Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη

Ο ΣΥΓ-ΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ ΄Η ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ

Τα θέματα της Συνόδου της Κρήτης και ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Χρονικά είμαστε στα πρόθυρα της συγκλήσεως ή της ματαιώσεως της Πολυμελούς Συνόδου της Κρήτης. Προσωπικά εξακολουθώ να παρακαλώ τον Θεό μας, και εύχομαι να μην συγκληθή η Σύνοδος αυτή, και, όπως έγραψα από τον Φεβρουάριο του 2016, «βαθειά μέσα μου, μάλιστα, έχω και την βεβαιότητα ότι δεν θα επιτρέψη ο Θεός να συγκληθή».1
Όπως, όμως, και αν έχουν –τελικά– τα πράγματα, εφ’ όσον το θέμα της συγκλήσεως της Συνόδου είναι υπαρκτό, οφείλουμε, μέχρι την υστάτη ώρα να εκθέτουμε τις σκέψεις μας, ασχέτως του αν ακουσθούν ή όχι τα λόγια μας από εκείνους που την προετοίμασαν και από εκείνους που θα συμμετάσχουν στην Σύνοδο. Το ποιμαντικό χρέος μας υποχρεώνει να μην σιωπούμε αλλά να ενημερώνουμε τον λαό του Θεού, πρόθυμοι –παντοτε– να διορθώσουμε όποιες απόψεις μας αποδειχθούν εσφαλμένες.
Άφησα να κυλίση ο χρόνος πριν ολοκληρώσω τις σκέψεις και τους προβλη-ματισμούς μου για την πολυσυζητημένη Σύνοδο, περιμένοντας έστω κάποια λογικά επιχειρήματα, τα οποία στοιχειωδώς να αναπαύουν τον κοινό ανθρώ-πινο νούν, περί της ονομασίας της, της δομήσεως και λειτουργίας της, της αναγκαιότητος και της χρησιμότητος αυτής της Συνόδου. Περίμενα ερωτήσεις και απαντήσεις. Ερωτήσεις εκ μέρους των αντιτιθεμένων στην Σύνοδο, στους οποίους συγκαταλλέγομαι, και απαντήσεις εκ μέρους των διοργανωτών και υποστηρικτών αυτής. Περίμενα και τις απαντήσεις και τις αντιθέσεις στα ερωτήματα που υπέβαλα στο άρθρο μου της 26ης Φεβρουαρίου 2016 . Έγραφα τότε: «θέτω μερικά ερωτήματα προς τους αναγνώστες μας και, αν ο Θεός και οι άνθρωποι επιτρέψουν, θα τοποθετηθώ προσεχώς επ’ αυτών.

Αντί τούτων, καθημερινά εκπλήσσομαι με αυτά που διαβάζω και ακούω εκατέρωθεν περί της Συνόδου, και από της πλευράς των «ανθενωτικών» και εκ μέρους των νεωτεριστών «ενωτικών» και θιασωτών της Συνόδου. Αποφάσισα, λοιπόν, να αρθρώσω λίγες ακόμη λέξεις επί του θέματος, ανταποκρινόμενος και στην υπόσχεση που έδωσα στο μνημονευθέν άρθρο μου.

Πως παρουσιάσθηκε ως σπουδαίο γεγονός η Σύνοδος της Κρήτης;

Η θρυλουμένη Σύνοδος χρησίμευσε στις μέρες μας –συν τοις άλλοις– και σαν καταλύτης και μέσον για να διαγνώσουμε για μια ακόμη φορά την έλλειψη ενιαίας στρατηγικής μας ως προς την έκφραση του Εκκλησιαστικού φρονήματος «προς τους έξω». Και λέγοντας «προς τους έξω», δεν εννοώ μόνο τους εντελώς εκτός της Πίστεως αλλά συμπεριλαμβάνω και όλους τους σημερινούς Οικουμενιστάς και «Ενωτικούς», που εξακολουθούν να είναι συνεχιστές των απ’ αιώνων ενωτικών και να επιμένουν στις ενωτικές τους προσπάθειες, παρ’ ότι οι απ’ αιώνων «Ενωτικοί» γνώρισαν την κατακραυγή της Εκκλησιαστικής Ιστορικής εμπειρίας. Και επιμένουν και σήμερα οι κατά πνεύμα συγγενείς των παλαιών «Ενωτικών» στην αθεολόγητη, αντιπνευματική και προδοτική τους συμπεριφορά, γιατί εκεί τους οδηγεί η προσωπική τους ζωή που τους καθοδηγεί, όπως μας έχει αποκαλύψει ο μονα-δικός ανατόμος της ανθρωπίνης ψυχής, ο άγιος Χρυσόστομος: «Φαύλος βίος, φαύλα δόγματα γεννά και φαύλα δόγματα, φαύλον βίον εισάγουν»! ΄Όσοι από τους Οικουμενιστάς-«Ενωτικούς» έχουν αντίρρηση, ας μη σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν ως οπαδό των «Καθαρών» και ηθικιστή, αλλά να μου υποδείξουν έστω και έναν άγιο της Εκκλησίας μας –από του Σχίσματος μέχρι σήμερα– που να συμμερίσθηκε τις δοξασίες, απόψεις και επιδιώξεις τους.
Η εξέλιξη των πραγμάτων απέδειξε ότι, τελικά, πέσαμε στην παγίδα των οικουμενιστών σε πολλά σημεία. Θα προσπαθήσω να γίνω όσο το δυνατόν επιγραμματικός, γιατί τα ζητήματα είναι πολλά.

Πρώτον: Ευθύς εξ αρχής χαιρέτισαν πολλοί εκ των αντιοικουμενιστών την σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, ισχυριζόμενοι ότι «η Ορθοδοξία είναι Εκκλησία των Συνόδων» και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να μην έχη συγκληθεί εδώ και τόσους αιώνες μια τέτοια Σύνοδος, διότι μια Εκκλησία χωρίς Συνόδους είναι νεκρά!
Η τοποθέτηση αυτή είναι εντελώς λανθασμένη. Η Εκκλησία μας, πράγματι αποκαλείται «Εκκλησία των Συνόδων», όχι, όμως, επειδή συγκαλεί ή πρέπει να συγκαλή συνεχώς Συνόδους, αλλά γιατί βιώνει αυθεντικά τον Χριστό, όπως Τον διετράνωσαν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος αι Επτά Οικουμενικές Σύνοδοι. Η Εκκλησία μας δεν είναι Εκκλησία που στηρίζεται στον Πάπα και στις κατά καιρούς αποφάνσεις του, αλλά είναι Εκκλησία των Αγίων Επτά Συνόδων. Κατά τον άγιον Ιουστίνον Πόποβιτς αι Επτά Οικουμε-νικαί Σύνοδοι «λύουν εις την πραγματικότητα εν πρόβλημα, εν παμπρό-βλημα του πλανήτου τούτου και του επ’ αυτού ανθρωπίνου γένους: Το πρόβλημα του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού… Είναι φανερόν εις τους ανθρώπους όλων των εποχών το εξής κύριον δίδαγμα των Επτά Οικουμενικών Συνόδων: Με την λύσιν του προβλήματος του Κυρίου Ιησού Χριστού –της Αποστολικής και Ορθοδόξου Εκκλησίας Του– λύονται αμέσως και εμμέσως όλα τα σπουδαιότερα προβλήματα του ουρανού και της γης».2

Δεν έχει, λοιπόν, ανάγκη η Εκκλησία μας να συγκαλή συνεχώς Συνόδους για να επιβεβαιώνη την Υπαρξή Της και την Ζωή Της και, μάλιστα σε τέτοιες εποχές, όπως η δική μας, όπου βασιλεύει η πολιτική σκοπιμότητα και έχει υποτάξει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες στα θελήματά της.
Τελικά, χωρίς να σκεφθούμε, χαιρετίσαμε με τέτοιον ενθουσιασμό την Σύνοδο, ώστε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως άδραξε την ευκαιρία και απήντησε αμέσως ότι θα επακολουθήσουν πολύ σύντομα και άλλες Σύνοδοι!

Πως υιοθετήθηκε η ονομασία της;
Δεύτερον: Υιοθέτησαν πάντες οι αντιοικουμενισταί –πλην του «Ορθο-δόξου Τύπου»– τον χαρακτηρισμόν που προσέδωσαν στην Σύνοδο οι διοργανωτές της, αποκαλώντας την –μάλλον από την άκρα …ταπεινοφροσύνη τους(!)– «Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον» (!), χωρίς να κάνουν τον παραμικρό κόπο να μας εξηγήσουν που στηρίζουν αυτόν τον χαρακτηρισμό της.
Όπως έγραψα πολύ πρόσφατα, «ο προσδιορισμός της Συνόδου ως «Αγίας και Μεγάλης» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά μόνο στις επιδιώξεις εκείνων που την διοργάνωσαν. Γιατί σκοπός τους είναι να καθαγιάσουν μέσω του τίτλου της Συνόδου όλα εκείνα που σχεδιάζουν να αποφασίσουν, ώστε ο απληροφόρητος λαός να δεχθή τα αποφασι-σθέντα ως προερχόμενα εκ της εμπνεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Ούτε Μεγάλη, βεβαίως, μπορεί να αυτοπροσδιορισθή αυτή η Σύνοδος, καθ’ ότι το Μεγάλη, προϋποθέτει μεγάλα και σημαντικά θέματα και όχι το πλήθος των συμμετεχόντων σ’ αυτήν Αρχιερέων. Πολυμελής ή πολυπληθής θα μπορούσε να χαρακτηρισθή, ποτέ όμως Μεγάλη».3

Η επιμονή να χαρακτηρισθή Οικουμενική η Κρητική Σύνοδος
Τρίτον: Το ακόμη παραδοξότερο είναι ότι αρκετοί εκ των αντιοικουμε-νιστών επέμειναν να ονομασθή αυτή η Σύνοδος …«Οικουμενική»(!) και όταν αυτό –ευτυχώς– δεν έγινε, διέκριναν ότι υπήρξε σκοπιμότητα εκ μέρους του Πατριαρχείου για να μην αναγνωρίση ως Οικουμενικές, τις Συνόδους του Αγίου και Μεγάλου Φωτίου και του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά!
Αυτό, όμως, από που προέκυψε; Νομίζω από την σύγχυση που δημιουργήθηκε επειδή κάποια σεβαστά και λόγια πρόσωπα εξέφρασαν αυτήν την άποψη. Το θέμα της αναγνωρίσεως των ανωτέρω Αγίων Συνόδων ως Οικουμενικών, δεν σχετίζεται με τον χαρακτηρισμό της Συνόδου της Κρήτης.

Γιατί;
α) Γιατί αι Σύνοδοι του Μ. Φωτίου (879/880) και του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά (1368), δεν είναι Οικουμενικές Σύνοδοι αλλά Σύνοδοι με οικουμενικό κύρος, εφ’ όσον δεν εδογμάτισαν κάποια έως τότε αδιατύπωτη Αλήθεια της βεβιωμένης Πίστεως, αλλά ανέλυσαν τα διατυπωθέντα υπό των Αγίων Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Η μεν Σύνοδος του Αγίου Φωτίου επανέφερε στην Ορθοδοξία τους Δυτικούς, αποδοκιμάζουσα το Filioque και τονίζοντας το Σύμβολον της Νικαίας, η δε Σύνοδος του Αγίου Παλαμά, ανέλυσε με κάθε λεπτομέρεια τα δογματισθέντα υπό της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου, περί της καταδίκης της φιλοσοφίας ως απλανούς οδού Θεο-γνωσίας. Απόδειξις τούτου είναι ότι η Σύνοδος του αγίου Παλαμά στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στα Πρακτικά της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Αι Σύνοδοι, λοιπόν, του Μ. Φωτίου και του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, δεν είναι Οικουμενικές αλλά ανέδειξαν τους δύο αυτούς Πατέρες ως Οικουμενικούς Διδασκάλους!

Αυτά τα εγνώριζε πολύ καλά και ο άγιος και μέγιστος Θεολόγος της εποχής μας π .Ιουστίνος Πόποβιτς, ο οποίος δεν διανοείται να χαρακτηρίση τις προαναφερθείσες Συνόδους ως Οικουμενικές και γι’ αυτό έγραψε περί των προϋποθέσεων της όποιας μελλοντικής Οικουμενικής Συνόδου: «Πάσα νέα Οικουμενική Σύνοδος δεν θα είναι ούτε Αγία, ούτε Οικουμενική, ούτε Ογδόη, εάν πρωτίστως δεν δεχθή τας προγενεστέρας Οικουμενικάς και ασαλεύτους αποφάσεις των».4 Εάν εδέχετο ο άγιος Ιουστίνος ότι υπήρξαν ογδόη και ενάτη Οικουμενικές, δεν θα έγραφε «δεν θα είναι ούτε Ογδόη» η μελλοντική, αλλά θα την ονόμαζε Δεκάτη.

Και β) Γιατί κατόπιν των ανωτέρω, περιττεύει να εξηγήσουμε το γιατί η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθή ούτε Αγία, ούτε Οικουμενική, εφ’ όσον, όχι μόνο δεν προβλέπει η θεματολογία της αποφάσεις περί ενός έως σήμερα αδιατυπώτου δόγματος της Πίστεως (αν ήταν δυνατόν να υπάρξη κάτι τέτοιο), αλλά, αντιθέτως, μάλιστα, εκ της θεματολογίας της προαναγγέλεται η καταπάτηση και των Ι. Κανόνων και της Αγίας Γραφής, με την συζήτηση και τις προβλεπόμενες αποφάσεις περί συγχρωτισμού , συνεργασίας, συμπνευματισμού και συμπροσευχής Ορθοδόξων και αιρετικών!

Γνώμη μου είναι ότι αι Οικουμενικαί Σύνοδοι θα παραμείνουν Επτά
Πάντως, γνώμη μου είναι ότι αι Οικουμενικαί Σύνοδοι θα παραμείνουν Επτά. Ο αριθμός επτά στην Αγία Γραφή και στην Εκκλησία μας είναι δηλωτικός του απείρου. Επτά είναι τα μυστήρια ως προϋποθέσεις για την μετοχή μας στην Θεία Κοινωνία, ενώ τα Μυστήρια του Θεού και της Εκκλησίας Του δεν περιορίζονται στον αριθμό αυτόν αλλά είναι άπειρα. Επτά και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι που μας έδωσαν κατά τον άγιον Ιουστίνον «την λύσιν του προβλήματος του Κυρίου Ιησού Χριστού –της Αποστολικής και Ορθοδόξου Εκκλησίας Του – (και γι’ αυτό, δι’ αυτών) λύονται αμέσως και εμμέσως όλα τα σπουδαιότερα προβλήματα του ουρανού και της γης», χωρίς να αποκλείεται η σύγκληση στο μέλλον πολυαρίθμων Συνόδων με οικουμενικό κύρος.

Η Εκκλησία μας εμφαντικά τονίζει αυτήν την ολοκλήρωση των Οικουμε-νικών Συνόδων με το να τους αφιερώση ολόκληρη ασματική Ακολουθία, τονίζοντάς μας τι σημαίνει ο αριθμός Επτά: «Την Τριάδα πάσιν εκ των πραγμάτων, της κοσμογενείας ούσαν αιτίαν, τρανώς παρεδώκατε, τρισόλβιοι Πατέρες. Τρεις γαρ και τέσσαρας Συνόδους, μυστικωτάτω λόγω θέντες, και έκδικοι φανέντες, του Ορθοδόξου λόγου τα στοιχεία τα τέσσερα όντα, και την Τριάδα ενεφήνατε, κτίσασαν ταύτα, και κόσμον ποιήσασαν». Και πάλι: «Το του Νόμου γράμμα παισίν Εβραίων, έθετο τιμίαν την εβδομάδα, σκιά προσανέχουσι, και λατρεύουσι ταύτη. Ήνπερ Πατέρες συνδραμόντες εν Επτάδι Συνόδων, νεύσει Θεού του εν εξάδι ημερών σύμπαν τόδε απαρτίσαντος, και την εβδόμην ευλογήσαντος, σεμνοτέραν ειργάσασθε, όρον εκθέμενοι Πίστεως». Γι’ αυτό «τας Επτά Συνόδους τας των Πατέρων, κατά διαφόρους καιρούς συστάσας, εις ένα συνήθροισεν ενί Κανόνι, τω δε μάλα καλώς ο Πατριάρχης ο Γερμανός ο νέος, γράφων ομού τε και κρατύνων τα δόγματα τα τούτων».
Και να σημειωθή ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός ο νέος, το έτος 1226 ‘’έκλεισε’’ τον αριθμό των Οικουμενικών Συνόδων, καθιερώ-νοντας τον κοινό εορτασμό και των Επτά Οικουμενικών Συνόδων (ενώ εγνώριζε, βεβαίως, την Σύνοδο του 880 του αγίου Φωτίου), όταν ευρίσκετο στην Νίκαια, μετατεθέντος εκεί του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως λόγω της Αλώσεως του 1204.

Έχουν ανάγκη αναγνωρίσεως οι Άγιοι Μ. Φώτιος και Γρηγόριος Παλαμάς;
Και αν ακόμη δεν ίσχυαν, όμως, όσα προείπαμε, πως θα δικαιολογήσουν την επιμονή τους όσοι πιστεύουν ότι χρειάζονται αναγνώριση δύο Σύνοδοι (Μεγάλου Φωτίου και Αγίου Γρηγορίου Παλαμά), τις οποίες η Εκκλησία μας έχει προ αιώνων αναγνωρίσει και υψώσει στην Πράξη; Του μεν αγίου Φωτίου οι διευκρινήσεις της Συνόδου του για το filioque, εσφράγισαν την διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ορθοδοξίας και Φραγκοπαπισμού και την επεκύρωσαν με την ολοκληρωτική και τελεσίδικη Απόσχιση της Πλάνης από την Αλήθεια, του δε αγίου Παλαμά και η διδασκαλία και το πρόσωπό του έλαβαν Οικουμενικό κύρος με την Πανορθόδοξον καθιέρωση της μνήμης του κατά την Β΄Κυριακή των Νηστειών.
Ποιος αμφισβητεί σήμερα τους δύο αυτούς αγίους και την Διδασκαλία τους, ώστε να απαιτείται επιπρόσθετη επιβεβαίωση της Εκκλησίας; Το μόνο που κατώρθωσε η μέχρι σήμερα αδιάπτωτη επιμονή –εντίμων και κατά πάντα αξιολόγων και σεβαστών υπερασπιστών της Πίστεως μας– είναι ότι προσέ-δωσαν ανέλπιστα τόσο μεγάλο κύρος σε μια Σύνοδο με τυπικές προδια-γραφές ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ, ώστε να περιμένουν από αυτήν, ακόμη και την ανα-γνώριση της ήδη επικυρωμένης Δογματικής Πίστεως της Μίας, Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας!

Τα θέματα της Συνόδου της Κρήτης
Στα θέματα της Συνόδου της Κρήτης έχουν ενταχθεί και τα κωλύματα του Γάμου και η Νηστεία, τα οποία είναι θέματα και του Εκκλησιαστικού Δικαίου, εφ’ όσον και ο δεύτερος Γάμος των Κληρικών και η αθέτηση εκ μέρους τους της Νηστείας, επισύρουν την ποινή της καθαιρέσεώς τους, πράγματα τα οποία σχεδιάζουν να ανατρέψουν στην πολυπληθή Σύνοδό τους!
Σ’ αυτά έχουν προστεθεί τα θέματα της διακυβερνήσεως των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Διασποράς και οι προϋποθέσεις της χορηγήσεως του Αυτονόμου (δηλαδή του Αυτοκεφάλου) και ποιος έχει αρμοδιότητα να το χορηγή. Ο «Ορθόδοξος Τύπος» ήταν το μόνο έντυπο, το οποίο ενημέρωσε το Ορθόδοξο Πλήρωμα περί της κρισιμότητος και επικινδυνότητος των θεμάτων αυτών (φ.2117/20-5-2016).

Αυτά τα ζητήματα, βεβαίως, είχαν από πεντηκονταετίας τεθεί και ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς έχει γράψει αλήθειες που πρέπει ιδιαιτέρως να προσέξουν όσοι συμμετάσχουν στην Σύνοδο. Έγραφε: «Ευρίσκεται μία κρυφή επιθυμία των ανθρώπων του σημερινού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (έγραφε ο π. Ιουστίνος το 1977, όταν Πατριάρχης ήταν ο Δημήτριος αλλά κυβερνούσε όπισθεν αυτού ο σημερινός Πατριάρχης), όπως … επιβληθή σήμερον τελικώς και οριστικώς εις τας Ορθοδόξους Αυτοκεφάλους Εκκλησίας και γενικώς εις τον Ορθόδοξον κόσμον και εις όλην την ορθόδοξον Διασποράν, και όπως επικυρώση και κατοχυρώση τούτο την νεοπαπιστικήν του επιβολήν ταύτην διά μιάς «Οικουμενικής Συνόδου». Διά τούτο συμπεριελήφθησαν μεταξύ των δέκα διά την Σύνοδον επιλεγέντων θεμάτων, και μάλιστα ως τα πρώτα τέσσαρα, εκείνα ακριβώς τα θέματα, τα οποία σαφώς αποδεικνύουν την επιθυμίαν των ανθρώπων αυτών της Κωνσταντινουπόλεως, όπως υποτάξουν εις αυτήν όλην την Ορθόδοξον Διασποράν –τούτο δε σημαίνει ολόκληρον σχεδόν τον κόσμον! – και όπως εξασφαλίσουν αποκλειστικώς δι’ εαυτούς το δικαίωμα του χορηγείν το Αυτοκέφαλον και την Αυτονομίαν εις όλας εν γένει τας Ορθοδόξους Εκκλησίας εις τον κόσμον, παρούσας και μελλοντικάς, ταυτοχρόνως απονέμοντες εις αυτάς και την εξ απόψεως τάξεως και σειράς θέσιν εκείνην, την οποίαν αυτοί μόνοι θα ορίσουν»5 !
Ενωτικοί και Ανθενωτικοί όπως ήσαν στα πρόθυρα της Αλώσεως

Το πιο θλιβερό είναι ότι όλοι, Ενωτικοί και Ανθενωτικοί, παρουσιάζουμε σήμερα την ίδια εικόνα με τους ομολόγους μας προ της Αλώσεως:
Οι Ενωτικοί, αλλοτριωμένοι, έχοντες την Πίστη και την Ιερωσύνη μόνο ως ρόλο κατεξουσιασμού των θρησκευομένων ανθρώπων, υποστηρικτές και συμπαίκτες της Πολιτικοεκκλησιαστικής Γιάλτας, που έχει για προκαλύμματά της στο Ορθόδοξο θρησκευόμενο Πλήρωμα τα Πατριαρχεία και τις Αρχιεπι-σκοπές, και με τα Μέσα Ενημερώσεως που ελέγχουν αλλά και με τα χρήματα που αφειδώς τους προσφέρει η Πολιτική εξουσία, ευχερώς παραπληροφορούν τους ανθρώπους και τους στρέφουν με το μέρος τους.
Και οι Ανθενωτικοί, θρησκόληπτοι, δεισιδαίμονες, προφητολάγνοι, αθεο-λόγητοι και αδιάκριτοι, χωρίς λόγο αυτοκίνητον, συγκροτημένον, καθοδηγή-τικόν και ανατρεπτικόν της ψυχοπνευματικής αλλοιώσεως του Ορθοδόξου λαού μας.
Βεβαίως, δεν εξαιρώ τον εαυτόν μου από αυτήν την εικόνα, ούτε υποτιμώ τους αγώνες τιμίων αγωνιστών, αλλά εξομολογούμαι ότι αισθάνομαι πολύ έντονα την ενοχή μου και ντροπή γι’ αυτήν την εικόνα μας «προς τους εγγύς και τους μακράν».

Ωστόσο, αυτό που προέχει είναι το συμφέρον του Λαού του Θεού, δηλαδή η διαφύλαξη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Γι’ αυτό, επιθυμώ να ολοκληρώσω το άρθρο μου αυτό, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, τα οποία, συγχρόνως είναι και μια προειδοποίηση που βαρύνει όλους μας: «Σέβομαι και εκτιμώ βαθύτατα τας μακραίωνας προσφοράς και διακονίας, αρετάς και ανδραγαθήματα του Πατριαρχείου τούτου, ήτοι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, και βαθέως υποκλίνομαι ενώπιον του σημερινού σταυρού αυτής, όστις ούτε μικρός, ούτε απλούς είναι, και όστις κατά την φύσιν της Εκκλησίας είναι σταυρός όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας… Υπενθυμίζω μόνον ότι ούτε ευαγγελικόν, ούτε Ορθόδοξον, ούτε Κανονικόν θα ήτο να επιτραπή εις την Κωνσταντινούπολιν, ή εις οιονδήποτε άλλο Πατριαρχείον, όπως λόγω των δυσκολιών ή δυσχερειών, εις τας οποίας ευρίσκεται, οδηγήση όλην την Ορθοδοξίαν εις το χείλος της αβύσσου, ως είχε συμβεί παρομοίως κατά την θλιβεράν εποχήν της ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας»6

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
1. π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: «ΦΑΝΑΡΙ» Ή «ΛΥΧΝΙΑ»; («ΟΡΘΟ-
ΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», 26-2-2016).
2. Επικίνδυνος η σύγκλησις Οικουμενικής Συνόδου της Ορθοδοξίας, Αθήναι 1971,σελ. 8.
3. Περιοδικό «Ενοριακή Ευλογία», τεύχος Ιουνίου- Ιουλίου 2016.
4. ο. αν. σελ. 8
5.Περί την μελετωμένην Μεγάλην Σύνοδον της Ορθοδ. Εκκλησίας, Αθήναι 1977, σελ.15.
6. ο. αν. σελ. 15

Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
Πρωτοπρεσβύτερος
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 10-6-2016

Νταλιάρης Γιώργος

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.