Κυρώσεις για εισβολή και ακυρώσεις Οικουμενικού ανθρωπισμού - πολιτισμός σε ναρκοπέδιο; Του Καθηγητού Σταμάτη Πορτελάνου. Θύτες και θύματα εναλλάσσονται εξαιτίας της παραλογίας αμετανόητων συμφερόντων, υπερδυνάμεων παραγώγων –προϊόντων- αντικοινωνικής θελησιαρχίας. Απειλή: το δίκαιο του ισχυρότερου και η κλασική αιτιολογία: «αν θέλεις ειρήνη παρασκεύαζε πόλεμο», ως εν παρόδω ψυχρό πόλεμο.

Κυρώσεις επιβάλλονται ενίοτε επιλεκτικά ανάλογα με την κινητικότητα των συμμαχιών και τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες των Μεγάλων συμφερόντων…

Οι κυρώσεις κατάφεραν με το «bras de faire» των ισχυρών να επιφέρουν ακυρώσεις ανθρωπισμού: αφανισμό ανθρώπινης ζωής και για τους αμάχους προσφυγιά, επισιτισμό, ακρίβεια σε παγκόσμια αγαθά, φτώχεια, προβλήματα ψυχοσωματικής υγείας, υποθήκευση του μέλλοντος των νέων, ανεργία, κ.ά. θλίψεις και οδύνες.

«Καρτέλ» ανώνυμα(;) χωρίς ενσυναίσθηση και απολογία δοκιμάζουν την ελευθερία και την διανθρώπινη ισότητα, προκαλούν τον πόνο και την ανημποριά του άλλου, ως συνανθρώπου και ομοειδούς τους πλάσματος. Δηλαδή κατασκευάζεται ένας διαρκής «χειμώνας» ανέχειας και απαισιοδοξίας με απουσία κοινωνικής ψυχολογίας και λυτρωτικής συνείδησης.

Από την άλλη φαίνονται απροσπέλαστα τα αδιαφανή και μυστικά projects των «μεγάλων», τα εγγύς και μακράν.

Ένα ερώτημα γνήσιου ρεαλισμού παραμένει πάντα στο ανήσυχο στόμα των πολιτών:

Πού είναι η δυναμική «συμμαχία» των πολιτικών και πνευματικών ηγετών ενάντια σ’ αυτή την κρίση του πολιτισμού; Ποιες είναι οι αντιστάσεις και οι ανιδιοτελείς κοινοτικές εμπνεύσεις; Πού είναι η πολιτισμική συνεννόηση (διπλωματία), η κατανόηση και ένδειξη μετα-νόησης ενώπιον της καταστροφής; Πού είναι η «επίσημη» διαλεκτική του πολιτισμένου κόσμου και η αυτεπίγνωση για τη λειτουργία του «διεθνούς» ή οικουμενικού δικαίου, καθρέπτης διακουλτουραλικής εκπνευμάτισης παιδείας και ανθρωπισμού, της αγάπης;

Αναρωτιέται ο απλός άνθρωπος για το αν αυτός είναι ο εξελιγμένος πολιτισμένος ορθολογισμός και το είδος της «λαϊκής κυριαρχίας» ή αυθεντικής κοσμοπολίτικης δημοκρατίας.

Ωστόσο η παραλογία για τον απλό πολίτη παραμένει όταν διαπιστώνεται η εμμονή των οικονομικών συμφερόντων, γεωπολιτικής ισχύος, που φαίνονται ανώτερα μιας καθολικής και οικουμενικής πίστης μεταξύ κρατών της χριστιανικής Ευρώπης, πόσο μάλλον μεταξύ Ορθοδόξων κρατών. Αφού η ορθόδοξη πίστη παραμένει με βάση τη γενεαλογική της αρχή πηγή πνευματική, πολιτιστική και οικουμενικά ανθρωπιστική παρά τη μεταφυσική της διάσταση.

Οι αξίες/αρετές πήραν μορφή πραγμάτων, αντι-κειμένων προς πώληση, κατανάλωση που έχουν ημερομηνία λήξης… «Ω γλυκύ μου έαρ που έδυ σου το κάλλος…;»

Είναι μικρόνοια η εκμετάλλευση και επιδίωξη ανθρώπινων δυνατοτήτων και δεξιοτήτων μονοθεληματικά για υλικές κυριαρχίες με την ένταξή τους σε ανταγωνισμούς και μάχες με ομοειδείς λογικές υπάρξεις, με την ίδια εντελέχεια και μοναδικές στην υπόστασή τους από την υπόλοιπη κτίση. Ωστόσο η ψυχική «λιπαρότητα» προηγείται της δημιουργίας θνησιγενών «σφαιρών» επιρροής και ανταγωνισμού σ’ ένα υλόφρονα αποπνευματισμένο πολιτισμό.

Αυτό σημαίνει αχρείωση και αλλοτρίωση της ανθρώπινης θεοειδούς εικόνας που ακόμη και προχριστιανικά οι δραματουργίες και τραγωδίες σοφών σκιωδώς υπομνημάτισαν.

Η μονιστική υλοκεντρική διαλεκτική αφομοιώνει ετερόκλητα στοιχεία, όπως εθνικιστικές και επικίνδυνες τάσεις που εξαφανίζουν την εθνική αυτοσυνειδησία και διαπολιτισμική αγωγή και εκτοπίζουν καθολικές και οικουμενικές αξίες που η ιστορικοφιλοσοφία με τη μεταφυσική ανέδειξε και το βάθος του ασυνείδητου αποπνέει. Οι πραγματικότητες που ζούμε μοναδολογικά με τη διέλευσή τους στο χρόνο έρχονται και παρέρχονται.

Ωστόσο, η ορθόδοξη πνευματικότητα δίνει εγγυήσεις αισιοδοξίας:

  1. Η Αλήθεια σταυρώνεται και ανασταίνεται, «ανασαρκώνεται» Εδωνά με την εμπειρική πίστη και άσκηση των αρετών στην οδό προς τη θέωση. «”Βιαστές” αρπάζουν τη βασιλεία των ουρανών» και όχι οι κοσμοκράτορες του «αιώνος τούτου». Οι μάρτυρες και ήρωες της πίστης, αν και ζούσαν εν μέσω δεινών βασάνων και θλίψεων, έχαιραν και προγεύονταν «Εδώ και Τώρα» το άκτιστο φως της ανθρωποθεϊκής σχέσης.
  2. Παραμένει διαιώνια και αειφορεί η εσχατολογική ελπίδα που παρέχει ο σαρκωμένος Λόγος στην ανθρωπότητα με την αποκαλυπτική Διαθήκη του, της χάριτος και του ελέους.

Την ημέρα μνήμης του Οσίου Παϊσίου πανηγυρίσαμε για τον «ταπεινό τη καρδία» οδηγό της αιώνιας αγάπης, της μετά-νοιας, της συμφιλίωσης και της ελπίδας.

Σταμάτης Πορτελάνος
τ. Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πρόεδρος Ολυμπιακού Κέντρου Φιλοσοφίας και Παιδείας

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.