήθεια ότι έχω διαβάσει αρκετά από παιδί. Κι ακόμα διαβάζω. Τα πάντα: θεολογία, πατέρες, φιλοσοφία, ψυχολογία, ποίηση, λογοτεχνία, επιστήμη κλπ.

Μα η κύρια προετοιμασία πριν μιλήσω, δεν έγκειται στο να διαβάσω.

Προσπαθώ κυρίως να… αδειάσω.

Να αδειάσω το μυαλό μου από ιδέες, σκέψεις, φιλοσοφίες, ακόμα και θεολογίες, στο βαθμό που συνιστούν λόγια λόγια λόγια.

Kαι προσπαθώ έστω και λίγο να ζήσω την εμπειρία, το άγγιγμα, και την αίσθηση του Θεού.

Την Παρουσία Του, την αγάπη, τη Χάρη, το Έλεος, τη Δόξα και το Μεγαλείο Του.

Μη φανταστείς, δεν βλέπω κάποιο Φως, ούτε ακούω κάποια φωνή, ούτε έχω κάποια ιδιαίτερη θεοπτία.

Μιλάω για τα απλά πράγματα, που κάθε χριστιανός βιώνει σε ένα έστω μικρό βαθμό.

Κι εσύ, και όλοι μας.

Και κάτι άλλο, βασικό, νομίζω: θέλει αρκετή σιωπή προτού μιλήσεις.

Ησυχία. Νοερή. Μα και των αισθήσεων.

Για να αγγίξεις μια καρδιά, πρέπει να έχει αγγιχτεί και η δική σου η καρδιά από τη θεία Καρδιά.

Αν εκπαιδεύσεις μόνο το μυαλό, είναι επόμενο ότι θα αγγίξεις το μυαλό του άλλου, και μόνο.

Ο Θεός όμως δεν στοχεύει στην εγκεφαλική ενημέρωση, όσο σε μια καρδιακή αλλοίωση και σ’ ένα άγγιγμα ψυχής, στο οποίο παραδίνεσαι.

Πληροφορία, το λέει στην αγία Γραφή.

Γι’ αυτό, μπορεί να δεις αγράμματο,
μα δίπλα του να νιώθεις την αγάπη του Χριστού
και να μη θες να φύγεις.

Κι άλλος, να έχει πτυχίο, ή και πτυχία!,
και να του λες – αν έχεις την άνεση –
βαρέθηκα,
σταμάτα,
με ζάλισες.

Μυστήριο όλα αυτά…

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.