Η ανίερη καταστροφή του σώματος και η άρνηση της ζωής. Του Νικόλαου Λεβέντη. Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι σκουπίδι για να το πετάς, ούτε υλικό κατάλληλο να το ανακυκλώνεις. Είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία, καθώς σημειώνει ο Απόστολος Παύλος, παρόλο που οι σύγχρονοι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε το σώμα μας ως πορνείο από ψυχικής, πνευματικής και σαρκικής σκοπιάς.

Η καύση των νεκρών δεν είναι μια αξιοπρεπής λύση. Είναι μία βάναυση μηχανική καταστροφή του νεκρού σώματος, το οποίο αντί να ακολουθήσει την φυσική φθορά κονιορτοποιείται και μετατρέπεται σε στάχτη ταυτόχρονα. Η θερμοκρασία λιώνει τη σάρκα και τα εναπομείναντα κόκκαλα αλέθονται. Είναι αυτό αξιοπρεπές; Προφανώς όχι! Δικαιολογείται τόσο μίσος για το σώμα μας -ιδίως για όσους θέλουν να νοούνται Χριστιανοί; Ισχύει η ίδια απάντηση που δόθηκε στην προηγούμενη ερώτηση.

Ο άνθρωπος πρέπει να έχει το θάρρος να αποδέχεται τις συνέπειες των επιλογών του, γιατί κάθε επιλογή μας έχει συνέπειες τόσο στο άμεσο μέλλον όσο και εσχατολογικά. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τις συνέπειες των επιλογών μας πρέπει να δρούμε πιο συνετά και μετρημένα.

Η χριστιανική διδασκαλία και η παράδοση της Εκκλησίας δεν είναι μπουφές, ώστε να επιλέγουμε όσα μας αρέσουν! Ούτε ο Θεός είναι πλαστελίνη για να Του δίνουμε το σχήμα που επιθυμούμε και να Τον διαμορφώνουμε καθώς χωρά στη ρηχή ζωή μας. Αξίζει να θυμόμαστε ότι η τέλεση της εξοδίου ακολουθίας δεν αποτελεί δικλείδα ασφαλείας για τη μετά θάνατον ζωή ούτε είναι μία τελετή που πραγματοποιείται για φολκλορικούς λόγους.

Η μεγάλη λαϊκή μάζα είναι ακατήχητη και επιμένει να παραμένει ακατήχητη, καθώς βαυκαλίζεται ότι διακατέχεται από «κριτική» σκέψη. Ο μέσος άνθρωπος συνήθως δεν έχει δική του άποψη, αλλά είναι ένα μερικώς ενημερωμένο αλαζονικό όν που παρασύρεται από δημοσιοφιλοσοφούντες, οι οποίοι έχουν την μαεστρία να κατευθύνουν τη σκέψη του και να τον χειραγωγούν σε αντίχριστες επιλογές.

Η Εκκλησία και καθετί που σχετίζεται με αυτή δέχεται επίθεση. Εσκεμμένες παρανοήσεις, συκοφαντίες, ψευδείς ειδήσεις, δογματικές παραχαράξεις είναι μερικά μόνο από όσα σημειώνονται σε βάρος της Εκκλησίας και υποσκάπτουν την παράδοσή της, με σκοπό να παραπλανήσουν μέλη του πληρώματός της. Το ανθρώπινο σώμα, ένθεοι και άθεοι, πρέπει να το τιμούμε -υπάρχει και η πολιτική ταφή-, όχι να το αφανίζουμε μηχανικά, καθ’ όμοιο τρόπο που λειτουργούσε η ναζιστική Γερμανία.

Ο τάφος είναι το πέρασμα στην αιώνια ζωή και το κεκοιμημένο σώμα αποτελεί προϋπόθεση της ένδοξης ανάστασής του για όσους χριστιανούς έχουν εναποθέσει την όποια ελπίδα τους στον Χριστό. Ειδικά τα ιερά σκηνώματα και τα λείψανα των αγίων υπογραμμίζουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος ακόμα και μετά θάνατον. Αυτές συνιστούν μερικές μόνο από τις αδιάψευστες αλήθειες της πίστης μας.

Δυστυχώς, μαζί με τη μόδα της καύσης των νεκρών (υπέρ της οποίας προβάλλονται τα γνωστά ψευδή παραπλανητικά επιχειρήματα ότι δεν μολύνει το περιβάλλον, ότι συνιστά έναν ψυχολογικά πιο ανεκτό τρόπο αποχωρισμού, ότι αποτελεί μια λιγότερο αηδιαστική διαδικασία, ότι είναι μία πιο προσιτή οικονομικά διαδικασία κ.τ.ό.), φαίνεται πως σύντομα θα πρέπει να αναμετρηθούμε με άλλες δύο ανόητες μόδες: τον υποβοηθούμενο θάνατο, όπου εξειδικευμένες κλινικές αναλαμβάνουν, κατόπιν επιθυμίας ενός ανθρώπου τη χορήγηση ειδικού μείγματος που επιφέρει τον θάνατο του και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή τη διακοπή της αναγκαίας φαρμακευτικής αγωγής ή/και θεραπείας, ώστε να επέλθει συντομότερα το προδιαγεγραμμένο τέλος. Φυσικά, το ζήτημα είναι περίπλοκο και ο γράφων ως μη αρμόδιος αρκείται σε μία επιγραμματική αναφορά στα ανωτέρω δύο φαινόμενα, τα οποία ανάλογα με το βαθμό αμεσότητας που επέρχεται ο θάνατος, την ενεργή ή παθητική στάση του ασθενή ή του ανθρώπου επιθυμεί τον θάνατο του, την εκούσια ή ακούσια επιλογή της πράξης οδηγούν την ιατρική κοινότητα γενικά και τους βιοηθικούς επιστήμονες ειδικά σε διαφορετικές τοποθετήσεις επί του θέματος.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία, όμως, η ζωή είναι ιερή, το σώμα είναι δυνητικά ναός του Αγίου Πνεύματος, ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ο Θεός είναι εκείνος που ορίζει τη στιγμή του πρόσκαιρου αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα της.

Σίγουρα, όμως, καθώς πολλοί Έλληνες γοητεύονται εύκολα από την δυτικότροπη ανοησία και ποθούν να καταστεί η Ελλάδα ένα εκκοσμικευμένο κράτος, ο υποβοηθούμενος θάνατος και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία θα αρχίσουν να συζητούνται εντονότερα στη δημόσια σφαίρα, με κύρια επιχειρήματα την ελευθερία του ατόμου και την δικαιωματιστική αυτοδιαχείριση του σώματος και της ζωής.

Δεν σεβόμαστε αληθινά τον άνθρωπο! Δεν αγαπάμε τη ζωή, όταν αυτή συμπεριλαμβάνει την ασθένεια και τον πόνο -τα οποία διευκολύνουν την πορεία μας προς την αληθινή μετάνοια. Φοβόμαστε τον θάνατο, αλλά ακόμα περισσότερο όσα άγνωστα έπονται αυτού. Όλες αυτές οι σπασμωδικές ενέργειες φανερώνουν μία αμηχανία μπροστά στο μυστήριο του θανάτου, φανερώνουν την αδυναμία μας να αποδεχτούμε τη θνητότητά μας. Είμαστε γελοία ανθρωπάκια, που αφού λύσαμε όλα τα προβλήματά μας εφεύραμε «βέλτιστες» και «αξιοπρεπέστερες» λύσεις διαχείρισης της ζωής και διάλυσης του νεκρού σώματος.

Πρέπει κάποτε να προβληματιστούμε για το κόστος της εσκεμμένης φθοράς της ψυχής και τους σώματος, αλλά και της ανίερης παύσης της ζωής. Ας μη ξεχνούμε ότι είμαστε κτίσματα. Δεν είμαστε ο Κτίστης. Δυστυχώς, ένα τεράστιο μέρος του σώματος της Εκκλησίας καταλήγει έρμαιο της πλάνης και της αμαρτίας. Χρειάζεται άμεσα μία επανακατήχηση του ελληνικού λαού, που επιθυμεί να επικαλείται την χριστιανικότητά του.

Νικόλαος Λεβέντης, θεολόγος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.