Οι ίδιες μενεξελιές πινελιές μέσα στα χιονάτα γαρίφαλα του Επιταφίου, σαν χθες… «Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου…»

– Μαμά, τον κρέμασαν τον Χριστό; Δεν Τον σταύρωσαν;

H υπομονή της μητέρας της μέσα στα εκφραστικά γαλάζια της μάτια απαντήσεις έδινε πάντα, σ΄ όποια ερώτηση κι αν ξεστόμιζε…

«…Σινδόνι καθαρᾷ εἰλήσας καί ἀρώμασι ἐν μνήματι κενῷ…»

– Μαμά, είχαν και τότε αρώματα, ο Χριστός ποιο διάλεξε;

H σκέψη της γύριζε πίσω σαν τις ταινίες που ψάχνουμε την αρχή τους, πατώντας το κατάλληλο κουμπί και τρέχει η ταινία γρήγορα… μα η σκέψη την ξεπερνάει στην ταχύτητα.

– Γιαγιά, ψάλλουν τώρα το «κύμα της θαλάσσης», έχουμε ακόμα για το «Δέτε ελάτε φως», δεν έχουμε;

Η μικρή Δήμητρα την «προσγείωσε» στο σήμερα, στον ίδιο ναό… Πολύχρωμος ο κόσμος, κρατούσε τις καινούριες του λαμπάδες, έτοιμες να πάρουν και να δώσουν τη φλόγα της Ανάστασης. Λαμπροφορεμένος ο ναός και πάλι με τις άσπρες και κόκκινες κορδέλες, λαμπροφορεμένοι και οι ύμνοι των ψαλτάδων έψαλλαν τον κανόνα «Κύματι θαλάσσης…» και η μικρή Δήμητρα προσπαθούσε όλα να τα πει κατά πώς πρέπει. Το προσωπάκι της ήταν όλο καστανό, μέσα στα φωτεινά μεγάλα μελένια της μάτια, που περίμεναν το «Δεῦτε λάβετε φῶς»…

 Πρώτη θα πάρω το φως φέτος από τη λαμπάδα του παπα-Στέφανου και θα το φέρω σε σένα πρώτα, γιαγιά, ν΄ ανάψεις και συ τη λαμπάδα σου.

Τα μάτια της γυάλισαν στα λογάκια της Δήμητρας, μα το δάκρυ κρύφτηκε στη σπηλιά του Τάφου του Χριστού…

– Δόξα σοι, Κύριε…

Τα χέρια της άφησαν το μπαστουνάκι της στο στασίδι κι ανακάτωσαν τις μπουκλίτσες της μικρής Δήμητρας…

Σε λίγο και πάλι Ανάσταση!

Δ.Σ.

Sgourou Stauroula

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.