Γράφει ο Ιερομόναχος Δαμασκηνός, του Ιερού Κελλίου του Φιλαδέλφου

Το μήνυμα του κ. Νικολάου Φίλη δια την εορτήν των Τριών Ιεραρχών

«Οι σχολικές εορτές και όλες γενικά οι επέτειοι, με την κατ’ έτος επανάληψή τους, κινδυνεύουν να απογυμνωθούν από κάθε περιεχόμενο και να γίνουν μία κούφια εθιμοτυπία», αναφέρει ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης.

«Αν θέλουμε να αποφύγουμε τον κίνδυνο αυτό, πρέπει να αναζητούμε εντατικά, κάθε φορά, το νόημά τους για μας σήμερα. Ποιά μπορεί λοιπόν να είναι η σημασία για τους σημερινούς Έλληνες μαθητές, φοιτητές και δασκάλους όλων των βαθμίδων η μνήμη Τριών Ιεραρχών του 4ου αιώνα;», διερωτάται ο υπουργός και συμπληρώνει: «Ως μικρή συμβολή σε αυτή τη διερώτηση, σας προτείνω τρία σημεία:

1) Οι τρεις εορταζόμενοι άγιοι της Εκκλησίας είχαν όλοι τους, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, βαθιά αγάπη για τα ελληνικά γράμματα, γνώριζαν σε βάθος και πλάτος την ελληνική παιδεία, διέθεταν εκπληκτική ελληνομάθεια. Δεν αρκέστηκαν στην μελέτη της Βίβλου και των ιερών γραμμάτων, αλλά σπούδασαν με σεβασμό και αυτό με το οποίο διαφωνούσαν, την θύραθεν γραμματεία. Οι δύο από αυτούς, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, υπήρξαν συμφοιτητές στην ειδωλολατρική Αθήνα, την πιο φημισμένη τότε πανεπιστημιούπολη του κόσμου, ο τρίτος σπούδασε στην Αντιόχεια. Είχαν και οι τρεις εθνικούς δασκάλους. Αναζήτησαν τη γνώση και την αλήθεια με ανοιχτότητα, χωρίς αποκλεισμούς και περιορισμούς. Ο Βασίλειος θα αναδείξει τη σημασία της ελληνικής παιδείας, με απλό και νηφάλιο τρόπο, στη γνωστή μικρή πραγματεία του «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων».

2) Μολονότι και οι τρεις Ιεράρχες είχαν αναχωρητική και μοναχική διάθεση, θα αναλάβουν δράση, όταν κληθούν να το κάνουν. Δεν θα κλειστούν στο κελί τους, αλλά θα δώσουν, στον δημόσιο χώρο, μάχες για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, από πολύ υψηλές μάλιστα θέσεις ευθύνης. Θα ασκήσουν τα δημόσια καθήκοντά τους με ευθύνη, πνεύμα διακονίας, θάρρος και παρρησία, γεγονός που θα οδηγήσει, ως γνωστόν, τον Ιωάννη Χρυσόστομο σε ανοιχτή σύγκρουση με την αυτοκρατορική εξουσία και συν­ακόλουθα στην εξορία.

3) Και οι τρεις Ιεράρχες, ο Μέγας Βασίλειος περισσότερο από όλους, είχαν τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Έδωσαν αγώνες υπέρ των φτωχών και των αδυνάτων. Ο καινός άνθρωπος του Ευαγγελίου ήταν για αυτούς απερίφραστα ο φιλάλληλος αν­θρωπος, ο άνθρωπος της έμπρακτης και έμπονης αγάπης για τον αναγκεμένο συνάνθρωπο. Δεν διαχώρισαν ποτέ την πίστη στο Θεό από την έγνοια για τον φτωχό και τον ξένο. Οι Τρεις Ιεράρχες ωστόσο προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα εν προκειμένω: δίδαξαν (και έκαναν οι ίδιοι πράξη στη ζωή τους) ότι όποιος νοιάζεται τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι ο ίδιος σωρευτής πλούτου. Ο φιλόπτωχος πρέπει να επιλέγει την πτωχεία και για τον εαυτό του, αρκούμενος στα χρειαζούμενα για τη ζωή, χωρίς περιττές πολυτέλειες».

Σχόλιον εις το μήνυμα

του Υπουργού Παιδείας

Εις ο,τι αφορά το πρώτον σημείον της προτάσεώς του:
Οι Τρεις Ιεράρχαι, ειδικώτερον ο άγιος Βασίλειος και ο άγιος Γρηγόριος, εσπούδασαν εις τας Αθήνας φιλοσοφίαν και όλας τας τότε γνωστάς επιστήμας, ουχί ως έφηβοι, αλλ᾽ ως ώριμοι άνδρες και πριν βαπτισθούν αμφότεροι, ως χριστιανοί.

Εσπούδασαν την επιστήμην και την φιλοσοφίαν, ως και τας μεταφυσικάς δοξασίας και αναζητήσεις των αρχαίων Ελλήνων, των μη Χριστιανών.

Ότε όμως αργότερον εγένοντο χριστιανοί, επισήμως δια του αγίου Βαπτίσματος, εδήλωσαν γραπτώς, ότι «προσηνάλωσαν εαυτούς τη ματαιότητι εις την σπουδήν της ματαίας σοφίας».

Οι Τρεις Ιεράρχαι εθεωρήθησαν εις την Βυζαντινήν εποχήν και εις το νεώτερον Ελληνικόν Κράτος, ως προστάται των Γραμμάτων και της σπουδαζούσης νεολαίας, απάντων των βαθμίδων της Εκ/σεως, μέχρι και της Ανωτάτης, όχι μόνον, διότι δεν ήσαν σκοταδισταί, δηλαδή δεν αρνούνται την αξίαν της επιστήμης εις την εξερεύνησιν του φυσικού κόσμου, αλλά κυρίως διότι με την ζωήν των, δεν ηρκέσθησαν απλώς εις την δια βίου ενασχόλησιν με την επιστήμην, αλλ᾽ έδειξαν τον Τριαδικόν Θεόν ορθοδόξως, ως υψίστην επιδίωξιν του ανθρωπίνου βίου ως υπέρβασιν του κακού, του θανάτου και την θέωσιν του ανθρώπου, δια της Εκκλησίας.

Εν Αθήναις έλεγον, «εμάθομεν καταφρονείν δαιμόνων, ένθα θαυμάζονται δαίμονες». Επομένως κατέπτυσαν εμπράκτως την μεταφυσικήν αν­τι­ληψιν των φιλοσόφων περί του θείου.

Προφανώς ο συντάκτης του Υπουργικού διαγγέλματος και γνωστός σύμβουλός του, θρησκειολόγος, επιχειρεί, παραποιών την προσωπικότητα των Τριών Ιεραρχών, να δικαιολογήση την προσπάθειαν του Υπουργού και των θρησκειολόγων, να εισαγάγουν εις την Α/θμιον και Β/θμιον εκπαίδευσιν, τα της διδασκαλίας των θρησκειών, -και ουχί απλώς τας φυσικάς επιστήμας-, παραλλήλως προς τας ειδωλολατρικάς πλάνας των συγχρόνων θρησκειών (γιατί και των αρχαίων Ελλήνων), και μάλιστα εις τα ανώριμα παιδιά του Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου. Παρασιωπά ότι ήσαν ώριμοι άνδρες, ότε εσπούδασαν εις Αθήνας και ήσαν σπουδασταί κυρίως της φιλοσοφίας και της επιστήμης της εποχής των.

Ο κ. Υπουργός της Παιδείας αγνοεί ότι ο τέταρτος αιών είναι ο θρίαμβος του χριστιανισμού, και της μεταμορφώσεως του Ρωμαϊκού Κράτους, της Αυτοκρατορικής εξουσίας, εις την επώνυμον του Χριστού «καινήν Πολιτείαν»;

Έκτοτε το κράτος της Νέας Ρώμης – Κων/λεως δια του μεταμορφωμένου, ως προς το μεταφυσικόν περιεχόμενον Ελληνισμού, δια του Χριστιανισμού, εκφράζει δια των κατηγοριών της Ελληνικής σκέψεως και δεικνύει την Ορθόδοξον Χριστιανικήν Αλήθειαν εις τους πολίτας του, και τα εκπαιδευτήριά του.

Κατά την περίοδον της Τουρκοκρατίας και μέχρι σήμερον τον νέον Ελληνικόν Κράτος, δεικνύει, αταλαντεύτως, εις τον λαόν – πολίτας, πιστούς και απίστους, την ορθόδοξον χριστιανικήν Αλήθειαν.

Κατά τα τελευταία εξ έτη, η Ελληνική Πολιτεία καταπατεί δια των, αναξίως της Ιστορίας του Ελληνισμού, δρώντων πολιτικών, το Σύνταγμα βαναύσως και ασεβώς, και δίκην στυγνών δικτατόρων, -χωρίς την συναίνεση του λαού, ναρκωμένου από τα οικονομικά του προβλήματα, τα οποία συνεσώρευσεν η φαύλος ζωή και πολιτική των (ηγνόησαν την αλήθειαν, ότι είναι Υπουργοί = υπηρέται του λαού και ουχί δυνάσται), καπηλεύονται την Δημοκρατίαν και την ελευθερίαν του ανθρωπίνου προσώπου, όργανα τυφλά της Νέας Τάξεως πραγμάτων, με όραμα μόνον την εξουσίαν δια την εξουσίαν και ουχί δια τον λαόν, -ήλλαξε τους νόμους και το ήθος του διαχρονικού πολιτισμού των Ελλήνων, υπερέβη εις βαρβαρότητα και εις αλογίαν την εποχήν του προ Χριστού ανθρώπου, και ενομοποίησε με τους ν. 4285/2014 και 4301/2014 και 4356/2015 τας πλάνας των θρησκειών και τον τρόπον ζωής, τον απάδοντα εις την Ορθοδοξίαν και το Σύνταγμα του Κράτους.

Η πρόσφατος επίμονος προσ­πάθεια ολίγων θεολόγων και πολιτικών δι᾽ εισαγωγήν της θρησκειολογίας εις τα Σχολεία, χωρίς να δεικνύεται η μοναδικότης της ορθοδόξου Αληθείας και να στηλιτεύωνται αι πλάναι των αιρέσεων και των θρησκειών, οδηγεί εις την βαρβαρότητα της προ Χριστού εποχής, εξαπατά τους ανωρίμους εισέτι νέους, και το μόνον που επιτυγχάνει είναι, η μη επικράτησις της ειρήνης εις τον κόσμον, η μη ευτυχία του ανθρώπου και ο μη αληθής προορισμός του.

Είναι η προσπάθεια αύτη μία απάτη. Εν όσω είναι καιρός ας ανακρούσουν πρύμναν.

Εις ο,τι αφορά το 2ον σημείον της προτάσεως του Υπουργού, οι Τρεις Ιεράρχαι έζησαν, αναχωρητικώς, και οι τρεις εις την έρημον, και αφού «εκαθάρθησαν» εκ των παθών, εκλήθησαν υπό της θείας χάριτος, δια να καταστούν ποιμένες της Εκκλησίας, δεικνύοντες εις τον λαόν τον Χριστόν, ως τον μόνον αληθή Θεόν και το ήθος της Καινής Διαθήκης, ως το ήθος του αληθινού μεταμορφωμένου εις την Θεοείδειαν ανθρώπου.
Εις ο,τι αφορά το τρίτον σημείον δεν εξήντλησαν την ποιμαντικήν των μόνον εις την κατά Θεόν πτωχείαν, και εις την διακονίαν των πτωχών δια της φιλανθρωπίας – επαινετή και αυτή η πλευρά της ζωής των -αλλά προπάντων, αγιασθέντες, ωμολόγησαν τον Χριστιανισμόν και την Αλήθειαν, θυσιαστικώς, μη υπολογίζοντες την ζωήν των, ενώπιον Βασιλέων και αρχόντων, δεικνύοντες την θέωσιν, ως υψίστην προτεραιότητα παντός υγιώς σκεπτομένου ανθρώπου. Δεν ανέπαυσαν τους λαούς εις τα ψέματα, ως οι άθεοι πράττουν και οι θρησκειολόγοι, χάριν της ψευδούς ειρήνης.

Χατζηγιάννης Μ

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.