Ποτέ να μην αποκάμεις στον αγώνα και στον πόλεμο με τις αμαρτίες σου… Να η σημερινή μεγάλη αγία, η Μαρία η Αιγυπτία. Απ’ αυτήν ο Κύριος έκανε μία αγία ύπαρξη σαν τα Χερουβίμ. Με τη μετάνοια έγινε ισάγγελη· με τη μετάνοια κατέστρεψε την κόλαση, στην οποία βρισκόταν, και ανέβηκε ολόκληρη στον παράδεισο του Χριστού… Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς – π Αντώνιος (Μπλούμ) του Σουρόζ.

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.
Συναξάριον.
Τῇ ΚΑ´ (21ῇ) τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου, μνήμη τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μάρτυρος Ἀλεξάνδρας τῆς βασιλίσσης τῆς διὰ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου εἰς Χριστὸν πιστευσάσης (†303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων, θεραπόντων καὶ συναθλητῶν τῆς Ἁγίας Ἀλεξάνδρας· Ἀπολλώ, Ἰσαακίου, καὶ Κοδράτου, λιμῷ καὶ ξίφει τελειωθέντων. (†303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰανουαρίου ἐπισκόπου, Προκούλου, Σώσσου καὶ Φαύστου διακόνων, Δισιδερίου ἀναγνώστου, Εὐτυχίου καὶ Ἀκουτίωνος. (†305)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Μαξιμιανοῦ, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. (†434)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου. (†599)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ, ἐπισκόπου Βρεσκίας (Brescia) ἐν Ἰταλίᾳ. (†582)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ῥούφου (Máel Ruba, Rufus) τοῦ ἐξ Ἰρλανδίας καὶ ἱδρυτοῦ τοῦ κοινοβίου Μηλοσταύρου (Applecross) ἐν Σκωτίᾳ. (†722)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ φιλοσόφου, τοῦ ἐν Κάμᾳ (Kamske) τῆ Ῥωσίας, ὑπὸ τῶν Μογγόλων τελειωθέντος. (†1323)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰακώβου, ἡγουμένου τῆς μονῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Στρώμυν (Stromynsk) ἐν Ῥωσσίᾳ. (†1392)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων νεομαρτύρων Ἰωάννου ἢ Νούλτσου ἐκ Καστορίας καὶ τῶν σύν αὐτῶ συναθλητῶν (1696)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀλεξίου (Γκνεούσεβ), ἱερέως τῆς Βορτσουμάνης (Bortsurmany) ἐν Νίζνυ-Νόβγοροδ (Nizhni-Novgorod) Ῥωσσίας. (†1848)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-Ἱερομάρτυρες καὶ ὁμολογητές ἐν Ῥωσίᾳ: Ἰωάννης Πριγκορόφσκι (1918), Ἀλέξανδρος (Νόσκοφ, 1930), Σεραφείμ (Μπατόρεβιτς, Πάσχα 1960) ἐν Αἰκατερινμπούργκ, Ἰγνάτιος ( Kirichenko, Μολδαβια 1938), Εὐγένιος (Lukin, Ἁγία Πετρούπολη 1967), Τατιάνα (Μοκρέτσοβα, Κοζμοντεμιάνσκ 1944), Θεόδωρος ( Raketsky, Λιθουανία 1978), Ἰουστίνος (Svetlyachenko, Μολδαβία 1938), Γρηγόριος (Σινίτσκι, 1941), Ἀντρέας (Σλούγκιν, Ρυαζαν 1942), Θεοδόσιος (Klitny, 1969) τῆς Πετσερσκαγια Λαύρας ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ κοίμησις τῶν ὁσίων πατέρων Νικήτα τῆς μονῆς Βαλαάμ (1907), Δομετιανού τῆς Τούλας (1908), Ἀντύπα Β’ τῆς μονῆς Βαλαάμ (1912)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος, τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς ἐπικαλουμένης τοῦ Μοζντὸκ (Mozdokskaya) τῆς Ὀσετίας (1768)

Τοῦ Τριωδίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ Πέμπτῃ τῶν Νηστειῶν, διετάχθημεν παρὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων μνήμην ποιεῖσθαι τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ὡς ὑπόδειγμα μετανοίας γενηθείσης.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ Ε´ τῶν Νηστειῶν, μνήμην ποιούμεθα καὶ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Φιλοθέου τοῦ Κοκκίνου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Θεσσαλονικέως, μαθητοῦ καὶ βιογράφου γενομένου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἐν ἔτει ͵ατοθ´ (1379) κοιμηθέντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ Ε´ τῶν Νηστειῶν, ἔτι μνήμην ποιούμεθα καὶ τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Σάββα, τοῦ νέου Ἀσκητοῦ, τῆς Νήσου Καλύμνου, ὅπου καὶ τὸ σκῆνος αὐτοῦ σῷον καὶ ἀλώβητον διασῴζεται.

Στίχοι
Ἀπῇρε πνεῦμα, σάρξ ἀπεῤῥύη πάλαι.
Τὸν ὅστινον, γῆ, κρύπτε νεκρὸν Μαρίας.
Στίχοι τῆς Ἀλεξάνδρας τῆς βασιλίσσης
ᾜδει μενούσης πρόξενον λαμπηδόνος,
Τὴν ἐν ζόφῳ κάθειρξιν ἡ Ἀλεξάνδρα.

Παναγία τοῦ Μοζντόκ

Κατά τόν 12ο αἰ., ἡ ἁγία Βασίλισσα τῆς Γεωργίας Θάμαρ (Ταμάρα), ἀνέλαβε μία προσπάθεια ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ὀσετίων καί ἔστειλε στήν περιοχή τους Ἱερεῖς, Λειτουργικά βιβλία καί σκεύη. Τότε ἀφιέρωσε στό Ναό τῆς Ἀούλ Μαριάνκα, ἕνα ἀντίγραφο τῆς Παναγίας Πορταϊτίσσης, τό ὁποῖο ἀποδείχθηκε θαυματουργό. Ἡ παρουσία της στούς τοπικούς πληθυσμούς (Γεωργιανῶν, Ἀρμενίων, Ὀσετίων καί Κιργισίων) εἶναι τέτοια, ὥστε τό 1858 ἔγραψε σχετικά ὁ ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριατσνιανίνωφ: «Στό Μοζντόκ ὑπάρχει ἕνας Ἀπόστολος γιά τούς βουνίσιους, πού δέν συγκρίνεται μέ κανέναν ἄλλο Ἱεραπόστολο: Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας, στήν ὁποία ἔρχονται ὅλοι οἱ βουνίσιοι, ἀκόμη καί οἱ Μουσουλμάνοι»!!
Ἡ Παναγία τοῦ Μοζντόκ τιμᾶται τήν 12η Φεβρουαρίου, τήν 21η Ἀπριλίου, τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς καί τήν 15η Αύγούστου.

***

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Δεν υπάρχει Χριστιανός αδύνατος σ’ αυτόν τον κόσμο… Αφού η μετάνοια μπόρεσε να σώσει μία τόσο μεγάλη άσωτη γυναίκα, όπως ήταν κάποτε η Μαρία η Αιγυπτία, πως να μη σώσει και άλλους αμαρτωλούς, τον κάθε αμαρτωλό, και τον πιο μεγάλο αμαρτωλό και εγκληματία;… Ακόμη κι αν εβδομηκοντάκις την ημέρα αμαρτήσεις, πάλι έλα και πες: ήμαρτον (Ματθ. 18,21-22). Αυτή την εντολή δίνει ο Κύριος σε εμάς τους ανθρώπους, τους ασθενείς και αδυνάτους…. Να η σημερινή μεγάλη αγία, η Μαρία η Αιγυπτία. Απ’ αυτήν ο Κύριος έκανε μία αγία ύπαρξη σαν τα Χερουβίμ. Με τη μετάνοια έγινε ισάγγελη· με τη μετάνοια κατέστρεψε την κόλαση, στην οποία βρισκόταν, και ανέβηκε ολόκληρη στον παράδεισο του Χριστού…. Γι’ αυτό, ποτέ να μην αποκάμεις στον αγώνα και στον πόλεμο με τις αμαρτίες σου… Σε όλες τις δυσκολίες σου και στις πιο μεγάλες πτώσεις σου να θυμάσαι την κραυγή αυτής της αγίας εβδομάδας, που έχει τη δύναμη να σε αναστήσει: «Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με». [Ομιλία εις την E΄ Κυριακήν των Νηστειών (1965) – Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.]

***

Κυριακή Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας
Αντώνιος (Μπλούμ) του Σουρόζ
16 Απριλίου 2000

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_ 3cNMarAiguptΕβδομάδα μ’ εβδομάδα νοιώθουμε ότι πλησιάζουμε ολοένα την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού. Και μας φαίνεται ότι κινούμαστε γρήγορα, από Κυριακή προς Κυριακή, προς την ημέρα που κάθε φόβος, κάθε φρίκη θα χαθεί.
Κι όμως τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πριν φτάσουμε την ημέρα της Ανάστασης, πρέπει μαζί με τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους Του, να βαδίσουμε την οδό της Σταύρωσης. «Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθή εις χείρας ανθρώπων, και θα Τον σταυρώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθεί»….

Έχουμε σήμερα ακόμα το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ζούσε μια τραγωδία πριν συναντήσει τον Χριστό. Είναι η Μαρία η Αιγυπτία. Ήταν αμαρτωλή. Ήταν πόρνη. Δεν πίστευε στον Θεό, ούτε με την ψυχή, ούτε με το σώμα. Δεν είχε σεβασμό σε αυτό το σώμα που ο Θεός έχει δημιουργήσει, ούτε σ’ αυτή την ψυχή. Κι όμως ήρθε, με τραγικό τρόπο, αντιμέτωπη με το γεγονός ότι δεν υπήρχε τρόπος να της επιτραπεί η είσοδος στον Ναό εκτός αν απέρριπτε το κακό και διάλεγε την αγνότητα, την μετάνοια, την νέα ζωή.
Ας συλλογιστούμε τους μαθητές που σχεδόν ικέτεψαν τον Χριστό να μην επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, επειδή η Ιερουσαλήμ ήταν μια πόλη όπου όλοι οι προφήτες είχαν πεθάνει, δεν ήθελαν να πεθάνει ο Χριστός, και φοβόντουσαν. Ας αναρωτηθούμε πόσο τους μοιάζουμε. Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά σήμερα πόσο μοιάζουμε ή όχι στην οσία Μαρία την Αιγυπτία – την Μαρία που είχε ζήσει την ζωή της σύμφωνα με τους τρόπους και τις επιθυμίες της, παρασυρόμενη απ’ όλους τους πειρασμούς του σώματος και της ψυχής• και μία μέρα συνειδητοποίησε ότι στην κατάσταση που ήταν δεν μπορούσε να εισέλθει στον ναό του Θεού.
Πόσο εύκολα μπαίνουμε εμείς στο ναό, ξεχνώντας τόσο εύκολα ότι η εκκλησία είναι ένα μικρό κομμάτι του κόσμου ο οποίος έχει επιλέξει να ζει αποκομμένος από τον Θεό, που έχει απορρίψει τον Θεό, έχει χάσει το ενδιαφέρον του γι’ Αυτόν• κι ότι οι λίγοι πιστοί δημιουργήθηκαν από τον Θεό σαν καταφύγιο – ναι, η εκκλησία είναι η πληρότητα του Παραδείσου, και την ίδια στιγμή ένα τραγικό καταφύγιο, το μόνο μέρος που έχει δικαίωμα να βρίσκεται ο Θεός επειδή είναι καταζητούμενος. Κι όταν ερχόμαστε εδώ, μπαίνουμε στο βασίλειο του Θεού. Θα πρέπει να ερχόμαστε με μία αίσθηση δέους όχι απλά να περπατάμε εκεί όπως σ’ ένα άλλο μέρος, αλλά σ’ έναν τόπο που είναι ήδη το Βασίλειο του Θεού.
Αν είχαμε αυτήν την διάθεση, όταν ερχόμαστε στην πόρτα της Εκκλησίας, θα μπορούσαμε να είμαστε, αν και ασήμαντοι, σαν την Μαρία την Αιγυπτία. Θα σταματούσαμε και θα λέγαμε, «πως μπορώ να μπω στον ναό;» Και αν το κάναμε αυτό ολόψυχα, με μια καρδιά συντετριμμένη, με μια αίσθηση τρόμου από το γεγονός ότι είμαστε τόσο μακρυά από τον Θεό, τόσο ξένοι, τόσο άπιστοι, τότε θα άνοιγαν οι θύρες, και θα βλέπαμε ότι δεν βρισκόμαστε απλά σ’ έναν μεγάλο χώρο περιτριγυρισμένο από τοίχους, αλλά βρισκόμαστε σ’ έναν τόπο που είναι ο Παράδεισος του Θεού που ήλθε στην γη.
Ας μάθουμε από αυτή την εμπειρία τι σημαίνει να προχωράμε βήμα-βήμα προς την Ανάσταση, επειδή για να φτάσουμε στην Ανάσταση πρέπει να περάσουμε μέσα από τον Γολγοθά, πρέπει να περάσουμε από την τραγωδία της Μ. Εβδομάδας και να την κάνουμε δική μας, μετέχοντας με τον Χριστό, τους μαθητές Του και τα πλήθη ολόγυρα, στον φόβο, στον τρόμο αυτού του γεγονότος• κι επίσης να το ζήσουμε σαν μια φωτιά που θα κατακάψει ο,τι είναι ευτελές για τον Θεό και θα μας καθαρίσει. Κι ίσως μία μέρα, όταν η φωτιά θα έχει κατακάψει ο,τι δεν είναι άξιο για τον Θεό, καθένας από μας ίσως γίνει μια εικόνα της φλεγομένης βάτου, πυρακτωμένης από την θεία φλόγα και μη καιομένης, επειδή θα είχε απομείνει σε μας μόνο ο,τι θα επιβίωνε από την θεϊκή φωτιά. Αμήν.
http://www.mitras.ru/eng/eng_110.htm
-Απόδοση Κειμένου: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=86923383205089732011

***

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μαρία Αιγυπτία_Saint Mary of Egypt Icon _святая Мария Египтяныня_μονη αγ.Γρηγοριου Σιναιτου-Żywot4947203578_8c2cd6fd65_oΠώς μπορούμε να μορφώσουμε το πνεύμα μας έτσι, ώστε με κάθε κίνηση της αγάπης του προς όλη την κτίση και προς τον Θεό να αγκαλιάζει τα πάντα και να πενθεί στην προσευχή; Γνωρίζουμε από τούς Βίους των Αγίων, από τις διδασκαλίες και τα συγγράμματά τους, ότι κανένας από αυτούς δεν πέρασε την οδό του χωρίς πρόσκαιρες υποχωρήσεις, πτώσεις ή ολισθήματα στην αμαρτία.
Όλοι όμως, χωρίς εξαίρεση, σώθηκαν με τη μετάνοια. Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίζεται σε μάς το αίσθημα ότι είμαστε πραγματικά απότοκα τού σκότους του άδη, αυτό αποτελεί το επιθυμητό επακόλουθο τής πνευματικής επιστήμης. Και όπως γνωρίζετε, στις προσευχές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής υπάρχει ένα συνεχές αίτημα να μάς ανοίξει ο Θεός τις πύλες τής μετάνοιας. Αυτή είναι η βασιλική οδός πού οδηγεί από το σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου στη Βασιλεία του Θεού Πατρός, η οποία καταυγάζεται από τον Άδυτο “Ήλιο.

…Βαδίζουμε συνεχώς τον δρόμο της αυτομεμψίας, και αν μέσα μας βρεθεί χώρος, τότε ο Ίδιος ο Θεός κατέρχεται στο «υπόγειό» μας, στο σκοτεινό υπόγειο -δεν λέω «πάτωμα» αλλά «υπόγειο»- και μάς ανυψώνει προς τον Εαυτό Του. Και όταν Αυτός κατέλθει στο «υπόγειό» μας, τότε, παραδόξως, η παρουσία Του μετατρέπει τα πάντα σε αίσθηση της μακαρίας Βασιλείας τού Πατρός.[Εκφωνήθηκε στά ρωσικά, στίς 15 Όκτωβρίου 1990. [Β9-Β12 (Μ37)]

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.