Πανοσιολογιώτατε Αρχιερατικέ Επίτροπε Θέρμου πάτερ Θεόκλητε, εκπρόσωπε του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά,

Άγιε Καθηγούμενε της Ιεράς Μονής Μυρτιάς, πάτερ Ιωσήφ, Σεβαστοί Πατέρες, Κύριε Δήμαρχε Θέρμου, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, Κατ᾽ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Σεβασμιώτατο και τους διοργανωτές για την τιμητική πρόσκληση και να ευχηθώ καλή επιτυχία στις εκδηλώσεις προς τιμήν του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, εδώ στην πατρίδα του.

Είσθε αξιέπαινοι, οι διοργανωτές, διότι το Πνεύμα του Πατροκοσμά, που προβάλλετε, μας χρειάζεται ιδιαιτέρως σήμερα. Και για να εισέλθω στο θέμα μου. Τι θα έλεγε, άραγε, σήμερα ο άγιός μας, ο Πατροκοσμάς, αν τον είχαμε μπροστά μας –και μπορούμε βέβαια να τον έχουμε πάντοτε πνευματικά μπροστά μας– τι θα έλεγε στη σημερινή δύσκολη από κάθε άποψη συγκυρία μας, εθνική, κοινωνική, εκκλησιαστική; Τι θα έλεγε αυτός, που κατάφερε –με τη χάρη του Χριστού μας– να μεταμορφώσει τόσους και τόσους ανθρώπους, που είχαν αγριέψει από την αμάθεια, και να βγάλει παλληκάρια και ήρωες, που μετά από λίγα χρόνια θα πότιζαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς κατά τον αγώνα για την εθνική μας παλιγγενεσία; Και από την άλλη πλευρά τι θα του λέγαμε εμείς με πόνο ψυχής σαν σε πατέρα και αδελφό; Να μερικά απ᾽ αυτά που νομίζω ότι θα του λέγαμε:

Έλα, άγιέ μας, με το τριμμένο ράσο, τον σταυρό και το κομποσχοίνι στα τίμια ροζιασμένα χέρια σου, με την ευωδιά του λιβανιού και τον βουνίσιο αέρα, που ανέπνεες καθώς όργωνες ακούραστα την αγαπημένη σου και αγαπημένη μας Ελλάδα, να μας μιλήσεις και πάλι ήσυχα και αποφασιστι-κα για τα μεγάλα και τα τίμια του Γένους μας, που σαν να τ᾽ απολησμο-νήσαμε. Έλα ευθύς κι ασυμβίβαστος, με γλώσσα αληθινή, μακριά από τα ψέματα –έστω και τα «κατά συνθήκην»– τους καθωσπρεπισμούς και την εκκλησιαστική διπλωματία. Έλα να μας διδάξεις πρώτα-πρώτα την σωστή αξιολόγηση των πραγμάτων. Να βροντοφωνάξεις και πάλι: «Τούτο σας λέγω πάλιν και σας παραγγέλλω: καν ο ουρανός να κατέβη κάτω καν η γη να ανέβη απάνω καν όλος ο κόσμος να χαλάση καθώς μέλλει να χαλάση σήμερον αύριον, να μη σας μέλη τι έχει να κάμη ο Θεός. Το κορμί σας ας σας το καύσουν, ας σας το τηγανίσουν, τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν μη σας μέλη, δώστε τα, δεν είναι εδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται.

Ετούτα τα δύο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρη, έξω αν τύχη και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε να μην τύχη και τα χάσετε»[1]. Έλα, γιατί σήμερα τρεφόμαστε με τηλεοπτικά σκουπίδια, μ᾽ αυτά ταί-ζουμε τον λαό μας και την νεολαία μας. Αυτή μάλιστα τη δηλητηριάζουμε κυρίως με τα σχολικά βιβλία και ιδιαίτερα τα λεγόμενα βιβλία γλώσσας. Έλα να τα πετάξεις στα σκουπίδια και να φτιάξεις αληθινά σχολεία, όπως τότε, όπου θα διδάσκεται Χριστός και Ελλάδα.

Έλα να μας βγάλεις από την εικονική πραγματικότητα, στην οποία έχει βυθισθεί κυρίως η νεολαία μας. Αντί να επικοινωνούμε προσωπικά, κάνουν τα παιδιά μας απρόσωπες φιλίες μέσω διαδικτύου και έχουμε φι-λους, υποτίθεται, στην άλλη άκρη της γης, ενώ πολλές φορές αγνοούμε το όνομα αυτού που μένει στο απέναντί μας διαμέρισμα στην πολυκατοικία.

Εδώ έχουν εφαρμογή τα λόγια σου: «Με λέγει ο Χριστός μου να ζητήσω, θέλω, με λέγει, να ζητήσης πράγματα αληθινά, να ζητήσης ένα πράγμα, ο-που να είναι τιμιώτερον από όλον τον κόσμον και όχι να ζητήσης σκούμ-πουρα, αράχνη, κουρνιακτόν. Ποίον είναι το πράγμα το αληθινόν, οπού ει-ναι τιμιώτερον από όλον τον κόσμον; Με λέγει ο Χριστός μου: να ζητήσης τους αδελφούς σου και τες αδελφές σου να δεθήτε με την αγάπην, να σας βάλω εις τον Παράδεισον να χαίρεσθε πάντοτε και να μη σας βάλω εις την Κόλασιν να καίεσθε πάντοτε»[2]. Και σε άλλο σημείο στην ίδια διδαχή: «Και τώρα με την χάριν του Κυρίου μου Ιησού Χριστού, του εσταυρωμένου και Θεού, δεν έχω μήτε σακκούλα, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε άλλο ράσο από αυτό οπού φορώ. Αλλά ακόμη παρακαλώ τον Κύριόν μου μέχρι τέλους της ζωής μου να με αξιώση να μην αποκτήσω σακκούλα, διατί, ωσάν κάμω αρχήν να παίρνω άσπρα [χρήματα], ευθύς έχασα τους αδελφούς μου και δεν ημπορώ και τα δύο· η τον Θεόν η τον Διάβολον».

Έλα να μας διδάξεις ότι δεν είναι για μας το μοντέλο των δήθεν πολυπολιτισμικών (multy culti), πολυεθνικών, πολυθρησκευτικών κοινωνιών, που πονηρά προωθεί σήμερα παγκοσμίως, και στην πατρίδα μας, η λεγομένη Νέα Εποχή μέσω της διαβόητης Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης.
Ο Ορθόδοξος Έλληνας δεν μπορεί να ζήσει άριζος και ανέστιος σε μια απρόσωπη και διαλυμένη κοινωνία. Τρέφεται από το κοινοτικό πνεύμα, το «εμείς» του Μακρυγιάννη.

Έλα να μας διδάξεις ότι ο Τριαδικός Θεός μας έκανε ελεύθερους και υπεύθυνους ανθρώπους και όχι ένα «ζαλισμένο κοπάδι» αγχωμένων καταναλωτών, που συνεχώς είναι στο τρέξιμο, χωρίς ποτέ να προλαβαίνουν. Μας έκανε για να αναπνέουμε τον καθαρόν αέρα των βουνών και όχι να φυτοζωούμε μέσα σε πολυκατοικίες – κλουβιά.

Μέσα σ᾽ αυτή την αφύσικη αλλά και –κυρίως– αποκομμένη από τον Χριστό και την Εκκλησία ζωή, λόγω της ατομοκεντρικότητός μας, χάσαμε και την φυσιολογική αίσθηση των πραγμάτων, που είχαν οι άνθρωποι παλαιότερα. Χάθηκε η αίσθηση της αγάπης για τον τόπο. Που είναι η αίσθηση που εξέφραζε παλαιότερα ο λαός μας μέσα από τα δημοτικά μας τραγούδια για «τα έρημα τα ξένα»; Προσπαθούν οι εθνομηδενιστές και διεθνιστούληδες να μας κάνουν απάτρηδες σαν κι αυτούς. Έλα να μας ταρακουνήσεις, να ξυπνήσουμε και να πάρουμε σήμερα (η μάλλον «εχθές», κατά την προσφυή έκφραση), να πάρουμε ριζικά μέτρα για να σταματήσει η εθνολογική αλλοίωση και η προιούσα ισλαμοποίηση της Ελλάδος των μαρτύρων και των ηρώων, μέσω της αθρόας και σχεδιασμένης λαθρομετανάστευσης. Εσύ έχυσες το αίμα σου για να σταματήσεις τους τότε βίαιους εξισλαμισμούς και σήμερα το Ψευτορωμέικο χτίζει τζαμιά στους απρόσκλητους λαθροεισβολείς, δήθεν «πρόσφυγες»!

Έλα να μας θυμίσεις τον τίμιο γάμο, την υπευθυνότητα και χριστιανική αγάπη των συζύγων, που δεν θα διαλύσουν στην πρώτη δυσκολία το σπιτικό τους –όπως καταντήσαμε σήμερα– με τους μισούς και περισσότερους γάμους να καταλήγουν στο διαζύγιο!
Έλα να συνεφέρεις τον σαρκολάτρη, ατομιστή και φυγόπονο άνθρωπο του σήμερα –ιδιαίτερα τις γυναίκες– που σκοτώνουν τα ίδια τους τα παιδιά με τις εκτρώσεις, για να μην τους χαλάσουν τα παιδιά την καλοπέραση…

Η Ελλάδα των ηρώων και των αγίων είναι δυστυχώς σήμερα στην Ευρώπη πρώτη στις εκτρώσεις! Οι Έλληνες σήμερα δεν κάνουν παιδιά. Αυτά τα λίγα, που θα έκαναν, τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις, πριν γεννηθούν. Οι νέοι μας, λόγω της οικονομικής κρίσεως, ξενητεύονται, ενώ η Ελλάδα γεμίζει από απρόσκλητους αλλόφυλους και αλλόθρησκους λαθραίους μετανάστες. Για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία κινδυνεύει η ίδια η δυνατότητα βιολογικής συνέχειας της ελληνικής φυλής! Έλα, άγιε, να μας ορμηνέψεις να διώξουμε την ξεδιαντροπιά και να βάλουμε και πάλι στη ζωή μας τη σεμνότητα, τον σεβασμό, την αίσθηση του καθήκοντος και την υπομονή.

Εμείς, οι μεγαλύτεροι κυρίως, χαλάσαμε με την αδιάκριτη δήθεν αγάπη μας και τα ταλαίπωρα παιδιά μας. Τους διδάξαμε εμπράκτως να απαιτούν τα πάντα, «εδώ και τώρα», εύκολα, γρήγορα, χωρίς κόπο και με περίσσεια θρασύτητα.
Τα χαμένα παιδιά μας, η «γενιά της αδιαφορίας» είναι απόδειξη και της δικής μας αστοχίας και αποτυχίας. Αλλά η κατάσταση δεν θα διορθωθεί όσο τους χαιδεύουμε τα αυτιά, δήθεν από αγάπη…

Ας δούμε πως παιδαγωγούσαν τα παιδιά τους οι άγιες και ηρωίδες μητέρες του παρελθόντος (όχι πριν από πεντακόσια χρόνια, αλλά πριν από δύο μόλις γενιές). Ας θυμηθούμε τη μάνα του Αγίου νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, που όταν γύρισε στο πατρικό του σπίτι τουρκεμένος, του έκλεισε η Ορθόδοξη Ελληνίδα μάνα του την πόρτα και του είπε αυστηρά (λόγω ακριβώς της αγάπης!): εγώ δεν εγέννησα προδότη! Ας δούμε, πως παιδαγωγούσε τον λαοφιλέστατο άγιό μας Παίσιο, τον Αγιορείτη, η αγιασμένη μητέρα του Ευλογία. «Παιδί μου», του έλεγε, «μήπως έφταιξες εσύ και δεν σε παίζουν τα παιδιά;».

Ας ακούσουμε, τι έχει να μας πεί ο άλλος μεγάλος άγιος της εποχής μας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Τα παιδιά», γράφει, «με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γινoνται εγωιστές και κενόδοξοι. Θα θέλουν σ᾽ όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω κι αν τους λένε ψε-ματα. Δυστυχώς, σήμερα μάθανε όλοι να λένε και ψέματα και τα δέχονται οι κενόδοξοι. Είναι η τροφή τους. “Πες το, κι ας είναι ψέμα, κι ας είναι ειρω-νεία”, λένε. Ο Θεός αυτό δεν το θέλει. Ο Θεός θέλει την αλήθεια. Δυστυ-χως, αυτό δεν το καταλαβαίνουν όλοι και κάνουν το εντελώς αντίθετο.
» Τα παιδιά, όταν τα επαινείς συνεχώς, χωρίς διάκριση, τα πειράζει ο αντίθετος [ο διάβολος].

Τους ξεσηκώνει το μύλο του εγωισμού και, συνηθισμένα από μικρά στους επαίνους από γονείς και δασκάλους, προχωρούν ίσως στα γράμματα, αλλά τι το όφελος; Στη ζωή θα βγούν εγωιστές και όχι χριστιανοί. Οι εγωιστές δεν μπορούν να είναι ποτέ χριστιανοί. Οι εγωιστές θέλουν διαρκώς όλοι να τους επαινούν, όλοι να τους αγαπάνε, όλοι να λένε καλά γι᾽ αυτούς, πράγμα που ο Θεός μας, η Εκκλησία μας, ο Χριστός μας δεν το θέλει.

»Ἡ θρησκεία μας δέν θέλει αὐτό τόν τρόπο, αὐτή τήν ἀγωγή. Ἀντίθετα, θέλει τά παιδιά ἀπό μικρά νά μαθαίνουν στήν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χρι-στοῦ τονίζει ὅτι, ἅμα ἐπαινεῖς ἕναν ἄνθρωπο, τόν κάνεις ἐγωιστή. Ὁ ἐγωι-στής εἶναι ὁ μπερδεμένος, ὁ ὁδηγούμενος ὑπό τοῦ διαβόλου καί τοῦ κακοῦ πνεύματος. Ἔτσι μεγαλώνοντας μέσα τόν ἐγωισμό, ἡ πρώτη του δουλειά εἶναι ν᾽ ἀρνεῖται τόν Θεό καί νά εἶναι ἕνας ἐγωιστής ἀπροσάρμοστος μέσα στήν κοινωνία»[4].

Ποῦ εἶναι ὁ μεγάλος μας Μακρυγιάννης, ποὺ γράφει ὅτι ἡ μητέρα του τοῦ ἔλεγε, γιὰ νὰ τὸν διδάξει: «Παιδί μου, ἐγὼ δὲν ἔχω ψωμὶ νὰ σοῦ δώσω. Κάνε τρεῖς μετάνοιες στὸν ἅγιό σου, νὰ σοῦ δώσει!». Γιατί μετὰ ἀποροῦμε, ποὺ μὲ τὴν ἐσφαλμένη ἀγωγή μας συντελέσαμε ὥστε τὰ παιδιὰ νὰ τὰ σιχαθοῦν ὅλα καὶ νὰ πάσχουν ἤδη στὸ Δημοτικὸ ἀπὸ κατάθλιψη; Ἔλα, ἅγιε, νὰ μᾶς βοηθήσεις νά «ξεβολευτοῦμε». Νὰ ἀφήσουμε τήν «ἡσυχία τοῦ καναπέ», τὴν λογικὴ τοῦ «ἔλα μωρὲ τώρα! Ἐγὼ θὰ διορθώσω τὴν κατάσταση; Ἐγὼ θὰ βγάλω τὸ φίδι ἀπ᾽ τὴν τρύπα;»

Ἔλα νὰ μᾶς διδάξεις ἀγωνιστικότητα καὶ πνεῦμα θυσίας. Ὅπως ἐσύ, ποὺ ἄφησες τὴν ἡσυχία τοῦ κελλιοῦ σου, γιατὶ σ᾽ ἔτρωγε –καθὼς τὸ ὁμολογεῖς– σὰν τὸ σαράκι τὸ ξύλο ὁ γλυκύτατος ἐκεῖνος λόγος τοῦ Χριστοῦ μας: «Μηδεὶς τὸ ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλὰ τὸ τοῦ ἑτέρου ἕκαστος»[5]. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅποιος ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὸν ἑαυτούλη του, δὲν εἶναι χριστιανός. Ὁ Χριστός μας, ὅταν δεῖ σ᾽ ἐμᾶς πνεῦμα θυσίας, αὐταπάρνηση, φιλότιμο, «συγκινεῖται», καθὼς γράφει καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος, καὶ μᾶς δίνει πλούσια τὴν χάρη του.
Μὴν ποῦμε «ἡ ὑπόθεση εἶναι χαμένη, δὲν γίνεται τίποτε». Ὄχι! Ὅλα μποροῦμε νὰ τὰ πετύχουμε καὶ ὅλα τὰ στραβὰ νὰ τὰ ἀλλάξουμε μὲ τὴ χάρη ὅμως τοῦ Χριστοῦ μας, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ»[6].

Καὶ γιὰ νὰ πᾶμε καὶ σὲ ἄλλα κρίσιμα θέματα τῆς σημερινῆς ἐποχῆς, ὅπου ἡ ἐπικρατοῦσα σύγχυση μᾶς ἀποπροσανατολίζει. Ἔλα, ἅγιε, νὰ μᾶς διδάξεις τὴν πραγματική, τὴν κατὰ Θεόν, ἀγάπη, ἡ ὁποία πηγαίνει μαζὶ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας καὶ γι᾽ αὐτό, κατὰ τὸν οὐρανοβάμονα ἀπόστολο Παῦλο, «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς»[7]. Ἔλα νὰ μᾶς βοηθήσεις νὰ ξεχωρίσουμε τὴν πραγματικὴ ἀγάπη (δῶρο καὶ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴν ψεύτικη, τήν «ξύκικη», ὅπως τὴν ἔλεγες. Ἰδιαίτερα στὰ θέματα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀληθείας, στὰ θέματα τῶν σχέσεων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ τοὺς ἑτεροθρήσκους.
Ἔλα νὰ διαλύσεις τὶς ψεύτικες καὶ κούφιες «ἀγαπολογίες τῶν σαλονιῶν», ποὺ προσπαθοῦν νὰ διαχωρίσουν τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ χαϊδεύουν τὰ αὐτιὰ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εὑρίσκονται σὲ λάθος δρόμο, λέγοντάς τους ὅτι, τάχα, βαδίζουν σωστὰ καὶ ὅτι, δῆθεν, εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο (Ὀρθόδοξοι, παπικοί, προτεστάντες, μονοφυσίτες, μωαμεθανοί, ἰνδουιστές, βουδδιστές) καὶ ὅτι, τάχα, ὅλοι στὸν ἴδιο Θεὸ πιστεύομε!

Ἔλα νὰ πεῖς στοὺς ἀγαπολόγους ἐκκλησιαστικούς μας ταγοὺς καὶ ἀλλοιωμένους στὸ φρόνημα καθηγητάδες: «Ἐγὼ ἀδελφοί μου, ἐπαιδεύθηκα εἰς τὴν σπουδὴν σαράντα καὶ πενῆντα χρόνους, ἐδιάβασα πολλὰ καὶ διάφορα βιβλία καὶ περὶ Ἑβραίων καὶ περὶ Ἑλλήνων [ἐννοεῖ εἰδωλολατρῶν] καὶ περὶ ἄλλων ἀσεβῶν καὶ αἱρετικῶν, ἐρεύνησα τὰ βάθη τῆς σοφίας καὶ ηὗρα ὅτι οἱ ἄλλες πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, μόνον ἡ ἐδική μας, ἡ χριστιανικὴ εἶναι ὀρθόδοξος, ἀληθινὴ καὶ ἁγία. Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ἀδελφοί μου χριστιανοί, νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε, ὁποὺ εὑρέθητε χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι καὶ νὰ κλαίετε καὶ νὰ θρηνῆτε τοὺς ἀπίστους καὶ αἱρετικοὺς ὁποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος. Διὰ αὐτοὺς ἔγινεν ἡ Κόλασις, αὐτὴ εἶναι ἡ καθολικὴ πατρίδα τους. Χιλιάδες καλὰ νὰ κάμουν, χωρὶς τὸ ἅγιον βάπτισμα τίποτες δὲν ὠφελοῦνται. Ἐτούτην τὴν ζωὴν ἂς τὴν χαροῦν μὲ ὅλα τὰ ἀγαθά τους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην τὴν οὐράνιον, ἂς μὴν ἐλπίζουν τίποτες. Ἡ ἄλλη εἶναι ἐμᾶς τῶν χριστιανῶν, τῶν βαπτισμένων, τῶν μυρω-μένων, τῶν ἐξομολογουμένων, τῶν μεταλαβημένων, ἐμᾶς τῶν ταλαιπωρη-μένων, τῶν πεινασμένων, τῶν διψασμένων, τῶν στενοχωρημένων, τῶν ὑβρισμένων, τῶν δαρμένων, τῶν φυλακωμένων καὶ ὅσοι τὰ παθαίνουν αὐτὰ διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἐκείνων εἶναι βέβαια ἡ ἄλλη ζωή, ὁ Παράδεισος καὶ καλότυχοι ἐκεῖνοι ὁποὺ τραβοῦν ἐδῶ θλῖψες καὶ βάσανα καὶ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι ὁποὺ ἔχουν ὅλα τὰ χουζούρια καὶ τὲς ἀνάπαυσες καὶ τρῶν καὶ πίνουν ξέγνοιαστοι»[8].

Ἔλα νὰ πεῖς σ᾽ αὐτοὺς ποὺ κάνουν τεμενάδες στὸν πάπα. «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία». Καὶ ὅτι ὁ Φράγκος –τοὐλάχιστον σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας– δὲν ἀλλάζει. Μακάρι νὰ ἄλλαζε! Πολὺ μᾶς λείπει σήμερα ἡ εὐθύτητα καὶ ἡ ντομπροσύνη τῶν παλαιῶν ἐκείνων ἁγίων καὶ σοφῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, πού, γιὰ νὰ βοηθήσουν καὶ τὸ ὀρθόδοξο λογικὸ ποίμνιο καὶ τοὺς πλανωμένους ἀδελφούς μας, ἔλεγαν τὸ ναὶ ναὶ καὶ τὸ οὒ οὔ, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόδειξη τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας[9]. Σήμερα ἡ γλῶσσα τῆς ἀλήθειας συκοφαντεῖται ἀπὸ τὸν νέο φασισμό, ποὺ λέγεται «πολιτικὴ ὀρθότητα». Συκοφαντεῖται ὡς φανατισμὸς καί «ρητορικὴ μίσους»!

Χρειαζόμαστε λοιπὸν θαρραλέους ἡγέτες καὶ ὄχι μουδιασμένους καὶ ψοφοδεεῖς νενέκους, οἱ ὁποῖοι ἡγέτες, ὅπου καὶ ἂν εὑρίσκονται, εἴτε στὸν ἐκκλησιαστικό, εἴτε στὸν πολιτικό, κοινωνικὸ ἢ ὅποιον ἄλλο χῶρο εὐθύνης, θὰ θέλουν καὶ θὰ μποροῦν –μὲ τὴ βοήθεια πάντοτε τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς κυρίας μας Θεοτόκου, προμάχου καὶ ὑπερμάχου στρατηγοῦ τοῦ εὐσεβοῦς μας Γένους, καὶ τῶν ἁγίων– νὰ ὑψώνουν τὸ ἀνάστημά τους καὶ νὰ λένε:

Ὄχι κύριοι, δὲν θὰ σᾶς ἀφήσουμε νὰ καταργήσετε τὴν Κυριακὴ ἀργία, ἕνα θεσμὸ ἡλικίας 17 αἰώνων, ἀπὸ τὰ χρόνια ἤδη τοῦ ἁγίου μας αὐτοκράτορος Μεγάλου Κωνσταντίνου! Πόσους ἀγῶνες δὲν ἔδωσε ὁ ἅγιός μας γιὰ τὴν τήρηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς, λέγοντας ὅτι τὸ κέρδος, ὅπου γίνεται τὴν Κυριακήν, εἶναι κατηραμένον. Αὐτὸς ὁ ἀγῶνας του γιὰ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς ἐξώργισε τοὺς Ἑβραίους, ποὺ ζημιώνονταν οἰκονομικὰ ἀπὸ τὴν μετακίνηση τοῦ παζαριοῦ τὸ Σάββατο καὶ δωροδόκησαν τὸν Κοὺρτ πασᾶ νὰ κρεμάσει τὸν ἅγιο.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ηγέτες που να υψώνουν το ανάστημά τους και να λένε: Όχι, δεν θα σας αφήσουμε να τα ξεπουλήσετε και να τα ξεθεμελιώσετε όλα προς χάριν των ξένων και ντόπιων αφεντικών σας! Εδώ είναι Ελλάδα, χώρα ηρώων και μαρτύρων, η οποία εμεγαλύνθη στην Ιστορία της χάρη στα ΟΧΙ των ηγετών και του λαού της και όχι χάρη στις κωλοτούμπες και οσφυοκαμψίες, οι οποίες κατήντησαν το αγαπημένο σπορ αυτών που μας κυβερνούν. Έλα, άγιέ μας, καθώς η σημερινή κρίση προτύπων, αξιών, ηγετών και προσανατολισμού συνεχώς εντείνεται, έλα να παρηγορήσεις και να εμψυχώσεις τον λαό μας.
Έλα να μας διδάξεις την λεβεντιά, την παλληκαριά και την αφοβία, όπως εδίδασκες τότε την αγαπημένη σου κλεφτουριά της ηρωικής αντίστα-σης στον κατακτητή. Σ᾽ αυτά τα παλληκάρια, που έπιναν νερό στο όνομά σου και έδιναν τη ζωή τους για τον Χριστό και την πατρίδα με το όνομά σου στα χείλη τους. «Τα παλληκάρια τα καλά μον᾽ τον Θεό φοβούνται [σέβονται]», λέγει ένα κλέφτικο τραγούδι. Σήμερα γίναμε ψοφοδεείς δούλοι ανθρώπων και παθών, επειδή πάψαμε να είμαστε δούλοι του Χριστού, του αληθινού Θεού μας.

Μήπως, όμως, σε κουράσαμε, άγιέ μας, με τα συνεχή παρακάλια μας; Όμως, είμαστε σίγουροι, ότι η πατρική και αδελφική σου καρδιά, με τη Χάρη του Χριστού μας, εάν τότε δεν κουραζόταν μια φορά, τώρα χίλιες φορές δεν κουράζεται, καθώς (χωρίς να περιορίζεσαι πλέον από το υλικό αυτό σώμα, τον χώρο και τον χρόνο), τρέχεις παντού και βοηθάς με την Χάρη του Χριστού μας όσους με πίστη σε επικαλούνται.

Πρέσβευε, λοιπόν, και για μας άγιε ισαπόστολε και ιερομάρτυς του Χριστού. Για όλους εμάς που σε αγαπούμε με την καρδιά μας. Για την πατρίδα μας, που και σήμερα κινδυνεύει και ίσως περισσότερο από τότε. Σίγουρα ο Χριστός μας με τις δικές σου πρεσβείες, της Παναγίας μας και όλων των αγίων, όλα μπορεί να τα αλλάξει με την παντοδυναμία του, και σίγουρα θα το κάνει, όπως λέγεις και συ και ο άγιος Παίσιος και άλλοι πολλοί άγιοι στις προφητείες σας για την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη. Περιμένει, όμως, ο Χριστός μας να δεί και τη δική μας διόρθωση, αλλαγή και μετάνοια. Να γίνουμε πιο συνειδητοί Χριστιανοί και καλύτεροι Έλληνες πατριώτες.

Γι᾽ αυτήν την καλή αλλαγή και διόρθωση ας αγωνισθούμε και μείς με φιλότιμο και αισιοδοξία (αισιοδοξία, αφού η τελική νίκη είναι του Χριστού και συνεπώς και όλων ημών των Χριστιανών) και τότε σίγουρα το ποθούμενο –όπως έλεγες και συ, άγιέ μας– θα έλθει. Το ποθούμενο σε όλα τα επίπεδα: Και για τον καθένα μας προσωπικά, ως πνευματική αναγέννηση και για την κοινωνία, να σταθεί και πάλι στα πόδια της και για την αγαπημένη μας πατρίδα! Αμήν. Γένοιτο!

Γιώργος Λακαφώσης

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.