Ο γιος της σκοτώθηκε πριν έξι μήνες. Τώρα κάθε πρωί που ανοίγει την πόρτα της, είναι ένα πένθος. Νομίζεις πως βλέπεις, έξω από χρόνο και χώρο: το πένθος.

Το βράδυ, το ίδιο:

Σπρώχνει την πόρτα σα να σωριάζεται. Μπαίνει τρεκλίζοντας, ανάβει το φως. Η μαύρη της μπόλια είναι λυμένη.

Οι άκρες της κρέμονται ως κάτου στο πάτωμα. Στον τοίχο, αντικρύ της η εικόνα ταράζεται. Η Παναγία τη βλέπει, τρέμουν τα χέρια της, θα της φύγει θαρρείς, θα της πέσει το βρέφος της.

Τα χείλη της σφίγγονται, η κόκκινη μαντίλα της παίζει. Θέλει να την βοηθήσει, αλλά — το σπίτι είναι έρημο.

Δεν έχει σε ποιον ν’ αφήσει σ’ αυτόν τον κόσμο για μια στιγμή το παιδί της. Νικηφόρος Βρεττάκος

 

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.