Μήπως η αδυναμία μας τελικά είναι η δύναμη μας; Της Αναστασίας Πάνου. «Γιατί Θεέ μου Εσύ που ξέρεις εσύ που είσαι παντογνώστης και γνωρίζεις που πνευματικά-ψυχολογικά υστερώ, δεν κάνεις αυτή την αδυναμία που με έχει μεταμορφώσει σε ένα άλλο εαυτό σε έναν κακό εαυτό ως δύναμή μου;», προσεύχεσαι συχνά στον Θεό γεμάτος από πόνο, απελπισία, απόγνωση.

Περιμένεις από τον Θεό να σου λύσει το πρόβλημα, να σε κάνει ο θεός από κακό καλό, από ανυπόμονο υπομονετικό, από θυμωμένο ήρεμό και ούτω καθεξής.

Ξεχνάς όμως ότι Εκείνος σε έπλασε. Εκείνος σου έδωσε και τα πλεονεκτήματα και τα ελαττώματα σου. Έχοντας έναν σκοπό. Ποιος είναι ο σκοπός; Να βλέπεις τα μειονεκτήματα σού ως ένα έναυσμα για να τα κάνεις καλύτερα. Ως μια εξέλιξη του εαυτού σου. Ως μια υπενθύμιση ότι αν δεν εκτιμούμε αυτό που είμαστε θα παραμείνουμε μίζεροι, θα μας κρατάει στυλωμένους σε όλη μας την ζωή και δεν θα μας αφήνει να χαρούμε την ύπαρξη μας.

Βλέπεις τον Θεό και σαν τζίνι που πραγματοποίει όλες σου τις ευχές. Ναι ο Θεός όπως έχουμε πει είναι Θεός της αγάπης, της καλοσύνης που βοηθάει όλους που μας εκπλήσσει συνεχώς, όμως και ο Θεός περιμένει από μας να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι το πρόβλημα και αν στο τέλος δε μπορέσουμε τότε θα επέμβει ο ίδιος.

Ο Θεός, σε αντίθεση με μας, μας έχει εμπιστοσύνη. Βλέπει την προσπάθεια που κάνεις και καμαρώνει. Περιμένει πράγματα από σένα όχι γιατί είναι απαιτητικός ούτε τιμωρός αλλά γιατί ξέρει ότι μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις σε αυτά που πριν έλεγες «Αποκλείεται να τα καταφέρω». Γιατί η πίστη που σου έχει ο Θεός είναι μεγαλύτερη και από την πίστη που έχεις εσύ στον Θεό..

Έχεις αναρωτηθεί όμως πότε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί περιμένεις από Εκείνον να σε λυτρώσει από αυτό το πάθος;

Πολύ απλά γιατί δεν έχεις την εμπιστοσύνη που σου έχει Εκείνος. Γιατί υποτιμάς τόσο πολύ τις αδυναμίες σου που στο τέλος αμφισβητείς και τα χαρίσματά σου. Δες όμως την εμπιστοσύνη που σου δείχνει ο Θεός.

Δε θα μπορούσε νομίζεις να σου εκπληρώσει αυτό που θέλεις;

Σίγουρα θα μπορούσε. Αλλά δεν το κάνε. Γιατί είναι σίγουρος ότι θα το πετύχεις μόνος σου. Γιατί ότι μας έχει δώσει ο Θεός τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μας δεν είναι υπερβατά των εαυτών μας.

Αυτό που ίσως έχει αποσαφηνιστεί στην εκκλησία είναι η έννοια του να αγαπάς τον εαυτού σου. Η Έννοια του να δεχτείς αυτό που είσαι. Να αγκαλιάσεις τα χαρίσματα αλλά και τις αδυναμίες σου, τα λάθη και τα σωστά σου… Να μην τα καλύπτεις, Να μην κρύβεις τις κακές πλευρές του χαρακτήρα αλλά να τις χρησιμοποιείς σαν ασπίδα.

Γιατί θα δεις ότι θα έρθει μια στιγμή στη ζωή σου που αυτά τα λάθη που έκανες αυτά τα ελαττώματα που έχεις όχι απλά θα τα καμαρώνεις αλλά θα τα χρησιμοποιήσεις και πολλές φορές σε διάφορες καταστάσεις προς σε σένα υπέρ σου. Ή αυτά που εσύ θεωρείς μειονεκτήματα για τον πλησίον μας να είναι χάρισμα…

Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός είπε: «ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 12:31 Δεύτερη όμοια είναι αυτή:

Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.

Δεν υπάρχει άλλη εντολή μεγαλύτερη απ’ αυτές». Όσο απλό και αν σου ακούγεται από πίσω κρύβει πολλά δυσνόητα σημεία. Όπως το εξής: Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου αυτό που σε έπλασε ο Θεός αν δεν τον αγκαλιάσεις, πως περιμένεις να αγαπήσεις και τον άλλον;

Όσο μένεις ξένος με τον εαυτό σου, τόσο θα γίνεσαι εχθρός αυτού που είσαι.

Συμφιλιώσου με αυτό που είσαι. Με τον εαυτό σου. Με τα ελαττώματα σού. Τα καλά σου. Με τα λάθη σου. Τις επιλογές σου. Τα χαρίσματα σου. Και τότε θα αλλάξουν τα πάντα. Και στο τέλος θα καταλάβεις ότι εκεί στην αποδοχή, στη συμφιλίωση ήταν και ο Θεός παρών. Μαζί σου. Βοηθός σου.

Και τότε αναρωτήσου: Άκουσε ο Θεός τη προσευχή; Στην πραγματοποίησε; Ή η εμπιστοσύνη Του τελικά νίκησε εσένα;

Αναστασία Πάνου
Απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.