Απόδοση της Εορτής των Εισοδίων της Παναγίας μας , εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.

Απόδοση της Εορτής των Εισοδίων της Παναγίας μας , εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.
Το νόημα αυτής της Εορτής , είναι η επιστροφή του ανθρώπου στο Θεό.
Ας το ζήσομε κι εμείς αυτό το νόημα της Εορτής..
Ας μετανοήσομε για τα σφάλματά μας, τα λάθη μας, τα κατά καιρούς και τα καθημερινά και να επιστρέφουμε πάντοτε στο Θεό, ζητούντες συγγνώμη και άφεσιν αμαρτιών από ένα Πνευματικό, από το πετραχηλάκι ενός Πνευματικού.
Επιστροφή, λοιπόν, στο Θεό και να μιμηθούμε, κατά το δυνατόν, την Πανάχραντο Κόρη, την Πανάμωμο Μητέρα, την Κυρία Θεοτόκο.
Στην Υπακοή Της, πρώτα απ’ όλα, στο θέλημα του Θεού.
ΓΕΝΟΙΤΟ ΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΡΗΜΑ ΣΟΥ!
Πήγε στο περιθώριο τη λογική ,πώς θα γεννήσω χωρίς άνδρα;
Όμως, όταν της είπε:
– Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί Σε και Χάριτι του Αγίου Πνεύματος θα γεννήσεις..
– Να ‘ναι ευλογημένο, είπε ..
Κι εκείνη την ώρα που είπε
” Να ‘ναι ευλογημένο ” ,
έγινε η εν Αγίω Πνεύματι Σύλληψις του ίδιου του Θεού μέσα στα σπλάχνα της.
Και απ’ αυτή της την υπακοή , που έκοψε, δηλαδή, το δικό της θέλημα, γεννήθηκε η μεγαλύτερη των αρετών κατά τους Πατέρας.
Ξεπερνάει ακόμη κι αυτήν την αγάπη λένε πολλοί Πατέρες.
Ποιά Αρετή;
Της Ταπεινώσεως.
Η Ταπείνωση , είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, είναι η πέτρα πάνω στην οποία στηρίζεται το οικοδόμημα, το Πνευματικό.
Είναι η λάσπη , που όπως αρμόζει σ’ ένα οικοδόμημα, σ’ ένα κτίσμα, η λάσπη ενώνει τα τούβλα, τις πέτρες, τα διάφορα υλικά του οικοδομήματος, έτσι λένε οι Πατέρες, ότι η ταπείνωση είναι αυτή που αξιοποιεί όλες τις άλλες αρετές και τις ενώνει.
Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει Αρετή.
Να Τη μιμηθούμε στη σεμνότητά της.
Τη βλέπομε στις ιερές εικόνες πόσο σεμνά ενδενδυμένη, με την καλύπτρα στην κεφαλή, με το μακρύ μανίκι, με τα φορέματα τα μακριά.
Ας κοιτάξουν οι γυναίκες προς την Παναγία μας και να αποστρέψουν το πρόσωπό τους από τη “θεά μόδα”, η οποία τους κάνει να τα βγάζουν όλα στη φόρα και να γίνονται αιτία σκανδαλισμού του ενός και του άλλου.
Και ο Θεός λέει:
” Όποιος σκανδαλίσει τον αδερφό του , τον συμφέρει να δέσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να πάει να πέσει στη θάλασσα.
Τα σκεφτόμαστε αυτά καμιά φορά;
Αν ξέρομε, με συγχωρείτε, αδελφοί μου, αν μας ειδοποιήσει Άγγελος του Θεού ότι, απόψε, φεύγομε απ’ αυτή τη ζωή , τί θα κοιτάξομε να κάνομε , ο καθένας μας;
Να συστοιχηθεί με το φρόνημα του κόσμου τούτου ή να αποβάλει τα βάρη των αμαρτιών του και να στραφεί ψυχή τε , νοί τε, και καρδία , προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, ο Οποίος απ’ την Αγάπη Του μακροθυμεί και μας ανέχεται και μας κρατάει ακόμα μέχρι τώρα.
Όλοι οι Άγιοί μας συστοιχήθηκαν με την Παναγία μας και επέδειξαν την Υπακοή και την Ταπείνωση και την Αγάπη, ασφαλώς προς το Θεό και τον άνθρωπο.
Απ’ την Αγάπη της η Παναγία μας προς τον Θεόν, προς τον Υιόν της και Θεό όλων ημών επέρασε, σιωπώσα ,τα βάσανα και τους διωγμούς και τους εξευτελισμούς και τις ταπεινώσεις τίνος;
Του Βασιλέως των Βασιλευόντων,
του Δημιουργού του Σύμπαντος Κόσμου,
ο Οποίος υπέμεινε για χάρη μας – ξεπέρασε τα όρια λένε οι Πατέρες – από την αγάπη Του για μας και υπέμεινε τα πάνδεινα, τα πάντα, σιωπών.
Αυτός που μ’ ένα νεύμα Του μπορεί να καταστρέψει τα πάντα.
Όλα αυτά μας διδάσκουν , πώς να πορευόμεθα κι εμείς.
Και απ’ αυτή την αγάπη τους προς το Θεό οι Άγιοί μας είχαν την ανδρεία, το ανδρείο φρόνημα.
Γυναίκα βλέπομε σήμερα, Μεγαλομάρτυρα, την Αγία Αικατερίνη , που κατήγετο από ευγενή οικογένεια της Αλεξανδρείας. Στα τέλη του 3ου και τις αρχές του 4ου αιώνα έζησε. Δεκαοκτώ χρονών και απ’ τη φιλομάθειά της κατείχε τις γνώσεις της Ελληνικής, της Ρωμαϊκής και της Λατινικής Φιλολογίας και Φιλοσοφίας.
Αλλ’ όμως η αγάπη της προς τον Θεό, της έδινε ανδρείο φρόνημα και όταν κάποτε, ενώπιον του Αυτοκράτορος Μαξεντίου, κλήθηκε να ομολογήσει Θεόν Ιησούν Χριστόν και Τούτον Εσταυρωμένον και Αναστάντα, κατετρόπωσε όλους τους Ρήτορες της Αλεξανδρείας , που είχε καλέσει ο Αυτοκράτορας με τις γνώσεις της αλλά και με την πίστη της αλλά και τις γνώσεις της πάνω στα Δόγματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.
Γι’ αυτό και έκανε ώστε και η Βασίλισσα και πενήντα Ρήτορες – από τους αξιολογότερους της Αλεξάνδρειας – και Στρατιώτες , να ασπασθούν την Πίστη στον Αληθινό Θεό.
Και δεν υπέκυψε, ούτε σε κολακείες, ούτε σε γλυκόλογα, ούτε σε τάματα και δώρα των αρχόντων της εποχής εκείνης.
Αλλά έμεινε σταθερή στην πίστη της και ομολόγησε τον μόνον Αληθινό Θεό.
Κι Εκείνος της έδωσε τη δύναμη να υπομείνει τα βασανιστήρια, τα πάντα, μέχρις ότου δέχθηκε το Στέφανο του Μαρτυρίου δια του αποκεφαλισμού, την απεκεφάλισαν.
Το ίδιο και ο Άγιος Μερκούριος, λίγο πριν εκείνος έζησε.
Εκείνος γενναίος στρατιώτης, στρατιωτικός του Δεκίου , αλλά ταυτόχρονα και γενναίος στρατιώτης του Χριστού μας.
Κι όταν κάποτε ενίκησε τον στρατηγό των εχθρών, των εναντίων, των αντιπάλων, τον έστεψαν με το αξίωμα, του απέδωσαν το αξίωμα του Αρχιστρατήγου. Αλλ’ όμως όταν κλήθηκε κάποτε να θυσιάσει στα είδωλα εκείνος είχε την ανδρεία, είχε το θάρρος να ομολογήσει την πίστη του στον Αληθινό Θεό.
Ομολογούσαν οι Άγιοι και με το λόγο τους, αλλά και με τη βιοτή τους, με τον τρόπο της ζωής τους.
Δεν ντρεπόντουσαν να κάνουν το σταυρό τους , όπως μερικοί από μας , όταν περνάμε έξω από εκκλησιές ή όταν βρισκόμαστε σε μια ομήγυρη , ντρεπόμαστε να πούμε ότι η Εκκλησία μας έχει νηστεία και καταλύομε για να μη μας πουν οπισθοδρομικούς.
Θα ομολογούμε την πίστη μας με διάκριση, γιατί ο Θεός μας προτρέπει και μας λέει εκ των προτέρων, ότι ” Όποιος Με ομολογήσει, ομολογήσει την εμπιστοσύνη του σε Μένα, την πίστη του ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομολογήσω κι Εγώ ενώπιον του Πατρός Μου, του εν Ουρανοίς”.
Αυτά , ας τα βάζομε καλά μέσα στην καρδιά μας, μέσα στο νου μας και να τα προσέχομε.
Έρχεται και παρέρχεται ο βίος αυτός.
Νέοι.. νέοι.. φεύγει ο κόσμος σήμερα. Αλλά και σε όποια ηλικία να φύγομε, κάποια μέρα , είναι αναπόφευκτο, θα φύγουμε.
Γι’ αυτό ας τα προσέχομε αυτά.
Έτσι λοιπόν κι ο Άγιος Μερκούριος ομολόγησε την πίστη του, υπέμεινε τα βάσανα και στο τέλος κι εκείνος αποκεφαλίστηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας , στα μέσα του 3ου αιώνος.
Με αίμα είναι ποτισμένη αυτή η γη της Μικράς Ασίας.
Με αίμα είναι ποτισμένη η Ελληνική γη, από ήρωες και μάρτυρες.
Αυτό το αίμα βοά και θα ζητήσει εκδίκηση , αν εμείς δεν κρατήσομε τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας.
Και αν δεν τα κρατήσομε , δεν θα ξέρομε αύριο τί είμαστε, αν είμαστε Έλληνες, αν είμαστε Ορθόδοξοι και αν αυτός ο τόπος που πατάμε λέγεται Ελλάδα Χριστιανική και Ορθόδοξη.
Οι δυνάμεις του σκότους μισούν τον τόπον αυτό , γιατί εδώ ανθεί η Ορθοδοξία.
Και “υπέρ του ευσεβούς ημών Έθνους”, λέμε συνεχώς στις δεήσεις της Εκκλησίας μας.
Να ευχόμεθα ο Θεός , να μην εγκαταλείψει το Έθνος μας, την Πατρίδα μας, τον Κόσμο όλο , αλλά κι εμείς να προσέχομε να μην Τον παροργίζομε τον Θεό.
Να επιστρέψομε , όπως είναι το νόημα της γιορτής των Εισοδίων, να επιστρέψομε στον Θεό κι Εκείνος θα μας καλύπτει με το έλεός Του, με την ευλογία Του και ειρηνικά και με ασφάλεια θα πορευόμαστε την οδόν της ζωής μας , που κατάληξη έχει την Άνω Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία των Ουρανών.
Και ευχόμεθα με τις πρεσβείες των εορταζομένων Αγίων, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Μερκουρίου, του Αγίου Παύλου του Ησυχαστού, των Αγίων μας Δαυίδ και Ιακώβου και με τις ευχές του αγίου Γέροντος Κυρίλλου και τις πρεσβείες, εξαιρέτως , της Κυρίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων , να αξιωθούμε όλοι μας, με τη Χάρη και την Αγάπη του Θεού της Βασιλείας Του. Αμήν!》
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 25/11/2021

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.