Είναι αντικειμενικά παραδεκτό πως η παρουσία του παππού και της γιαγιάς μέσα στο σπίτι είναι σημαντική και ωφέλιμη και για τα παιδιά και για τα εγγόνια. 

Μπορεί να μην μένουν στην ίδια στέγη, αλλά είναι χρέος ιερό η φροντίδα των παιδιών προς τους γονείς. Είναι εντολή του Θεού η τιμή και ο σεβασμός προς τους γονείς. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός καυτηριάζει την αλλοίωση που επέφεραν σ’ αυτή την εντολή οι Ιουδαίοι και επέτρεπαν την αδιαφορία προς τους γονείς. Η «τρίτη ηλικία» χρειάζεται στοργή και συμπαράσταση. Είναι ιερό καθήκον των παιδιών, καθήκον που δεν επιβάλλεται και απαιτείται, αλλά πηγάζει αυθόρμητα από τις καρδιές των παιδιών προς τους γονείς. Η εκπλήρωση του ιερού αυτού καθήκοντος εξαρτάται από την πνευματική υποδομή και παράδοση των κοινωνιών και των παιδιών.

Στις παλιότερες εποχές ο σεβασμός, η τιμή, η στοργή και η φροντίδα για τους γονείς ήταν αυτονόητα. Οι γονείς ήταν τα ιερά κειμήλια που άξιζαν κάθε τιμή και σεβασμό. Αργότερα κηρύγματα και συνθήματα αυτονομίας επηρρέασαν τους νέους και θεώρησαν τους γονείς εμπόδιο στην πορεία της ζωής τους με αρνητική συνέπεια την επίδειξη αδιαφορίας προς αυτούς. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα της τακτικής αυτής και για τους γέροντες γονείς και για τα παιδιά και για τα εγγόνια. Σε οικογένειες όμως με χριστιανικές αρχές και αξίες τέτοιες πρακτικές δεν ταιριάζουν. Η φροντίδα και ο σεβασμός προς τους γέροντες γονείς είναι ιερό καθήκον.

Ο ιερός Χρυσόστομος γράφει σχετικά: «Σφόδρα ο Θεός βούλεται τους τεκόντας τιμάσθαι παρά των τεχθέντων» (1) ,(ο Θεός θέλει πάρα πολύ να τιμώνται οι γονείς από τα τέκνα). Και συνεχίζει ο ιερός πατήρ: «Αυτός (ο Κύριος) παρατίθεται την μητέρα αυτού τω μαθητή, παιδεύων ημάς μέχρι εσχάτης αναπνοής πάσαν ποιείσθαι επιμέλειαν των γεγεννηκότων» (2) ,(Αυτός (ο Κύριος) αναθέτει την μητέρα του εις τον μαθητήν του, διδάσκων ημάς ότι πρέπει μέχρι την τελευταίαν πνοήν να καταβάλλωμεν κάθε φροντίδα διά τους γονείς μας).

Για τον σεβασμό των τέκνων προς τους γονείς γράφει και ο Γέροντας Παίσιος «έχει μεγάλη ευλογία από τον Θεό όποιος κοιτάζει τους γονείς του. Μου είπε μια μέρα ένας νεαρός οικογενειάρχης «Γέροντα, σκέφτομαι στο σπίτι που θα χτίσω, να κάνω στον κάτω όροφο δύο διαμερισματάκια για τους γονείς και τα πεθερικά μου». Πόσο με συγκίνησε! Πόσες ευχές του έδωσα!» (3) . Αντίθετα, «όσοι δε νιώθουν αυτό το χρέος προς τους γονείς τους, θα κριθούν από τον Θεό ως άδικοι και αχάριστοι» (4) . Η συνύπαρξη, συνοδοιπορεία των παππούδων, παιδιών και εγγονών έχει πρώτα και κύρια την ευλογία του Θεού και πολλές άλλες και ποικίλες ωφέλειες. Εξάλλου ο παππούς και η γιαγιά είναι φορείς της πολιτιστικής και ιστορικής παράδοσης.

1. Ιερού Χρυσοστόμου, Ε. Π. Ε., 8, , Εκδ. Γρηγό- ριος Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1983, 72 -76. 2. Οπ. π. ΠΕ, Ε. Π. Ε., 14, 668 – 670. 3. Γ. Παισίου Λόγοι, Δ΄, Οικογενειακή ζωή, Σου- ρωτή Θεσσαλονίκης, 2002, σσ. 141 – 142. 4. Οπ. π. , σσ. 140. 5. Β΄ Τιμ. 1, 3 – 5. 6. Β΄ Τιμ. 3, 15. 7. Μ. Βασιλείου, Ε. Π. Ε., 3, Επιστολή 214, Εκδ. Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1973, σσ. 170. 8. Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου, Η ζωή ενός Με- γάλου, Εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1988, σσ. 22 – 24 και π. Βασιλείου Καλλιακμάνη, εφ. Μακεδονίας της Θεσ/νίκης, 31 Οκτ. 2013, 9. Στ. Γ. Παπαδόπουλου, οπ. π.

Πέτρος Πουλόπουλος

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.