Αλέξανδρος Βέλλιος
Σε συνέχεια του χθεσινού μου κειμένου (δες Ο π. Λίβυος για τον θάνατο του Αλέξανδρου Βέλλιου), να πω ότι σαφέστατα γνωρίζουμε, πόσο δύσκολο, επώδυνο και πολλές φορές απελπιστικό, είναι να αντιμετωπίζεις ανίατες ασθένειες. Ότι συχνά αισθάνεσαι να μην έχεις ούτε ελπίδα, ούτε πίστη ούτε αντοχές.

Υπάρχει κάποιος, που έστω μια φορά πάνω σε μια χημειοθεραπεία να μην σκέφτηκε, «ας πεθάνω να τελειώνω;».

Ελάχιστοι. Ίσως και κανείς. Ποιος αντέχει τέτοιο πόνο; Είναι απόλυτα ανθρώπινο.
Όμως είναι άλλο πράγμα ως άνθρωπος να πέσεις και να αισθανθείς απόγνωση, ότι δεν έχεις δηλαδή άλλες δυνάμεις, κι τελείως διαφορετικό να ιδεολογικοποιείς τον θάνατο και την δύναμη. Ίσως εγώ να μην άντεχα. Δεν είμαι καλύτερος ή πιο δυνατός από τον Βέλλιο και τον οποιοδήποτε άνθρωπο που πάσχει.
Ίσως να είμαι και πιο αδύναμος.

Εκείνο όμως που δεν μπορούμε να επιτρέψουμε, ασχέτως εάν εγώ τα καταφέρω ή όχι με την ασθένεια μου, είναι να χαθεί η ιερότητα της ζωής και του ανθρώπου ως εικόνα Θεού.

π. Λίβυος

Χατζηγιάννης Μ
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.