Ο ιερομόναχος Κοσμάς, ένοικος της μονής Ντονσκόι της Μόσχας, μιλάει για τον μακαριστό φίλο του, τον Πιοτρ Μαμόνοβ. Κάποτε ο Πιοτρ είπε για τον πατέρα Κοσμά ότι επιτελεί το διακόνημα του Θεού, με το να καθοδηγεί τους μουσικούς και τους εξαρτημένους.

Ο Πιότρ Μαμόνοβ στον ρόλο του πατρός Ανατολίου. Στιγμιότυπο από την ταινία «Το Νησί».

Γνωρίστηκα με τον Πιότρ στο τέλος της δεκαετίας του 1980, στα γυρίσματα της ταινίας «Ταξί-μπλουζ». Ήταν το σκηνοθετικό ντεμπιούτο του Πάβελ Λουνγκίν. Εγώ ήμουν κομπάρσος σ’ εκείνην την ταινία και η γνωριμία μας τότε ήταν σύντομη.

Παρ’ όλη τη συγκλονιστικότητά του, ο Μαμόνοβ πάντα ήταν πολύ βαθιά προσωπικότητα, η οποία έψαχνε και ποθούσε την Αλήθεια

Μετά από λίγο, το 1990, εγκατέλειψα τα εγκόσμια και πήγα στο μοναστήρι. Προσευχόμουν πολύ για τον Πιότρ. Τον κράτησα στη μνήμη μου, ως άνθρωπο που αναζητούσε την αλήθεια. Παρ’ όλη τη συγκλονιστικότητά του, πάντα ήταν πολύ βαθιά προσωπικότητα. Διάβαζε με τις ώρες Ντοστοέβσκι, Τολστόι, Γκόγκολ. Έψαχνε και ποθούσε την Αλήθεια. Ήταν σαφές και τότε ότι αυτός ο άνθρωπος θα πλησιάσει τον Χριστό.

Είχε έναν φίλο, τον Ζένια Καζάντσεβ, έχει πλέον πεθάνει. Ήταν διάσημος κιθαρίστας. Ο Πιότρ τον θεωρούσε τον καλύτερο μπασίστα στη χώρα. Ο Ζένια άρχισε να εκκλησιάζεται πρώτος στην παρέα. Και μετά απ’ αυτό ο Πιότρ και ο Ζένια μπορούσαν να κάθονται στην κουζίνα και να συζητούν με τις ώρες. Ο Πιότρ ανακάλυψε τότε την αληθινή πίστη κι έγινε ζηλωτής χριστιανός. Δώριζε πολλά λεφτά στις εκκλησίες και πάντα έκανε το καθήκον του σύμφωνα με τη Βίβλο.

Ο Πιότρ Μαμόνοβ στα νιάτα του Ο Πιότρ Μαμόνοβ στα νιάτα του

Κάποτε, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, διάβασα μία συνέντευξή του, όπου μιλούσε για τον Χριστό. Τα λόγια του βρήκαν απήχηση στην καρδιά μου, αποτελώντας τόσο ειλικρινή μαρτυρία της πίστεως του. Εγώ και ο Πιότρ είχαμε κοινούς φίλους. Εκείνος τότε ήδη ζούσε στο χωριό. Κι έτσι κάποιοι γνωστοί μου άρχισαν να με πείθουν να πάω να τον επισκεφτώ:

Να πας στο χωριό του! Θα χαρεί να σε δει…

Μου εξήγησαν πώς να πάω. Προετοιμάστηκα κατάλληλα. Έφτασα στο χωριό. Και ο Πιότρ, μάλλον, δεν ήταν προειδοποιημένος. Ήταν σαφές πως δεν περίμενε την επίσκεψή μου. Στην αρχή με πήρε σχεδόν για φάντασμα. Ωστόσο, είχαμε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία.

Το 2004 ήταν άρρωστος. Του πρότεινα να πάμε μαζί στο Άγιον Όρος, να προσευχηθούμε στον Κύριο για τη θεραπεία του. Στην αρχή συμφώνησε, αλλά λίγο απρόθυμα. Όμως εκείνο το προσκυνηματικό ταξίδι τον ωφέλησε ουσιαστικά, του ενίσχυσε την πίστη.

«Στο Όρος δεν πάνε για να κόψουν το τσιγάρο!»

Ο Ιερομόναχος Κοσμάς (Αφανάσιεβ) και ο Πιότρ Μαμόνοβ στο Άγιον Όρος. Πίσω τους βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Παύλου.

Ο Ιερομόναχος Κοσμάς (Αφανάσιεβ) και ο Πιότρ Μαμόνοβ στο Άγιον Όρος. Πίσω τους βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Παύλου.

Στο Άγιον Όρος περάσαμε 10 μέρες. Ο Πιότρ επέστρεψε από εκεί άλλος άνθρωπος. Στην αρχή της παραμονής μας εκεί, μεταξύ των ακολουθιών, ο Πιότρ έτρεχε προς τη θάλασσα και κάπνιζε εκεί. Και μετά, κάπως αυθόρμητα, το έκοψε.

«Δεν μπορώ», έλεγε. «Εγώ με αυτά τα χείλη λαμβάνω τα Θεία Δώρα… και μετά βάζω αυτήν τη βρομιά στο στόμα μου»!

Κι έτσι έκοψε το κάπνισμα αμέσως.

Μετά το ταξίδι, κάποιοι φίλοι του είπαν:

«Πήγες στο Όρος, γι’ αυτό κι έκοψες το τσιγάρο…»

Και αυτός τους απάντησε αυστηρά:

«Στο Όρος δεν πάνε για να κόψουν το τσιγάρο»!

Ωστόσο, ο Πιότρ σκεφτόταν πρώτα για την ουσία και όλα τα συμβάντα στη ζωή του ήταν συνέπειες της εσωτερικής του ζωής.

Το ίδιο και με το αλκοόλ. Τι αγώνα έκανε για να μπορεί η ψυχή του να διαλέγει το καλύτερο, να είναι με τον Θεό! Ας πούμε, μπορούσε να είναι στην εκκλησία, να κοινωνεί, και μετά ξαφνικά να να του «επιτεθεί ο εχθρός» και ο Πιότρ ν’ αρχίσει ξανά να πίνει. Υπήρχαν και πολύ τρομερές περιπτώσεις. Και μετά βρισκόταν γονατιστός στην εκκλησία, προσευχόμενος για συγχώρεση. Καμιά φορά έτρεμε κιόλας:

«Κύριε, βοήθα με! Δεν θέέέλω! Δεν μπορώώώ!!!»

Ο Πιότρ δεν άλλαζε τη ζωή του εξωτερικά, ώστε ν’ απομακρύνει όλους τους πειρασμούς, αλλά άλλαζε τον εαυτό του εσωτερικά, ώστε τίποτα να μην μπορούσε να κυριαρχεί πια πάνω του

Μετά σηκωνόταν και κρατιόταν για κάποιο χρονικό διάστημα. Αλλά μετά έπεφτε πάλι. Το Άγιον Όρος τον βοήθησε ιδιαίτερα. Τελικά νίκησε το πάθος του. Και εν τω μεταξύ όχι με τον τρόπο που να φοβάται να βλέπει κάτι αλκοολούχο, όχι. Ας πούμε, κάποιος τον επισκεπτόταν στο χωριό και ο Πιότρ μπορούσε να βγάλει ένα μπουκάλι κρασί, το οποίο μπορεί να ήταν ανοιχτό, και να τον κεράσει και να πιει λίγο και ο ίδιος. Και μετά να βάλει πίσω το ανοιχτό μπουκάλι. Έχοντας υπόψιν την προηγούμενη ζωή του, θα μπορούσε να το πιει όλο σε μια στιγμή. Και να τώρα, όλα αυτά τα μπουκάλια βρίσκονταν στο ντουλάπι και τα χρησιμοποιούσε μόνο όταν είχε καλεσμένους.

Ο Πιότρ δεν άλλαζε τη ζωή του εξωτερικά, ώστε ν’ απομακρύνει όλους τους πειρασμούς, αλλά άλλαζε τον εαυτό του εσωτερικά, ώστε τίποτα να μην μπορούσε να κυριαρχεί πια πάνω του.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.