Από τον Θεόδωρο Στάθη

Στις πρόσφατες ανακοινώσεις του για την αναθεώρηση του συντάγματος ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στην αναγκαιότητα του διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία.

Είναι καλό να γνωρίζουμε ποια είναι η αποστολή του κάθε φορέα και υπό αυτή την έννοια καλό είναι να μας απασχολήσει το θέμα. Η αριστερά όλων των παραλλαγών διατηρεί την δέσμευσή της προς τον “προφήτη” Μαρξ, ότι με τον ερχομό της στην εξουσία θα φροντίσει, ως οφείλει κατά τον Μαρξ, και τον διαχωρισμό του κράτους από την εκκλησία εάν όχι την κατάργησή της. Με αυτόν τον τρόπο θεωρεί πως ολοκληρώνει και την κάθαρσή της από μεταφυσικές επιρροές από τις οποίες πάσχουν οι άλλοι, οι πιστοί σε διάφορα θρησκευτικά δόγματα. Αυτές οι εμμονές προκύπτουν ως προϊόν της υλιστικής αντίληψης που διαμόρφωσε ο Μαρξ και η οποία συμπυκνώνεται στη φράση “όλα αρχίζουν – η δημιουργία, η ίδια η ζωή κ.λπ. – από την ύλη και όλα καταλήγουν σε αυτήν”. Οι ‘’ψυχές’’ και τα διάφορα συμφραζόμενά της, με τα οποία ασχολούνται δισεκατομμύρια ψυχές (όχι σε εισαγωγικά), αποτελούν για την αριστερά μεταφυσικές (έξω από την ανθρώπινη εμπειρία) απόψεις μη πραγματικές, καθ’ όσον ακόμα και οι σκέψεις ως γνωστόν παράγονται από τον υλικό εγκέφαλο.

Επαγωγικές λύσεις συναντάμε συχνά σε μαθηματικά προβλήματα καθώς και αλλού, αλλά οι υποθέσεις που γίνονται για να καταλήξουμε σε σωστές λύσεις στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτές δεν στηρίζονται όλες σε πραγματικά δεδομένα και γι’ αυτό και το επαγωγικό συμπέρασμα σχετικά με τη σκέψη που παράγεται από τον υλικό εγκέφαλο είναι λαθεμένο. Κι αυτό γιατί ο εγκέφαλος, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, κάνει χρήση ολόκληρης της εμπειρίας και γνώσης, και αυτής ακόμη που είναι συσσωρευμένη στο γενετικό υλικό του κάθε ζώντος οργανισμού, πριν καταλήξει σε συγκεκριμένη σκέψη. Αρκετή εμπειρία και γνώση συσσωρεύεται διαχρονικά και για εκατομμύρια χρόνια στα γονίδιά του και είναι συνεχώς διαθέσιμη στον εγκέφαλο. Εικάζω πως ο Μαρξ κατέληξε στη συγκεκριμένη συνταγή για την εργατική τάξη: της ρήξης και της βίας, στην αντιπαράθεση του με τους καπιταλιστές, επηρεαζόμενος και από τις θρησκευτικές τους και ασφαλώς μεταφυσικές του καταβολές και κυρίως σε μια από τις βασικές εντολές της παλαιάς διαθήκης: “Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις”. Στην πράξη όμως αυτό παραπέμπει στην αρχέγονη φύση του ανθρώπου: να αγωνίζεται σκληρά και με κάθε μέσο για την επιβίωσή του. Αυτό στη ζωή φτάνει και μέχρι το: “Ο θάνατός σου η ζωή μου”. Δηλαδή ο άνθρωπος λόγω του αγώνα που διεξάγει για την επιβίωσή του παραμένει σταθερά προσκολλημένος σε αυτή του τη φύση, που είναι συνώνυμη με την πρωτόγονη βαρβαρότητα. Και σε μια άλλη επίσης φύση του στην οποία ο άνθρωπος είναι επίσης προσκολλημένος και προσηλωμένος. Είναι η σωτηρία της ψυχής του. Φροντίζει για την καλή μεταθανάτια τύχη της ψυχής του! Οι πρόγονοί μας αρχικά είχαν για τις ανάγκες της ψυχής τους τριάντα χιλιάδες θεούς! Σήμερα είμαστε στον έναν και, καθώς παρατηρεί κανείς τα δρώμενα του ανθρώπου για τη σωτηρία τη ψυχής του, το ενδιαφέρον του παραμένει αμείωτο. Για όλα τα παραπάνω, ασφαλώς η αναθεώρηση του συντάγματος είναι επιβεβλημένη αλλά όχι στο δρόμο που χάραξε ο Μαρξ!

Υποθέτω, ως κοινωνία, να επιθυμούμε να ταυτιζόμαστε με μια πραγματικά πολιτισμένη κοινωνία, η οποία δεν εξαρτάται από την κατάρτισή της σε ειδικές γνώσεις, αλλά από τον τρόπο ζωής που διάγει. Αυτό σημαίνει πως επιθυμούμε να προσγειώσουμε τους πρωταγωνιστές της βίας και της ρήξης – Καπιταλισμό και Μαρξισμό – σε μια κοινωνία συνεταιριστικής συμβίωσης. Σημαίνει επίσης ότι επιθυμούμε να ζήσουμε σε μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία, κι αυτήν ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η αριστερά είναι σε θέση να μας την προσφέρουν γιατί δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία, παρά μόνο με την πρωτόγονη βαρβαρότητα της ρήξης και της βίας. Στην αριστερά υπάρχουν βέβαια και οι ρομαντικοί, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι όλοι αυτοί αποτάσσονται την βία εάν κρίνω από τα λόγια της Λούξεμπουργκ : ότι εάν χρειαστεί γιατί όχι και βία. Σε κάθε περίπτωση όμως οι ρομαντικοί είναι οι πρώτοι που οδηγούνται σε φυλακές, εάν όχι στον καιάδα, από τους πρώην συντρόφους τους. Όλα τα ιστορικά δεδομένα αυτό καταμαρτυρούν.

Σε προηγούμενο άρθρο μου αναφέρθηκε ότι αυτοσκοπός της δημοκρατίας, όπου η ισοπολιτεία, η ισονομία, η ίδια μεταχείριση για κάθε πολίτη, οι ίδιες ευκαιρίες για τον καθένα, το ελάχιστο εισόδημα ευπρεπούς διαβίωσης και η ελευθερία του πολίτη με σεβασμό όμως και στην ελευθερία του διπλανού του αποτελούν απαράβατες αρχές της, είναι η ευημερία των πολιτών. Ένα τέτοιο καθεστώς βασικά συνεπάγεται την ύπαρξη μιας πραγματικά πολιτισμένης κοινωνίας, όπου κυρίως η κορυφή της καθώς και τα μέλη της με τη συμπεριφορά τους σηματοδοτούν την απαραίτητη ποιότητα του ήθους του καθενός, τον υψηλό βαθμό αλληλεγγύης προς τα αδύνατα μέλη της κοινωνίας και τον σεβασμό στις αρχές της δημοκρατίας.

Η ποιότητα αυτής της συμπεριφοράς των πολιτών μιας κοινωνίας από την κορυφή μέχρι τον τελευταίο πολίτη, η οποία να είναι σε θέση να ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις των αρχών της δημοκρατίας, καλλιεργείται. Και ενώ η κατάρτιση των πολιτών σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα είναι καλοδεχούμενη δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση τα απαραίτητα κριτήρια σε μια κοινωνία τη συμπεριφορά εκείνη που αναδεικνύει μια πολιτισμένη κοινωνία. Εάν αυτό ήταν δυνατόν, τότε η χιτλερική γερμανική κοινωνία που διέθετε υψηλότατη κατάρτιση σε όλους τους επαγγελματικούς και επιστημονικούς τομείς, θα έπρεπε να είναι μια πολιτισμένη κοινωνία. Όμως τα γεγονότα και το ολοκαύτωμα σηματοδοτούν μια κοινωνία βάρβαρη και εγκληματική που δεν έχει σχέση με τα χαρακτηριστικά μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Τελευταία βιώνουμε με αφορμή τους πρόσφυγες φρέσκα παραδείγματα και διαπιστώνουμε στην Αυστρία π.χ. ότι παρά την Staatsoper, το Burgtheater, το Konzerthaus, τη μουσική του Johan Straus κ.λπ. η πλειοψηφία της κοινωνίας αναπολεί δυστυχώς ακόμα το ολοκαύτωμα. Μα φυσικά όμως και οι πρώην κομουνιστικές χώρες με τη συμπεριφορά τους αναδεικνύουν μια πλειοψηφία των κοινωνιών που δείχνουν πως δεν έχουν κατέβει ποτέ από τα δέντρα παρά την μαρξιστική τους προπαίδεια!

Με αυτά ειπωμένα συμπεραίνεται πως ο τόπος μας δεν έχει ανάγκη από διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους αλλά συνεργασία σε πολλά μέτωπα για την επίτευξη των στόχων ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Η πολιτεία από τη μία μεριά να φροντίζει, δια του εκπαιδευτικού της και πολιτιστικού της προγράμματος, για την ψυχαγωγία και τη διαπαιδαγώγηση και όχι μόνο για την κατάρτιση των πολιτών της και η κάθε εκκλησία δια των βασικών θεϊκών εντολών να φροντίζει τη σωτηρία της ψυχής των πιστών της, που θα έχει ως θετικό παράπλευρο αποτέλεσμα να εμπεδώνει την αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας, το σεβασμό του ενός προς τον άλλον, τη δημιουργία του χρηστού πολίτη. Αγάπα τον πλησίον σου, δώστε τον δεύτερο χιτώνα σε αυτόν που δεν έχει κανένα, ου φονεύσεις, ου κλέψεις κ.λπ. είναι χαρακτηριστικά φορτωμένα με πλέριο πολιτιστικό περιεχόμενο και μάλιστα υπαρκτά σε διαχρονική βάση.

Οι πατέρες της εκκλησίας θα πρέπει να αποδέχονται και αυτοί κάποια ευθύνη για την π.χ. εισβολή ‘’επαναστατικών’’ ομάδων στους τόπους λατρείας των πιστών. Οι δια του άμβωνος αφορισμοί και κατάρες παράγουν φυσικούς θύτες και δυστυχώς θύματα και προφανώς τέτοιοι κληρικοί, ως ηθικοί αυτουργοί, δεν πρέπει να έχουν θέση ευθύνης στα διάφορα όργανα κάθε θρησκείας, πόσο μάλλον σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Άλλωστε τέτοιοι κληρικοί, σύμφωνα με τα διδάγματα των θρησκειών τους, δεν μπορούν να σώσουν τη δική τους ψυχή θα σώσουν των πιστών τους; Για το λόγο αυτό είναι και αχρείαστοι. Ο δε Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος στις δύσκολες στιγμές προάγει την ιδέα της αλληλεγγύης προς τους έχοντες την ανάγκη βοήθειας με θεάρεστες πράξεις, δεν πρέπει να δικαιολογεί τις αντιχριστιανικές πράξεις των ανωτέρω επειδή έχουν και αυτοί οπαδοί, κατά τα λεγόμενά του. Η θρησκεία δεν είναι πολιτικό κόμμα με τις διάφορες τάσεις του. Οι αρχές της χριστιανοσύνης αλλά και άλλων θρησκειών είναι πανανθρώπινες και κάθε κοινωνία που επιδιώκει να αναβαθμίσει το επίπεδο του πολιτισμού της μπορεί να βοηθηθεί από αυτές. Από την άλλη μεριά η δημοκρατική πολιτεία έχει κάθε λόγο να έχει λόγο σε ορισμένα τέτοια θέματα της εκκλησίας τα οποία άλλωστε συμβάλλουν και στις προσπάθειες των πιστών, μαζί ελπίζουμε με τους κληρικούς, να σώσουν τις ψυχές τους. Αυτά τελικά θα πρέπει να αποτελούν το πλαίσιο αναθεώρησης του συντάγματος σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της πολιτείας με τις θρησκείες και όχι τα του Μάο :‘’η θρησκεία είναι το όπιο του λαού’’!

Ο Θεόδωρος Στάθης είναι πρώην υπουργός

 

Γιώργος Λακαφώσης

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.