«Μονάχα Εσύ Κύριε, δεν με ξεχνάς ποτέ Σου...». Της Κατερίνας Γκουρβέλου. Μόνον ο Χριστός εκτιμάει την αγνότητα και την αφάνεια. Εκείνος, θυμάται πάντα το όνομά μας. Κι ας μην είμαστε οι προβεβλημένοι, διακεκριμένοι και επιτυχημένοι της ζωής, παρά οι πληγωμένοι και τραυματισμένοι που πασχίζουμε να Τον βρούμε.

Όσο ζω, αφιερώνω τη ζωή μου για τη θεραπεία του τραύματος στον κόσμο.

Με ότι μικρά βήματα κι αν κάνω… Από την αφάνεια που βρίσκομαι.

Μόνον ο Χριστός, γνωρίζει αληθινά την αγνότητα της ψυχής μου.

Η – αφάνεια – είναι η δύναμή μου…

Όσο πιο πολύ μέσα στον κόσμο, τόσο περισσότερο σκληραίνει η ψυχή μας.

Κι ας είμαστε με κόσμο.

Ο κόσμος την σκληραίνει αντί να την μαλακώνει.

Γι αυτό και μόνο η εσωτερικότητα κάνει εύπλαστη την ψυχή.

Ένας ασκητής έχει πιο μαλακή ψυχή κι ας ζει μόνος σαν ένα αγρίμι…

Ώρες ώρες, υπάρχουν φορές που θέλω να τα παρατήσω όλα.

Να αφήσω τα πάντα…

Για τι πασχίζω;

Για ποιό όραμα;

Όταν κάθε δρόμος έχει τόσα εμπόδια, αντιξοότητες και αγκάθια, πιστεύοντας πως μέσα από τις πληγές των αγκαθιών μου, θα δοξαστεί Εκείνος, μα τελικά μπαίνω σε ένα γαϊτανάκι κυνηγιού επιτευγμάτων για να φωτιστεί η προσπάθεια.

Να φανερωθεί στον κόσμο.

Κι όταν αυτή δεν φανερώνεται και μένει στο σκοτάδι, δεν σημαίνει πως παύει να υπάρχει.

Αλλά ότι δεν φωτίζεται.

Μα εγώ ψάχνω πάντα τρόπους για το πως…

Και πικραίνομαι…

Και απογοητεύομαι…

Στην πραγματικότητα μόνο – Εκείνον – θέλω.

Μονάχα Εκείνος είναι το Φως…

Κι όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε κόσμους που δεν ξέρω ποιόν να επιλέξω, και βασανίζομαι για το που θα έπρεπε να τοποθετηθώ καλύτερα ώστε να ενεργοποιηθεί στο μέγιστο η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, το μόνο που σκέφτομαι είναι οτι πιο πάνω κι απο την αγιότητα,

πιο πάνω κι από την όποια επιγραφή ή τίτλο αγιοσύνης, με νοιάζει να βρεθώ όσο πιο κοντά Του.

Κι ας θυσιάσω κάθε τι άλλο.

Αν το τίμημα θα ήταν το να παραμείνω στην αφάνεια – αλλά Εκείνος να με έχει όσο πιο κοντά Του, «Εκείνον» θα επέλεγα.

Γιατί δεν με νοιάζει μονάχα η σωτηρία μου.

Με νοιάζει -να’ μαι μαζί- Του.

Αληθινή κόλαση, είναι η μη ανταπόκριση η δική Του.

Η απουσία Του…

Ζώντας τις ματαιώσεις του κόσμου, κατάλαβα πως -η δική Του αγάπη- είναι τελικά ο Παράδεισος.

Διότι η αγάπη των ανθρώπων εμπεριέχει τη λήθη.

Εκείνος όμως ποτέ δεν πρόκειται να με ξεχάσει.

Γιατί είμαι «ψυχή» από κομμάτι της ψυχής Του…

Κατερίνα Γκουρβέλου
Ψυχολόγος φοιτήτρια Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.