Και πάλιν και πολλάκις ευχαριστούμε τον Πανάγαθο Κύριο που μας αξιώνει να λειτουργούμε εδώ, στο ευλογημένο σπίτι του Αγίου Δαυίδ και σ' αυτόν τον Ναό μετά από μια τεράστια καταστροφή, δαιμονική.

” ..ΘΕΛΕΤΕ ΟΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ,
ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΑΣ,
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΑΣ,
ΝΑ ΕΥΟΔΟΥΝΤΑΙ;
ΤΟΤΕ, ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ.”
《 Και πάλιν και πολλάκις ευχαριστούμε τον Πανάγαθο Κύριο που μας αξιώνει να λειτουργούμε εδώ, στο ευλογημένο σπίτι του Αγίου Δαυίδ και σ’ αυτόν τον Ναό μετά από μια τεράστια καταστροφή, δαιμονική.
Τον ευχαριστούμε και Τον δοξολογούμε και Τον παρακαλούμε να μας προσθέτει πίστη.
ΠΡΟΣΘΕΣ ΗΜΙΝ ΠΙΣΤΙΝ, ΚΥΡΙΕ …
ώστε σπάνια ή καθόλου να μη βρεθούμε στη θέση του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Πέτρου που ολιγοπίστησε.
Όσο ήταν η προσοχή του πάνω στο Θεό περπατούσε πάνω στα κύματα με τη Χάρη και τη Δύναμη του Θεού.
Όταν είδε τα κύματα να υψώνονται και δείλιασε, αμφέβαλλε, διεκρίθη, τότε άρχισε να βουλιάζει.
– Σώσον με Κύριε..
– Ολιγόπιστε, εις τί εδίστασες;
Κι αυτό το ερώτημα αφορά όλους μας και ιδιαιτέρως, σε τέτοιες ιδιαίτερες εποχές που ζούμε.
Ρωτούν οι άνθρωποι με αγωνία διάφορα θέματα που σας είναι γνωστά , η απάντηση όμως είναι μία, με βάση αυτά που μας έλεγαν οι άγιοι Γέροντες, οι Θεοφώτιστοι:
– ΣΑΣ ΑΦΗΣΕ ΠΟΤΕ Ο ΘΕΟΣ,ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ; ρωτούσανε.
– ΟΧΙ! η απάντησις.
-ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΕΙ…
Ας φαίνονται δυσκολίες, ας φαίνονται ιδιαίτερες οι συνθήκες, εμείς θα έχομε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό μας, ότι δε θα μας αφήσει.
Στο παρά πέντε.. στο και πέντε… θα φέρει τα πάνω κάτω και θα μας σώσει, θα μας βοηθήσει.
Αρκεί εμείς να έχομε την πίστη μας σ’ Αυτόν.
Αρκεί να βάζομε όρια σε ορισμένα πράγματα, αρκεί να μην έχομε τα μάτια μας και την πίστη μας στη “Θεά Μόδα”, στο κοσμικό φρόνημα, στην άνεσή μας, στο να δίνομε περιθώριο στον εαυτό μας για ασωτίες.
Άνθρωποι είμαστε αδύναμοι και θα αμαρτάνομε αλλά να μην το παρακάνομε, να μην το παραξηλώνομε.
Γιατί ο Θεός της Αγάπης μας περιμένει μετανοούντας.
Εδώ στο μοναστήρι που βρισκόμαστε μας διδάσκει αυτός ο Άγιος Δαυίδ, ο Νοικοκύρης αυτής της Μονής, που την έκτισε με κόπους και πόνους και δάκρυα και στεναγμούς, τον 16ο αιώνα. Μέχρι τη Ρωσία πήγε να χτίσει αυτό το ευλογημένο Μοναστήρι, να πάρει πόρους από κει. Θαυματουργικά τους μετέφερε. Αλλά μας διδάσκει μ’ όλο του το βίο, βέβαια, με την πίστη του.
Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα που ανέφερε ο άγιος Γέροντας Κύριλλος είναι το εξής:
Όταν, κάποτε , ο Άγιος πήγε απέναντι στην παραλία της Αταλάντης, για να ‘ρθει εδώ στην Εύβοια, κάθ’ υπόδειξη της Παναγίας μας, πήγε εκεί στην παραλία της Αταλάντης και παρακάλεσε το βαρκάρη που ετοιμαζόταν να ‘ρθει εδώ, στην Εύβοια, στις Ροβιές, να τον πάρει κι εκείνον.
Αλλά ο βαρκάρης τον είδε έτσι σαν έναν καλόγηρο “Τι δουλειά έχουμε εμείς με καλογήρους;” είπε. Τον περιφρόνησε, δεν θέλησε να τον εξυπηρετήσει.
Έμεινε μόνος του, φύγαν όλοι.
Δεν δείλιασε, δεν φοβήθηκε, είχε πίστη ακλόνητη. Παρακάλεσε τον Θεό να τον βοηθήσει να ‘ρθει απέναντι έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον. “Ό,τι θέλει ο Θεός” έλεγε, κι ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα.
Και τον φώτισε ο Θεός, έβγαλε το τριμμένο ρασάκι του, το έβαλε πάνω στη θάλασσα, έκανε το ράσο του βάρκα και προσπέρασε, μάλιστα και το βαρκάρη. Και έπλευσε όλο τον Ευβοϊκό και ήρθε στις Ροβιές. Ο Κύριος το θέλημα αυτών που πιστεύουν εις Αυτόν, αυτών που Τον σέβονται, το εκπληρώνει.
Το ίδιο έκανε και με τον Άγιο Λαυρέντιο που πέρασε απ’ τα Μέγαρα στη Σαλαμίνα, με τον Άγιο Ονούφριο που πέρασε τη θάλασσα και έφτασε στην Πρέβεζα.
Μας διδάσκουν οι Άγιοι με την πίστη τους. Αρκεί εμείς να το πιστεύομε, ότι σ’ αυτή τη ζωή που μοιάζει μ” αυτή τη θάλασσα που μας περιέγραψε ο Ευαγγελιστής στην οποίαν ταξίδευε, ταξίδευαν οι μαθητές με το πλοιάριο και στην αρχή ήταν γαλήνια, ήρεμη και ταξίδευαν όμορφα και μετά κύματα σηκώθηκαν και κινδύνευε να καταποντιστεί το πλοιάριο, έτσι είναι κι η ζωή μας, το ξέρετε καλά όλοι σας.
Πότε γαλήνια και πότε με τρικυμίες.
Αλλά πρέπει να ξέρομε καλά ότι και στη Γαλήνη και στην Τρικυμία, τον Θεόν έχομε δίπλα μας, την Παναγία μας, τους Αγίους μας.
Ο άγιος Γέροντας Κύριλλος έλεγε :
– Αν απλώσομε, αν τεντώσομε το χέρι μας θα αγγίξομε τους Αγίους μας, τόσο κοντά μας είναι οι Άγιοι.
Γιατί δεν τους βλέπομε εμείς;
Γιατί ίσως δεν έχομε πίστη έστω ως κόκκο σινάπεως. Αυτό μας ζητάει ο Θεός να έχομε πίστη σαν αυτό το σποράκι, το πιο λεπτό σποράκι είναι το σινάπι. Κι αν θα ‘χομε τέτοια πίστη, λέει, θα μετακινούμε και όρη. Λόγια του Θεού είναι αυτά, δεν είναι δικά μας.
Εμείς φαίνεται, όμως , ότι αμφιβάλλομε.
Να παρακαλούμε, λοιπόν, το Θεό να μας προσθέτει πίστη και τότε και η Παναγία μας και οι Άγιοί μας θα θαυματουργούν.
Με τα μάτια της πίστεώς του, της ακλόνητης πίστεώς του, ο Άγιος Ιάκωβος έβλεπε τους Αγίους Αγγέλους να ιερουργούν μαζί του, να υπερίπτανται δεξιά και αριστερά της Αγίας Τραπέζης, να τον συνοδεύουν στη Μεγάλη Είσοδο.
Με τα μάτια της πίστεώς του έβλεπε τον Άγιο Δαυίδ, τον Άγιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω, τον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης να συλλειτουργούν μαζί του και άλλους Αγίους.
Μ’ αυτά τα μάτια της πίστεως έβλεπε και τα ταγκαλάκια να πολεμούν με λύσσα να ρίξουν τους ανθρώπους, αλλά και εκείνον.
Αλλά τι φωνάζανε :
ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΗ ΣΟΥ, ΡΕ ΙΑΚΩΒΕ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΣΟΥ,ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙΝΕ..
Ας μιμηθούμε κι εμείς τους Αγίους μας.
Η Παναγία μας θα είναι δίπλα μας και οι Άγιοί μας.
Και μια που σήμερα είναι της Παναγίας της Προυσιωτίσσης, Αυτής της Αρχόντισσας της Ρούμελης, Αυτής της Θαυματουργού Εικόνος από την Προύσα της Μικράς Ασίας και μια που λέμε ότι η Παναγία μας, οι Άγιοί μας είναι ζωντανοί, είναι δίπλα μας, επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ και μια εμπειρία που είχαμε με τον άγιο Γέροντα Κύριλλο , όταν, περίπου, το 2007, αν δεν κάνω λάθος, μας είχαν καλέσει ο τότε Μητροπολίτης, ο μακαριστός Νικόλαος, να μεταφέρομε τη θαυματουργή Αγία Κάρα του Οσίου Δαυίδ, στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος του Καρπενησίου.
Πολλή ευλογία οι κάτοικοι απ’ τον Άγιο.
Αλλά κάποια μέρα είπαμε να ανέβουμε πάνω στον Προυσό, στην Παναγία την Προυσιώτισσα, δεδομένου ότι ήταν και η μακαριστή μητέρα μου εκεί με τον πατέρα μου, οι οποίοι το 1993 είχαν υποστεί φοβερό αυτοκινητιστικό ατύχημα και μέσα στο νοσοκομείο η μακαριστή μάνα μου είχε βρεθεί στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας, το οποίο το περιέγραφε και χωρίς να έχει πάει ποτέ ήταν ακριβώς ,όπως το περιέγραφε.
Αφού, λοιπόν, ήμασταν εμείς εκεί με την Αγία Κάρα ήρθαν κι εκείνοι μαζί με την κυρία Βιολέτα και τον κύριο Δημήτρη, τον μακαρίτη, απ’ τις Λιβανάτες , να πάμε να προσκυνήσομε στην Παναγία την Προυσιώτισσα.
Όσοι έχετε πάει ο δρόμος είναι στενός, στροφές, ανηφορικός, ο μακαρίτης ο πατέρας μου είπε :
– Πω πω έπληξα στη διαδρομή…
Προσκυνήσαμε τη ζωντανή Χάρη της Παναγιάς μας.
Όταν κατεβαίναμε, αδελφοί μου, η Παναγιά μας κατέβασε πετώντας. Μπορεί να θέλει μισή ώρα, 40 λεπτά, πόσο θέλει απ’ το Καρπενήσι, στην επιστροφή σε ένα τέταρτο γυρίσαμε. Ούτε καταλάβαμε πώς πηγαίναμε.
– Πότε φτάσαμε στο Μεγάλο Χωριό;
, έλεγε ο Γέροντας Κύριλλος,
– Πότε φτάσαμε στο Καρπενήσι;
σαν πουλάκια μας πήγε..
Ούτε στροφές, ούτε ανηφόρες , ούτε κατηφόρες, ούτε απότομοι δρόμοι.
Όταν επεμβαίνει ο Θεός, η Χάρις Του, η Χάρη της Παναγιάς και των Αγίων μας όλα ευοδώνονται.
Θέλετε οι υποθέσεις σας, οι δουλειές σας, η καθημερινότητά σας να ευοδούνται;
Τότε ας έχομε πίστη ακλόνητη στην Αγάπη του Παντοδύναμου Δημιουργού, Θεού Πατέρα μας.
Ευχόμαστε η Χάρις των Αγίων, Δαυίδ και Ιακώβου και η ευχή του μακαριστού αγίου Γέροντος Κυρίλλου σ’ όλους σας που κάματε τον κόπο να φτάσετε μέχρι εδώ και να δείτε με τα μάτια σας τη Βιβλική καταστροφή αλλά και το Θαύμα του Θεού να σας χαρίζουν πλούσια Χάρη, Χαρά και Ευλογία Ουράνια. Αμήν! 》
( Κήρυγμα Γέροντος Γαβριήλ, Ηγουμένου Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, στην Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, την 22/8/2021.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.