ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: Η ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ - ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΑΣΗΣ! Του Χρίστου Χαλικιά. (Γιατί όποιος εμπιστεύεται τον Θεό, δεν πέφτει - ανασταίνεται.)
Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή δεν έχει πια φωνή.
Κι όμως – εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Θεός μιλά μέσα της·
όχι με λόγια, μα με φως.
Φως που περνά απ’ τον πόνο,
σιωπή που γίνεται προσευχή,
δάκρυ που γίνεται λύτρωση.
Η πίστη δεν είναι να βλέπεις – είναι να πιστεύεις.
Να περπατάς στο σκοτάδι και να λες:
«Ξέρω πως είσαι εδώ».
Να αφήνεσαι – όχι γιατί κουράστηκες,
αλλά γιατί γνωρίζεις πως Εκείνος κρατά το τιμόνι.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΤΑΙ – ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΑΥΜΑ
Η ζωή σε μαθαίνει να κρατάς·
ο Θεός σε μαθαίνει να εμπιστεύεσαι.
Όταν πάψεις να κυβερνάς τα πάντα,
τότε αρχίζει το θαύμα.
Γιατί Εκείνος δεν εισβάλλει στη ζωή –
Τον καλεί η εμπιστοσύνη.
Κι όταν η ψυχή ψιθυρίσει «Γενηθήτω»,
οι κλειστές πόρτες ανοίγουν,
οι πληγές που μάτωναν ανθίζουν,
κι ο Ουρανός κατεβαίνει στη γη·
όχι με βροντές,
αλλά με Φως που δεν σβήνει.
Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ – ΔΙΔΑΣΚΕΙ
Μέσα απ’ τη δοκιμασία, δεν σε συντρίβει· σε υψώνει.
Σε μαθαίνει πως η αληθινή δύναμη
δεν βρίσκεται στα χέρια –
αλλά στο δάκρυ που γίνεται προσευχή.
Όποιος έσκυψε με ταπείνωση,
στάθηκε πιο όρθιος απ’ όσους στάθηκαν με έπαρση.
Γιατί ο Θεός δεν κατοικεί στα ανάκτορα της δόξας,
αλλά στα βάθη της καρδιάς που ξέρει να πονά και να αγαπά.
Κι εκεί, όπου η ψυχή σωπαίνει κι ο κόσμος σβήνει,
γεννιέται το θαύμα –
όχι που αλλάζει τη ζωή,
μα που μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Ο ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΤΑΙ – ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ
Μην πολεμάς το σκοτάδι·
άφησέ το να δει το φως που κουβαλάς.
Γιατί εκεί που ο πόνος κορυφώνεται,
εκεί ανατέλλει η Ανάσταση.
Ο Θεός δεν παίρνει ό,τι αγαπάς·
το καθαρίζει, το φωτίζει,
και σου το επιστρέφει αιώνιο.
Και τότε καταλαβαίνεις –
πως τίποτα δεν χάθηκε·
όλα λυτρώθηκαν.
Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ – ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Κάθε προσευχή που ψιθύρισες,
κάθε δάκρυ που έπεσε σιωπηλά,
είναι γραμμένα στα χέρια Του.
Ό,τι νόμιζες πως τέλειωσε,
Εκείνος το κρατά ζωντανό στην αιωνιότητα.
Γιατί δεν θυμάται τα λάθη – θυμάται την αγάπη.
Κι εκεί που ο άνθρωπος λησμονεί,
ο Θεός θυμάται – και ανασταίνει.
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ – ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Ανασταίνεται όποιος αγαπά.
Ανασταίνεται όποιος συγχωρεί.
Ανασταίνεται όποιος πιστεύει πως τίποτα δεν είναι μάταιο.
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι γεγονός – είναι τρόπος.
Και η ψυχή που αφήνεται στο θέλημά Του,
περνά μέσα από τον πόνο και βγαίνει φως.
Η ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ – ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ.
Γιατί όποιος εμπιστεύτηκε το Φως, γίνεται κι ο ίδιος φως.
* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
