συγχώρεση
Του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκόπου Αχρίδος. Η μακροθυμία του Θεού μας περιμένει, μας ανέχεται και μας συγχωρεί, αρκεί να αναγνωρίσουμε τις αμαρτίες μας, να μετανοήσουμε και εξομολογηθούμε.

Χωρίς συγχώρεση οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να κατανοήσουν το Ευαγγέλιο και ούτε να το εφαρμόσουν.

Μαρτυρίες για την ασκητική ζωή του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Άπό τίς πρώτες μέρες τής δοκιμασίας μου στό μοναχισμό, έπεθύμησα νά φύγω στήν ήσυχία καί στήν έρημο, γιά νά άφοσιωθώ στό Θεό και στόν έαυτό μου. Αυτή μου ή πρόθεση ώρίμαζε καί δυνάμωνε όλο καί περισσότερο μέσα μου. Περίμενα τή στιγμή πού θά καλογερέψω καί θά φύγω άμέσως γιά τό βουνό. Γιά τό σκοπό αυτό, μάθαινα τήν προσευχή καί τήν ορθή βιοτή, από βιβλία μά καί από μοναχούς, ιδιαίτερα δέ άπό τόν επίσκοπο Νικόλαο.

Τόν άκουγα δίχως αντίλογο, μέ όλη μου τήν επιθυμία καί όλη μου τήν καρδιά. Όλη τήν ήμέρα τοποθετούσα πνευματικά βιβλία σέ κιβώτια, έγραφα τίς διευθύνσεις καί τά έστελνα στό ταχυδρομείο. Τό βράδυ, στό δωμάτιό του καί μέ τήν παρουσία του, διάβαζα ψαλμούς καί προσευχές καί υστέρα πήγαινα νά άναπαυθώ. Εκείνος όμως συνέχιζε νά εργάζεται. Μέχρι αργά τή νύχτα τό φως έκαιγε στό δωμάτιό του. Καί όταν τό πρωί ξυπνούσα νωρίς καί πάλι αντίκριζα τό φως νά είναι αναμμένο καί άκουγα τά βήματα καί τόν βήχα του.
Γιά μένα τόν αδαή ήταν ένας άνθρωπος παράξενος, απίστευτος. Κοίταζε τόν άλλον μέ τό κεφάλι λίγο χαμηλωμένο μά τά μάτια του εισχωρούσαν βαθιά μέσα στήν ψυχή σου. Όλοι μας ανεξαιρέτως ήμασταν βέβαιοι γιά τό ότι εκείνος γνωρίζει τήν κάθε μας σκέψη πρίν άκόμα ακούσει τήν άπάντηση στό όποιοδήποτε ερώτημα έθετε. ’Ήμουν καθημερινά μαζί του καί γνώριζα καλά πώς εκείνος, μέσα από τό δωμάτιό του, ξέρει στ’ αλήθεια τό τί συμβαίνει στό μοναστήρι, στή πόλη άλλά καί πιό πέρα ακόμη.

Θυμάμαι μία φορά, πού ό νομάρχης τής Άχρίδας καί ό πρόεδρος του εκκλησιαστικού Δικαστηρίου, μέ δύο ακόμα κρατικούς ύπαλλήλους, ήθελαν νά επισκεφτούν ένα παραμεθόριο χωριό. Ό πρόεδρος του εκκλησιαστικού Δικαστηρίου, ώς άνθρωπος ευλαβής, ήρθε να πάρει την ευλογία του επισκόπου γιά τό ταξίδι. Ό  Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς όμως δεν ήθελε νά τήν δώσει. Τόν παρακαλούσε ό άνθρωπος, θύμωσε κιόλας κάποια στιγμή αλλά όλα ήταν μάταια, ώσπου στό τέλος ό επίσκοπος του είπε: «Νομίζεις, πάτερ μου, ότι δέν δίνω ευλογία επειδή σέ μισώ;»

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο Μαρτυρίες γιά τήν ασκητική ζωή του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς καί τό προορατικό του χάρισμα από τόν μοναχό Κάλλιστο.

Rousou Mina
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.