Εδώ και καιρό θέλω να στο πω, κι όλο ξεχνιέμαι με τις διάφορες αναρτήσεις που καθημερινά γράφω.
Τι;
Ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Για την παρουσία σου εδώ στη Σελίδα αυτή.
Το ξέρω, η ζωή είναι ¨εκεί έξω¨, αληθινή, πραγματική, σπαρταριστή, και όχι στο διαδίκτυο.

Όντως.
Μα κι εδώ, κάτι γίνεται, κάτι ¨παίζει¨, κάτι γεννιέται, κάποιοι νιώθουν ένα άγγιγμα, μια παρέα, ένα φιλί, ένα χάδι, μια παρηγοριά και παράκληση, ένα χαμόγελο, μια τόνωση, ένα δάκρυ.

Προβληματίζονται, παίρνουν αποφάσεις, αλλάζουν.
Το ξέρω. Το βλέπω, το ακούω, το γράφεις άπειρες φορές, απ’ όλα τα μέρη της γης.
Όλα αυτά, δεν είναι σίγουρα για πέταμα.

Κι ήθελα απλά να σου πω ότι με συγκινεί η παρουσία σου, το πέρασμά σου και το ¨γεια¨ που μου λες με τον τρόπο σου.
Το λάικ σου, με συγκινεί πολύ. Δεν είναι κάτι που επιζητώ, ούτε με κολακεύει. Νιώθω, εννοείται, την τιμή και την αγάπη εκ μέρους σου. Δεν είμαι αχάριστος σ’ όλα αυτά.
Μα δεν ψωνίζομαι κιόλας. Ακόμα κι αν τα λάικ φτάνουν κάποιες μέρες τις 6.000 ή και 14.000. Ακόμα κι αν αυτοί που βλέπουν αυτά τα φτωχά λόγια ανέρχονται κάποιες μέρες στις 650.000 (όπως έγινε στην πρόσφατη ανάρτηση για όσους δυσκολεύονται να βγουν στην παραλία λόγω μη τέλειου σώματος κλπ), βάσει του μετρητή της Σελίδας.

Στο λέω αλήθεια: Δεν είναι αυτός ο καημός μου, ούτε η κάψα της ζωής μου. Κι ούτε με νοιάζει να πείσω κάποιον και γι’ αυτό που τώρα λέω.
Δεν με συγκινούν οι αριθμοί, παρόλο που είναι αξιοσημείωτοι.
Να σου πω γιατί δεν με συγκινούν;

Διότι, όταν έχω τόσο δικό μου προσωπικό πόνο, υπαρξιακούς καημούς, προβλήματα, πληγές, βάσανα, σταυρούς, μικρούς και μεγάλους, τι να μου κάνει το όποιο λάικ.
Κανένα λάικ δεν μπορεί να λύσει τα βαθιά προβλήματα που βασανίζουν όλους μας.

Όταν νιώθεις μόνος, τι να τα κάνεις τα χιλιάδες λάικ!! Όταν χτυπά την ψυχή σου ώρες ώρες η κατάθλιψη, ένας πειρασμός, ένας διωγμός, κάτι οικογενειακό, μια ταλαιπωρία, ένα αδιέξοδο, κι άλλα πολλά…, τα λάικ θα σου προσφέρουν κάτι;..
Ίσα ίσα, κάνουν τον πόνο σου πιο έντονο, και υπογραμμίζουν το πρόβλημά σου, την αντιφατικότητα ή και το διχασμό σου…
(Πολλοί στο διαδίκτυο, κανείς στη ζωή. Χιλιάδες φίλοι στον κυβερνοχώρο, κανένας στο δικό σου χώρο, των 60 τετραγωνικών…)
Παρόλα αυτά όμως, με συγκινεί η παρουσία σου.
Η ταπείνωση και φιλοτιμία της καρδιάς σου.
Η αγάπη.
Η ευγένεια, η αρχοντιά κι εκτίμησή σου.
Βλέπω ένα λάικ, και δίπλα μια φωτογραφία μικρή σα γραμματόσημο: Εσένα.

Ένα πρόσωπο, που κουβαλά επίσης τα δικά του θέματα: Εσύ.
Κι όταν το βράδυ αφιερώνω χρόνο, να δω έστω με ένα γρήγορο πέρασμα ποιοι μπήκαν στη Σελίδα ¨και χαιρέτησαν¨, βλέπω κι εσένα. Σε βλέπω να χαμογελάς, να παίζεις, να τραγουδάς, να κάνεις γκριμάτσες, μόνος, μόνη, ή με τα παιδιά σου, τον άνθρωπό σου, τον έρωτά σου, με τα δικά σου τόσα άγνωστα και κρυμμένα θέματα…

Άνθρωποι ποικίλων προελεύσεων, περιοχών (απ’ όλη τη Γη, στην κυριολεξία!), καταγωγών, επαγγελμάτων, οικονομικών και κοινωνικών στρωμάτων, προσανατολισμών, ακόμα και θρησκευμάτων. Μια απέραντη ποικιλία και πολυχρωμία.
Το δωμάτιό μου γεμίζει τόσο κόσμο, αφού χιλιάδες άνθρωποι περνούν μπροστά μου.

Κι από μέσα μου βγαίνουν ευχές και προσευχές, καημοί και στεναγμοί. Κι ενίοτε και κανα δάκρυ.
Είσαι πολύ καλός. Και πολύ καλή.
Αυτό έχω μόνο να πω.
Αυτό νιώθω όταν σε κοιτώ.

Προσπερνώ το έξω σου, και πάω να μπω με δέος κι έκπληξη στο μέσα σου κόσμο…
Σήμερα δεν ήθελα να γράψω κάποια άλλη ανάρτηση.
Αλλά να πω μονάχα αυτό το ευχαριστώ.

Που όλο το νιώθω, κι όλο δεν βρίσκω τρόπο να στο πω…
Και να ευχηθώ ως απλός πιστός,
μα και ως παπάς
που φέρει την αγία Ιερωσύνη του Χριστού,
τα εξής:

Ο Θεός της αγάπης,
ο Θεός των εκπλήξεων,
ο Θεός της καρδιάς μας,
ο Ιησούς που είναι μονάχα φίλος σου,
κοντινός σου, σύμμαχός σου,
με το μέρος σου,
να σε βοηθά πάντα!
Να μη σε αφήσει ποτέ να απογοητευτείς ή απελπιστείς.
Να σε κρατά, όταν στο χείλος του γκρεμου φοβάσαι μη τσακιστείς.
Και να σου λύνει κάθε πρόβλημα.
Και να σου δίνει χαρά, και να σου παίρνει τη φοβερή ανασφάλεια που σε δέρνει! (το ακούς; Κι ας μη κάνεις λάικ εσύ! Ξέρεις, χαχα.)
Όλα να στα οδηγεί σε καλή έκβαση. Σε όλους τους τομείς της ζωής σου.
Και κυρίως στα βασικά: στη δουλειά, στη σχέση, στον έρωτα, στο σπίτι, στα παιδιά, την υγεία, της ψυχής και του σώματος.
Αυτά ήθελα να πω.
Και πολλά άλλα μπερδεμένα, που δεν βγάζεις άκρη στο τέλος.
Αν μπορείς, ας εύχεσαι κι εσύ για μένα, όταν θυμάσαι, κι όταν θες. Και σίγουρα κάτι θα νιώθω απ’ την αγάπη σου.
Διότι η αγάπη
βρίσκει πάντα το στόχο της,
όσο κι αν αργεί,
όσα εμπόδια ή ντουβάρια
κι αν μεσολαβούν
στο δρόμο…

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.

1 Σχόλιο

Νεότερο
Καλύτερο Νεότερο Παλαιότερο
1

Εύχομαι ο Θεός να σε έχει πάντα καλά πάτερ και να σου δίνει δύναμη να συνεχισεις το έργο σου που στις μέρες μας είναι τόσο σημαντικό ειδικά για όλους αυτούς που μετά από χρόνια ταλαιπωριας απελπίστηκαν και υποφέρουν