Πίσω από τον ουρανό: «Μία παραβολική προσέγγιση του μυστήριου της κρίσης της ψυχής για μικρά και μεγάλα παιδιά». Του Νικόλαου Λεβέντη. Ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή. Το σώμα έχει ημερομηνία λήξης, αντίθετα από την ψυχή, η οποία έχει μόνο ημερομηνία παραγωγής. Όταν το σώμα λήξει, η ψυχή συνεχίζει να ζει. Βγαίνει από το σώμα, πονάει αυτόν τον αποχωρισμό, κλαίει.

Αλλά, τελικά, αποδέχεται τη νέα ζωή της και συνεχίζει να ζει.

Όταν η ψυχή του ανθρώπου αρχίζει το ταξίδι εκτός του σώματος, η κατανόηση της ζωής διαφοροποιείται. Η ψυχή ανεβαίνει πολλά σκαλοπάτια και περνά μέσα από ένα στενό διάδρομο, γεμάτο καθρέπτες στα δεξιά και τα αριστερά του. Αυτοί οι καθρέπτες είναι πολλοί και ιδιαίτεροι, αφού άλλοι εξ αυτών αντικατοπτρίζουν την ψυχή ως άγγελο και άλλοι ως δαίμονα, θυμίζοντας στην ψυχή στιγμές της ζωής της μαζί με το σώμα, που λειτουργούσε είτε αγγελικά είτε δαιμονικά.

Στο τέλος βρίσκεται μια στενή πύλη, η οποία οδηγεί στη χώρα του φωτός, αλλά δεν περνούν όλες οι ψυχές από αυτή την πύλη. Πάνω από την πύλη υπάρχει ένας μετρητής, ο οποίος καταμετρά τους δαιμονικούς και τους αγγελικούς αντικατοπτρισμούς της ψυχής.

Αν οι αγγελικές στιγμές της ψυχής είναι πιο πολλές από τις δαιμονικές μπορεί να περάσει την πύλη, ενώ αν οι δαιμονικές στιγμές της ψυχής υπερτερούν ή ισοβαθμούν με την αγγελικότητά της δεν μπορεί να περάσει από τη στενή πύλη. Τότε ο βασιλιάς της χώρας του φωτός κατεβαίνει από τον θρόνο του. Πλησιάζει την ψυχή, συζητά μαζί της και αποφασίζει αν θα επιτρέψει την είσοδό της ή αν θα τη διώξει μακριά να ζει μόνη της.

Οι αγγελικές ψυχές ζουν για πάντα στο φως. Με το λίπασμα της αγάπης και το νερό της προσευχής οι ψυχές φωτίζονται, ώστε είναι στο χέρι του ανθρώπου η φωτεινότητα και η σκοτεινότητα της ψυχής του.

Ο βασιλιάς της χώρας του φωτός δεν είναι κακός ή αυστηρός, αλλά σέβεται την απόφαση της κάθε ψυχής. Κλαίει και υποφέρει που κάποιες ψυχές προτιμούν να φύγουν μακριά του, που δεν θέλουν το φως του βασιλείου του. Τις διώχνει σεβόμενος την επιλογής τους, αλλά ποτέ δεν τις ξεχνά, αφού εκείνος της δημιούργησε.

Εκείνος τις ένωσε με το σώμα τους και έδωσε σε κάθε μία ξεχωριστά ένα φιλί του. Γι’ αυτό, ως δικά του δημιουργήματα τις θέλει κοντά του, όχι μακριά του. Φωτεινές και χαρούμενες, όχι μαύρες και λυπημένες. Τις θέλει κοντά του για να μπορεί να τις φιλά και να τις χαϊδεύει κάθε μέρα, αλλά δεν θέλει να τις κρατήσει κοντά του με το ζόρι.

Πίσω από τον ουρανό, η ζωή συνεχίζεται με βάση τις επιλογές που ο άνθρωπος κάνει, όταν το σώμα και η ψυχή του είναι ενωμένα. Όπως ανάμεσα στο σπόρο του άνθους και το άνθος μεσολαβεί το έδαφος, έτσι και ο ουρανός μεσολαβεί μεταξύ της ζωής μπροστά και πίσω από αυτόν.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει πως είναι η ζωή πίσω από τον ουρανό, αφού είναι κρυμμένη πίσω από αυτόν. Ξέρει, όμως, ότι υπάρχει ζωή πίσω από τον ουρανό.

Μόνο η ψυχή γνωρίζει αυτή τη νέα ζωή, αφού περάσει την πύλη που οδηγεί στη χώρα του φωτός. Εκεί δεν υπάρχει σκοτάδι, δεν υπάρχει λύπη, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει ταλαιπωρία, δεν υπάρχει άγχος.

Πίσω από τον ουρανό βρίσκεται η φωτεινή ζωή που αρμόζει σε κάθε αγγελική ψυχή.

Νικόλαος Λεβέντης, θεολόγος

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.